Czego uczą nas dzieci?

123rf.com

Jako rodzice skupiamy się na tym, by przekazać dzieciom jak najwięcej swojej życiowej mądrości. Tymczasem w wielu sprawach to one radzą sobie lepiej niż my. Pora odwrócić role i dowiedzieć się, w jakim zakresie mogłyby nam (tak, tak!) udzielać korepetycji.
Wychowywanie dziecka, jak każdy kontakt z drugim człowiekiem, jest relacją, w której obie strony wpływają na siebie. Rodzice, którzy aktywnie uczestniczą w rozwoju maluchów, obserwują także zmiany w sobie. Ewoluuje system wartości, styl reagowania na bodźce, priorytety i metody rozwiązywania problemów. Posiadanie dzieci zmienia człowieka – to oczywiste. Wiele matek inaczej nie opanowałoby sztuki prasowania, umawiania wizyty u ortopedy, pilnowania potrawki z kurczaka i jednoczesnego zerkania, czy ich dziecko jest bezpieczne. Spanie na żądanie w każdej pozycji to dla wielu chleb powszedni, a całkowita modernizacja systemu wartości, w którym bezpieczeństwo i dobro dziecka zajmuje kluczowe miejsce, to norma. Nie da się podważyć faktu, że to rodzice są dla dzieci przewodnikami po życiu. Rzadziej myślimy o tym, że i my moglibyśmy brać z nich przykład.

reklama

Ot, choćby w kilku sprawach:

1. Angażowanie się w swoje życie

Wiele rzeczy traktujemy jako czas stracony, wiele czynności wykonujemy byle jak, „po łebkach”, żeby tylko mieć to z głowy. Dziecku takie podejście do życia jest obce. Ono albo czegoś zrobić nie chce, albo robi to tak, jakby od tego zależały losy świata. Dzieci żyją bardzo intensywnie – właśnie dlatego, że cokolwiek robią, robią to całym sobą.

2. Brak snobizmu

Dzieci nie obchodzi, jak ocenią je inni. Pięciolatka, która upiera się, że pójdzie na pływalnię w stroju Królewny Śnieżki, nie jest zainteresowana opinią innych ludzi. My żyjemy w pętach własnego wizerunku, dziecko zaś jest wolne wewnętrznie. Dokładnie tak samo jak wielcy filozofowie, którzy oparcia szukali w sobie, a nie w świecie zewnętrznym.

3. Umiejętność zabawy

Dziecko lgnie do innych dzieci, szuka towarzystwa, co jest przejawem jego naturalnego instynktu społecznego. Inni ludzie są dla nas pożywką do samorozwoju, mają na nas ogromny wpływ. Małemu człowiekowi nigdy dość nowych znajomych; on wciąż potrzebuje kolejnych bodźców społecznych. W dorosłym życiu bywa różnie. Czy potrafisz cieszyć się z poznawania ludzi? A może zamykasz się w wąskim gronie tych samych znajomych od lat? Jeśli tak, to weź przykład ze swojego dziecka i otwórz się na nowe znajomości.

4. Elastyczność emocjonalna

My, dorośli, lubimy tę cechę dziecięcej osobowości nazywać brakiem stabilności emocjonalnej. W rzeczywistości dziecko, które w ciągu dwóch minut najpierw zanosi się płaczem, a potem parska śmiechem, nie jest wcale niestabilne, tylko elastyczne emocjonalnie. Ono nie rozpamiętuje swoich nieszczęść, nie skupia się na wielkich sukcesach ani na porażkach. Żyje tu i teraz.

5. Kontakt z własnym ciałem

Naszpikowani ideologią cywilizacji europejskiej, nade wszystko cenimy intelekt i wartości umysłowe. Musimy przechodzić długoterminowe terapie, żeby przypomnieć sobie, że mamy ciało. Dziecko natomiast nigdy o swoim ciele nie zapomina. Funduje sobie ćwiczenia kinezjologiczne, raczkując lub wchodząc bez opamiętania na wszystkie możliwe murki i krawężniki. My za to zakładamy buty na obcasie, żeby to cudowne dla mózgu ćwiczenie skutecznie sobie uniemożliwić. Gdy dziecku dzieje się coś przykrego, biegnie do mamy, żeby je przytuliła, wygłaskała i tym samym „usunęła” przykrość z jego ciała. My odchodzimy na bok i przeżywamy smutek samotnie, kumulując go na stałe w ciele. Dziecko wie, kiedy i ile chce jeść, my wiemy, kiedy się powinno jeść, a na dodatek dojadamy po swoich dzieciach. Szkodzimy swojemu ciału tylko dlatego, żeby jedzenie się nie zmarnowało.

Artykuł pochodzi z archiwum magazynu SENS

ZOBACZ AKTUALNE WYDANIE »