Gdy jedzenie staje się obsesją

fotochannels.com

Anoreksja, bulimia oraz ortoreksja są jak lotne piaski: wpada się w nie niepostrzeżenie, a żeby się z nich wydobyć, niezbędna jest pomocna dłoń.
Jedzenie, przyjemność i jedna z podstawowych potrzeb organizmu, może stać się źródłem udręki, a nawet potrafi zabić. Zaburzenia odżywiania wyniszczają ciało oraz psychikę, dotyczą nie tylko konkretnych osób, również ich bliskich. I to bliscy odgrywają decydującą rolę w procesie leczenia.

reklama

Jak być szczupłym i najedzonym?

Anoreksja polega na drastycznym ograniczaniu sobie jedzenia, co prowadzi do wychudzenia i wyniszczenia organizmu. Bulimię cechują napady żarłoczności, tyciu mają zapobiec prowokowane wymioty, środki przeczyszczające. Ortoreksja oznacza wewnętrzny przymus spożywania wyłącznie tych pokarmów, które uznaje się za właściwe. Zaburzenia te nie są „wynalazkiem” naszych czasów: o bulimii wspominał już w II w. grecki lekarz Galen, a pierwszy opis anoreksji pochodzi z X w. Co jednak sprawia, że praktyki te stały się dziś powszechne jak nigdy dotąd? Winowajcą jest obowiązujący w kulturze Zachodu kanon piękna: za atrakcyjne uznajemy osoby szczupłe, dbałość o zdrowie utożsamiamy ze smukłą sylwetką. Około 90% ofiar to nastolatki i młode kobiety, bo to one są najbardziej podatne na społeczny wymóg uzyskania właściwej – czytaj: szczupłej – sylwetki. Obfite kształty kojarzymy z zaniedbaniem i niską pozycją społeczną. Zmieniła się też funkcja i znaczenie jedzenia. Dla naszych przodków stanowiło niezbędne do przeżycia paliwo dla organizmu, a zdobycie go i przygotowanie wymagało dużego wysiłku. Dziś żywność jest łatwo dostępna, a wspólne przyrządzanie posiłków, spożywanie oraz zachęcanie do konsumpcji są wyrazem troski, miłości i przywiązania. Tak dochodzi do zderzenia dwóch komunikatów: że powodzenie i szczęście daje zarówno bycie szczupłym, jak i najedzonym. Próba odnalezienia się wśród tych sprzeczności wiedzie niektórych na manowce – do anoreksji, bulimii i ortoreksji.

Rodzinne piętno

Decydujący wydaje się wpływ najbliższych. Koncentracja na jedzeniu jest z reguły wynikiem niezaspokojenia kluczowych potrzeb: uwagi, bezpieczeństwa, ciepła, miłości. Rodziny, w których ujawniają się zaburzenia odżywiania, mają wiele cech wspólnych. Anoreksji sprzyja zatarcie indywidualności wśród bliskich. Domownicy deklarują wobec siebie duże przywiązanie, ale

Artykuł pochodzi z archiwum magazynu SENS

ZOBACZ AKTUALNE WYDANIE »