Cukrzyca – z czego wynikają problemy skórne?

Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, charakteryzującą się podwyższonym poziomem cukru we krwi, związaną
z defektem wydzielania bądź działania insuliny. Chorobę rozpoznaje się w przypadku stwierdzenia stężenia glukozy w osoczu krwi żylnej ≥200mg/dl u osób z objawami hiperglikemii w dowolnej próbce krwi, lub u osób bez objawów hiperglikemii przy dwukrotnym podwyższeniu stężenia glukozy ≥ 126 mg/dl na czczo. Szacuje się, że w Polsce liczba pacjentów cierpiących z powodu cukrzycy wynosi ok. 3 miliony.

Zmiany skórne u osób z cukrzycą, pojawiają się u ok. 30% chorych, niekiedy jeszcze przed wystąpieniem klinicznych objawów choroby.  W przypadku podwyższonego poziomu cukru we krwi dochodzi do nieenzymatycznego procesu glikacji, czyli patologicznego połączenia cukru i białka lub lipidu. Proces ten przebiega powoli i prowadzi do zmiany aktywności biologicznej białek, a także sposobu ich rozkładu. Produkty glikacji mogą łączyć się z wieloma białkami, prowadząc do powstawania nieprawidłowego kolagenu z wiązaniami krzyżowymi, odpowiedzialnymi za objawy zgrubienia i sztywności skóry. Do białek tkanki łącznej, z których zbudowane są naczynia krwionośne, przyłączają się cząsteczki powstałe w procesie glikacji, doprowadzając do ich uszkodzenia. Glikacja ma również niekorzystny wpływ na funkcje keratynocytów i ich przyspieszone starzenie. Charakterystyczne zmiany skórne związane z cukrzycą to świąd i suchość skóry, obumieranie tłuszczowate (necrobiosis lipoidica), ziarniniak obrączkowaty (granuloma annulare),  cheiroartropatia czyli zespół ograniczenia ruchomości stawów, rogowacenie ciemne (acantosis nigricans), związane z insulinopornością, dermopatia cukrzycowa, rumieniec cukrzycowy, stopa cukrzycowa i niekiedy wykwity pęcherzowe. Praktycznie u wszystkich pacjentów z cukrzycą występuje umiejscowiony lub uogólniony świąd skóry, związany głównie z nasiloną suchością, zaburzeniami funkcjonowania bariery naskórkowej oraz nieprawidłowościami  w obrębie gruczołów łojowych.

reklama

Najczęstsze problemy skórne diabetyków

Pacjenci z cukrzycą narażeni są na częste bakteryjne, grzybicze i wirusowe infekcje skóry. Ma to związek  z uszkodzeniem bariery naskórkowej, a także z zaburzeniami humoralnej i komórkowej odpowiedzi immunologicznej. Wskutek tego, dochodzi do opóźnionej lub nieadekwatnej reakcji komórek odpornościowych na obecność drobnoustrojów chorobotwórczych i szybkiego rozwoju zakażeń bakteryjnych lub grzybiczych. Bardzo powszechne u diabetyków są zmiany skórne w fałdach skórnych tzw. wyprzenia (intertrigo) o etiologii drożdżakowej, czasem bakteryjnej. Uszkodzenie drobnych naczyń i nerwów utrudnia prawidłowe gojenie się ran i naprawę tkanek.

Powikłania cukrzycy spowodowane wysokim poziomem cukru we krwi, jak neuropatia cukrzycowa, powodują zaburzenia funkcji nerwów. Włókna nerwowe w nogach i stopach nie dostarczają prawidłowo impulsów do gruczołów potowych, co jest niezbędne do utrzymania prawidłowego poziomu nawilżenia w tej okolicy. Powoduje to bezpośrednie ryzyko rozwoju stopy cukrzycowej.