Capoeira – synteza walki i sztuki

Capoeira synteza walki i sztuki
123rf.com



Chcesz mieć lepszą kondycję i zgrabniej się ruszać? Lubisz muzykę, ale nie przepadasz za rywalizacją? Jesteś gotowa poznawać nowe kultury, ale nie lubisz wkuwać słówek? Pomyśl o capoeirze.

Chociaż capoeira korzeniami sięga XVI wieku, to znakomicie pasuje do współczesności. Dlaczego? Bo łączy w sobie elementy walki ze sztuką, sportu z filozofią, techniki z wyrazem artystycznym. A my przecież lubimy syntezy. Rodowód też ma skomplikowany – pierwsi capoeiristas to niewolnicy przywiezieni do Ameryki Południowej przez Portugalczyków, w XX wieku zyskała miano narodowego sportu Brazylii.

Na przestrzeni wieków zmieniała się – raz była bardziej sztuką walki – z tak charakterystycznymi elementami, jak kopnięcia, ciosy, rzuty czy uniki, innym razem zwracano baczniejszą uwagę na muzykę i słowa pieśni. Od dłuższego już czasu utrwaliła się tradycja, że adeptów capoeiry uczy się po trochu z każdego stylu. Ci, którzy chcą zgłębiać tajniki tego nietypowego sportu i tańca, jednocześnie powinni opanować przynajmniej podstawy portugalskiego. A uczenie się języka wspólnie, w praktyce na słowach pieśni jest znacznie ciekawsze niż wkuwanie słówek ze słownika.

Pokaz capoeiry jest bardzo widowiskowy, ale nie łudźmy się: opanowanie techniki wcale nie jest proste. Okazją do popisania się umiejętnościami i skonfrontowania ich z innymi jest roda, czyli krąg utworzony przez graczy. Ludzie stojący w kręgu śpiewają, klaszczą i grają na instrumentach, tworząc tzw. baterię. Jedna osoba prowadzi śpiew, pozostali podążają za nią. Instrumentami, które wykorzystuje się podczas rytuału roda, są berimbau, atabaque oraz pandeiro. Berimbau wydaje rytmiczne dźwięki adekwatne do rozwoju sytuacji. Sama gra nie jest na początku kontaktowa, ciosy są markowane. Jeden z graczy zadaje „pytanie” , drugi udziela mu „odpowiedzi”. Pytaniem może być kopniecie, a odpowiedzią – unik. Zwycięża ten, kto zna więcej „odpowiedzi”.

Zachętą dla tych, którzy nie lubią ostrej rywalizacji, może być to, że poza roda w capoeirze nie ma klasycznych zawodów. Jest natomiast gradacja – w innych sztukach zdobywa się dany czy pasy, a tutaj kolejne abady. Żeby się doskonalić, trzeba jeździć na obozy i warsztaty. Zacząć można w każdej chwili. Wystarczy poszukać miejsca, gdzie prowadzone są zajęcia.