Wspinaczka skałkowa

Wspinaczka skałkowa
123rf.com

Wspinaczka skałkowa ma dwie ojczyzny – w Niemczech i w Anglii pod koniec XIX wieku zaczęto się wspinać sportowo. Od wspinaczki wysokogórskiej różni się miejscem, gdzie się ją uprawia, i rodzajem używanego sprzętu.

Wspinaczka skałkowa
123rf.com

reklama

Wspinacze zaczęli ze sobą rywalizować, wytyczając trasy i określając je numerami w zależności od stopnia trudności. Dodatkowo zaczęła się liczyć nie tylko wysokość, ale również technika. Siłowy trening bez lin, polegający na znakomitym opanowaniu techniki i stosowaniu chwytów na granicy ludzkich możliwości określane jest mianem bulderowania.

Skoro w grę wchodzą zawody, to oczywiście treningów nie można przerywać nawet w niesprzyjających warunkach atmosferycznych. Tak zrodziła się idea sztucznych obiektów wspinaczkowych, czyli popularnych już dziś ścianek. W sukurs amatorom wspinaczki skałkowej przyszedł rozwój technologii. Dziś panele są ze sklejki a chwyty z żywic. Dzięki nim forma i struktura powierzchni dostosowywana jest do indywidualnych potrzeb i oczekiwań klientów. Ściany mogą być budowane z paneli płaskich, o dobrych parametrach tarciowych, oraz paneli skałopodobnych o różnym stopniu skomplikowania, aż do paneli imitujących swym kształtem i fakturą prawdziwe powierzchnie skalne.