1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Moda
  4. >
  5. Małgorzata Kożuchowska o sztuce bycia sobą: „Chcę mieć czas, by cieszyć się życiem”

Małgorzata Kożuchowska o sztuce bycia sobą: „Chcę mieć czas, by cieszyć się życiem”

Dodaj w Google
Dodaj w Google
(Fot. Materiały prasowe)
(Fot. Materiały prasowe)
Przez lata perfekcyjnie wypełniała kolejne zobowiązania, aż w pewnym momencie zadała sobie pytanie: „Gdzie jest moje życie?”. Dziś Małgorzata Kożuchowska, ambasadorka marki RYŁKO, mówi o sztuce bycia sobą, która nie oznacza gotowej definicji, lecz uważność na własne potrzeby, odwagę do zmiany i zgodę na to, że z czasem zmienia się także to, czego chcemy od życia.

Alicja Szewczyk: W nowej kampanii marki RYŁKO, której jesteś ambasadorką mówisz o sztuce bycia sobą. To tylko trzy słowa, ale można w nich wiele odnaleźć. Odwagę, by żyć tak, jak chcemy – nawet jeśli inni mają wobec nas jakieś oczekiwania. Ale też drogę, czasem niełatwą, którą musimy pokonać zanim dowiemy się kim jesteśmy. Jak Ty interpretujesz „sztukę bycia sobą”?

Małgorzata Kożuchowska: Najbardziej fascynuje mnie to, że można poznawać siebie przez całe życie, na każdym etapie odkrywając coś nowego. Z każdym rokiem mamy więcej doświadczeń. Otwieramy drzwi, które – z różnych powodów - wcześniej były dla nas zamknięte. I to jest wspaniałe. Dla mnie „sztuka bycia sobą” oznacza nieustanny rozwój, ale też chęć, by poznawać siebie i pracować nad sobą. Najważniejsze w tym wszystkim, by próbować odpowiedzieć sobie na pytanie: czy podoba mi się to kim jestem? A jeśli nie, to czy chcę coś w sobie zmienić.

W którym momencie życia zadałaś sobie takie pytanie?

Pracuję w zawodzie, w którym - czy tego chcę, czy nie - muszę trochę „grzebać” w sobie. Budując kolejne role, nieustannie zadaję sobie pytania: „gdzie jestem?”, „jaka jestem?”, „czy podoba mi się miejsce, w którym jestem?”. Zastanawiam się, czy chciałabym coś zmienić. Z czegoś warto zrezygnować. Czy powinnam zacząć dokonywać innych wyborów. Wiele zmieniło się u mnie w chwili, kiedy uświadomiłam sobie, że nie chcę być samotną wyspą i nie chcę odbierać sobie doświadczenia macierzyństwa.

Narodziny mojego syna były dla mnie przełomem. Uważam, że dziecko jest szczęśliwe, gdy ma szczęśliwych rodziców. Żeby nie wpaść w pułapkę, że żyję tylko dla dziecka, musiałam znaleźć na nowo przestrzeń dla siebie. Lista rzeczy ważnych i ważniejszych stworzyła się więc w naturalny sposób.

(Fot. Materiały prasowe) (Fot. Materiały prasowe)

Co się na niej znalazło?

Choćby to, że staram się dbać o siebie dla siebie, ale też dla mojego syna. Chciałabym, żeby jak najdłużej miał zdrową i sprawną mamę, która będzie mogła, np. chodzić z nim po górach albo grać w piłkę. Druga rzecz to równowaga. Od szóstej klasy szkoły podstawowej chciałam być aktorką. Spełniłam to marzenie, poświęcając pracy wiele lat. Nigdy tego nie żałowałam, bo kocham ten zawód. Uprawiam go bardzo intensywnie i czerpię z niego dużo satysfakcji. I choć tego nie widać w mediach, wiąże się on także z wyrzeczeniami, stresem i nieprzespanymi nocami.

Zanim urodziłam dziecko, mój kalendarz wyglądał jak… mrowisko. Zapisane w nim były kolejne zobowiązaniami, z których - jak na wzorową uczennicę przystało - wywiązywałam się perfekcyjnie. Wtedy wydawało mi się, że tak trzeba. Dziś wiem, że wpadłam w wir bez wyjścia. Starałam się zachowywać harmonię, ale miałam poczucie, że stawiając pracę na pierwszym miejscu, tracę wiele innych, ważnych rzeczy. Nie miałam np. czasu na pielęgnowanie relacji z przyjaciółmi. Kiedy oni wyjeżdżali na weekend, ja grałam w teatrze. Gdy planowali wspólne wakacje – ja byłam na planie zdjęciowym. W pewnym momencie zadałam sobie pytanie: gdzie jest moje życie? Zrozumiałam, że chcę mieć czas, by się nim cieszyć.

(Fot. Materiały prasowe) (Fot. Materiały prasowe)

Czego Ci brakowało?

Prostych, wręcz banalnych rzeczy. Nie chciałam, żeby moje życie w 99% wypełnione było pracą: próbami w teatrze od rana do wieczora, przymiarkami do filmu w przerwie, a wieczorem nauką tekstu na następny dzień.

Jeden z aktorów opowiadał mi niedawno, jak trudno mu wrócić do zwyczajnego życia, kiedy przed chwilą na scenie w teatrze unosił się nad ziemią. Dzięki aktorstwu masz możliwość przeżywania różnych żyć – czy to w teatrze czy w filmie. W jaki sposób wracasz z tych obłoków sztuki na ziemię? Jak odnajdujesz na drugi dzień radość w gotowaniu obiadu?

Aktorstwo nie bierze się tylko ze scenariusza. Jest sumą twoich doświadczeń. Im więcej przeżyjesz w życiu prawdziwym, tym więcej masz do dodania swoim postaciom. Oczywiście, bywają momenty, że unosisz się pół metra nad ziemią. Ale potem schodzisz na ziemię, a tam toczy się zwyczajne życie. A jak to zwyczajne życie lubię ze wszystkim, co niesie.

Kiedy zapragnęłam zostać mamą, chciałam mieć czas, żeby odbierać dziecko ze szkoły, ugotować obiad, upiec ciasto, a w weekend pójść na grzyby. Uwielbiam grać w „Dekalogu” w Teatrze Narodowym. To spektakl, który wyzwala we mnie skrajne emocje. Lubię to rozwibrowanie, z którym zostaję, gdy schodzę ze sceny. Ale tak samo cieszy mnie herbata wypita późno w nocy, kiedy wracam po spektaklu do domu. Pies, który merda ogonem na mój widok. Widok syna, który zasnął czekając na mnie. I to, że następnego dnia wyszły mi pyszne placki z ziarnami z przepisu, który wydawał mi się trudny. Zwyczajne, domowe czynności sprawiają mi dużo przyjemności. Lubię - na przykład - organizować przestrzeń dokoła. Nie jestem pedantką, ale pewien rodzaj ładu sprawia, że dobrze się czuję. Porządek dokoła mnie przekłada się na porządek w mojej głowie. Na spokój, harmonię bycia.

Czy ta harmonia bycia wpisuje się w Twoje podejście do mody?

Jak najbardziej! Nigdy nie czułam presji, by wyglądać w określony sposób lub poprzez strój spełniać czyjeś oczekiwania. Uważam, że nasz styl wiele mówi o nas i w pewien sposób nas określa. Moda jest dla mnie sposobem komunikowania siebie w przestrzeni publicznej. Każda rzecz, którą zakładam niesie ze sobą jakiś przekaz o tym, jak się czuję w danym momencie życia.

Był czas, gdy bardzo chciałam zakomunikować swojej publiczności, że nie jestem serialową Hanką Mostowiak. Kiedy pokazywałam się w miejscach, w których skierowane był na mnie obiektywy fotoreporterów, zakładałam rzeczy, które pozwalały mi zaznaczyć, że jestem Małgorzatą Kożuchowską - aktorką, która gra w „M jak miłość”, ale też gra w teatrze.

Co o Tobie mówią rzeczy, które teraz nosisz?

Teraz ważne jest dla mnie poczucie humoru, dystans i wybieranie z mody tego, w czym dobrze i swobodnie się czuję. Lubię rzeczy, które ze mną współgrają. Oczywiście, zakładam to, co mi się podoba, ale muszę się w tym czuć swobodnie. Nie lubię, gdy ubranie mnie krępuje, uciska, sprawia mi ból. I zawsze dostosowuję strój do okazji i miejsca. To dla mnie ważne, bo jest oznaką szacunku dla miejsca, dla ludzi, z którymi się spotykam. Ale też oszczędza stresu bycia nie „à propos”.

Zawsze tak podchodziłaś do mody?

Nie. (śmiech) Jako nastolatka miałam silną potrzebę zwracania na siebie uwagi. Moja mama wzdychała: „Nie wiem, skąd się to u Ciebie bierze…”. Odpowiadałam jej: „Mamo, ja po prostu lubię wymyślać, przerabiać”. Wyciągałam z szafy jej stare ubrania i tu coś odprułam, tam doszyłam koronkę, pofarbowałam... Jak ktoś się za mną obejrzał na ulicy, byłam w siódmym niebie!

A dzisiaj?

Niekoniecznie (śmiech). Raczej się chowam, choć bez przesady - żyję całkiem normalnie.

(Fot. Materiały prasowe) (Fot. Materiały prasowe)

Czy role, które grasz wpływają na Twój styl?

Niektóre tak. Po zakończeniu zdjęć do serialu „Aniela” kupiłam dwie pary spodni dresowych i chodzę w nich namiętnie (śmiech). Uwielbiam łączyć je z jedwabnymi koszulami, marynarkami, płaszczami. Myślę, że wyczucie mody mam w genach po mamie - zawsze fantastycznie się ubierała i do dzisiaj ma świetny styl. Największa zmiana w moim sposobie ubierania się zaszła, gdy poznałam mojego męża. Kochałam wtedy wysokie obcasy. Czułam się w nich taka sprężysta, pełna energii. On kręcił głową: „Musisz wszędzie chodzić w szpilkach? Dziewczyno, załóż sportowe buty!” Teraz uwielbiam sportowe buty, płaskie obcasy, rzeczy sportowe. Czasami wręcz dopasowuję całą stylizację do butów.

Jak wiele my, kobiety, jesteśmy w stanie zrobić dla mężczyzn… (śmiech)

Ja tego nie zrobiłam dla niego! Ja po prostu do tego dojrzałam. Gdybym 20 lat temu założyła buty na płaskim obcasie, czułabym, że udaję kogoś innego. A dzisiaj jestem w nich sobą.

Share on Facebook Send on Messenger Share by email