W przypadku szwagra grzybiarstwo i narciarstwo niewiele się różnią. Porusza się z podobną prędkością, tak samo skoncentrowany jest na patrzeniu w podłoże. Tyle że na stoku nie znajduje grzybów. W lesie też rzadko.
Felieton pochodzi z miesięcznika „Zwierciadło” 11/2026.
Kiedy usłyszałem z głośników w sklepie, że: „Trwa festiwal nabiału”, trochę posmutniałem. Podobno poeci, których muza dopadła w kawiarni, pisali wiersze na serwetkach. Ja napisałem na paragonie: No i zaczyna się pomału/ Festiwal marszu do nabiału/ Bo jakoś czuję od lat paru/ Że coraz bardziej twaróg/ Już przyjmujemy zamówienia/ Na święto białka i wapnienia/ Jesień, niestety, taka bywa/ Ech, smutny to festiwal.
Żona szwagra przyszła się poskarżyć. Nowa pasja męża zaczyna ją trochę niepokoić. A było tak: szwagier stwierdził, że mężczyzna w jego wieku musi się czymś interesować. Że potrzebuje nowych wyzwań.
Narciarstwo nie wystarczy, trzeba mieć też coś na sezon przedzimowy. Zlecił sztucznej inteligencji wymienienie wszystkich słów kończących się na „-arstwo”, odrzucił bednarstwo, kamieniarstwo i brukarstwo. Z tego, co mu zostało, zrobił karteczki i wylosował. Wyszło „grzybiarstwo”. No to obejrzał w internecie programy kilku grzybowych influencerów, zainstalował w telefonie aplikację do rozpoznawania grzybów i ruszył.
Pierwsze niepowodzenia go nie zniechęciły, pierwsze sukcesy rozgrzały w nim emocje. A potem przyszły chwile zwątpienia. To właśnie wtedy żona zaczęła się niepokoić. W historii wyszukiwania komputera znalazła hasła: „przyrząd do obierania maślaków”, „maść na maślaki”, „ile kosztuje wynajęcie kogoś do obierania maślaków?”.
W jeszcze większy popłoch wpadła, kiedy podczas sprzątania sypialni pod łóżkiem znalazła zeszyt. Na okładce napis: „Grzybnia przeznaczenia”. Zaczęła wertować i czytać. „Kiedy umierający grzybiarz słabnącym wzrokiem patrzy w niebo i cicho pyta: »Czy tam coś jest?«, ma na myśli coś zupełnie innego niż większość ludzi”. Gdyby przeczytała to zdanie w jakiejś książce, mogłaby podejrzewać o jego autorstwo pewnego znanego brazylijskiego pisarza. Ale ręczne pismo męża i miejsce znalezienia zeszytu nie pozostawiały złudzeń – to napisał on, jej mąż. Że napisał, to pół biedy, ale najprawdopodobniej też wymyślił.
W przypadku szwagra grzybiarstwo i narciarstwo niewiele się różnią. Porusza się z podobną prędkością, tak samo skoncentrowany jest na patrzeniu w podłoże. Tyle że na stoku nie znajduje grzybów. W lesie też rzadko. No i o narciarstwie nic nie pisze. Chyba.
Może po prostu żona szwagra jeszcze nie znalazła zeszytu z hasłem: „Orczyk nieskończoności”? Prosiła mnie, żebym z nim porozmawiał, żebym zaproponował mu wizytę u jakiegoś specjalisty. A jak trafi na takiego samego jak on? Kto da gwarancję, że lekarz czy terapeuta nie będzie też grzybiarzem? To jeszcze go w tym utwierdzi. I powie mu, że zbieranie maślaków jest czymś naturalnym, że nie powinien z tego powodu mieć wyrzutów sumienia.
Starałem się ją uspokoić, wytłumaczyć, że musi spojrzeć na jego pasję inaczej – niech pomyśli, co by się działo, gdyby w trakcie wyboru hobby wylosował pantoflarstwo albo koronkarstwo? A tak to przynajmniej raz na jakiś czas wyjdzie z domu. Przyznała mi rację, trochę jej ulżyło.
Uważam, że nie potrafimy wykorzystać potencjału szwagra. Ma kilka niebanalnych umiejętności, na których można by nawet zarobić. Potrafi na przykład chrapać w f-moll. W tej samej tonacji, w której Fryderyk Chopin skomponował swój II Koncert fortepianowy. Przecież na coś takiego można sprzedawać bilety, pokazywać za opłatą w internecie. A tu tylko złośliwości. Kiedy żona szwagra rano rozmawia przez telefon ze swoją mamą – emerytowaną nauczycielką szkoły muzycznej – mówi tak, żeby usłyszał: „Mamo, oka nie zmrużyłam. No, oczywiście! Opus dwudzieste pierwsze!”.
Artur Andrus, Mistrz Mowy Polskiej, dziennikarz, poeta, autor piosenek.