1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Seriale
  4. >
  5. Porównałam „Znieczulenie” i „SOR”. Wystarczyłby jeden dyżur Lichoty w Leśnej Górze, a nastąpiłby wybuch

Porównałam „Znieczulenie” i „SOR”. Wystarczyłby jeden dyżur Lichoty w Leśnej Górze, a nastąpiłby wybuch

Dodaj w Google
Dodaj w Google
(Fot. materiały prasowe)
(Fot. materiały prasowe)

Odsłuchaj artykuł

Małgorzata Major - Koniec monopolu „Na dobre i na złe”? Dwie nowe produkcje zmieniają polskie seriale medyczne

00:00 08:07
15s
0,5 x
15s
Jesień tego roku obrodziła polskimi serialami medycznymi. TVP we współpracy z Prime Video wyprodukowała „SOR”, a Netflix dramat medyczny „Znieczulenie” z Leszkiem Lichotą w roli głównej. To dwa różne tytuły, ale łączy je współczesne spojrzenie na polski szpital i realia leczenia. Czy bliżej im do „Na dobre i na złe”, czy jednak do „The Pitt”?

Spis treści:

  1. Król seriali medycznych
  2. Polskie dramaty medyczne
  3. Sebastian Dela gwiazdą produkcji „SOR”
  4. Neurochirug Leszek Lichota

Punktem zwrotnym w historii współczesnej telewizji był „Ostry dyżur”. Amerykański serial stał się drogowskazem dla kolejnych twórców dramatów medycznych i inspiracją, jak realizować dynamiczne zdjęcia w zamkniętej przestrzeni. Bohaterowie ciągle byli w ruchu, a życie prywatne toczyło się przy okazji pracy. Ta była dla nich priorytetem. Premiera serialu o pracownikach chicagowskiego ER miała miejsce w 1994 roku i do dzisiaj żaden serial nie zdetronizował produkcji. Zbliżył się do niej jedynie naturalny następca, realizowany przez tych samych twórców z Noah Wyle’m w roli głównej, czyli „The Pitt”.

Król seriali medycznych

Dziesięć lat po premierze „Ostrego dyżuru”, pojawił się charyzmatyczny Gregory House i jego elokwentny zespól diagnostyczny z fikcyjnego Szpitala Klinicznego Princeton-Plainsboro (PPTH) w New Jersey. „Dr House” na plan pierwszy wysunął indywidualistę, a jego asystenci byli tłem dla jego ekscentrycznych popisów. Kontrowersyjny lekarz stał się jednym z najpopularniejszych antybohaterów małego ekranu na początku XXI wieku.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Czytaj także: George Clooney: życie, kariera i prawdziwe oblicze legendy Hollywood

W tym samym czasie, na polskim rynku przez lata królowała produkcja „Na dobre i na złe”. Zadebiutowała 7 listopada 1999 roku i do dzisiaj emitowana jest w Telewizji Polskiej. Serial od początku opowiadał o pracy lekarzy w Leśnej Górze, ale na przestrzeni prawie trzydziestu lat zmieniały się składy zespołów pracujących w szpitalu. To naturalne, że ktoś zmienia pracę, a ktoś inny odchodzi na emeryturę.

Pierwsze trio, które pokochała widownia stanowili: Kuba Burski (Artur Żmijewski), Zosia Stankiewicz (Małgorzata Foremniak) i Bruno Walicki (Krzysztof Pieczyński). Widzowie uwielbiali relacje trójki znajomych z pracy i jej przenikanie do życia prywatnego. Kuba i Zosia byli wówczas jedną z najbardziej lubianych par ze szklanego ekranu.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Czytaj także: Małgorzata Foremniak: „Możesz nie mieć ścian w domu, ale jeśli jest ognisko, to przetrwasz”

Polskie dramaty medyczne

Początki „Na dobre i na złe” były dosyć chałupnicze, ponieważ sprzęt, jaki pojawiał się w serialu sprawiał wrażenie mocno przeterminowanego w stosunku do czasów, o jakich opowiadał serial. Dzisiaj produkcje medyczne są lepiej dofinansowane, więc gdy oglądamy bohaterów w akcji ratowania życia, jesteśmy skłonni uwierzyć, że robią to w sposób wiarygodny, nie budzący w widzu wątpliwości. A co najważniejsze, mają odpowiednie narzędzia, a stół operacyjny nie przypomina kuchennego blatu.

Z czasem uniwersum „Na dobre i na złe” rozrosło się o inne seriale. Obecnie TVP produkuje „Na sygnale” oraz we współpracy z Prime Video „SOR”. I to właśnie „SOR” okazał się hitem jesiennej ramówki. Widzowie na bieżąco dyskutują o perypetiach bohaterów.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Czytaj także: Schuchardt zaskakuje w serialu kryminalnym, który zasługuje na znacznie większą popularność. Wciąga od pierwszych minut

Sebastian Dela gwiazdą produkcji „SOR”

Dwunastoodcinkowy „SOR” opowiada o pracy zespołu szpitalnego oddziału ratunkowego w Leśnej Górze, a w ostatnim odcinku pojawia się nawet bohater znany z „Na dobre i na złe”, profesor Andrzej Falkowicz (Michał Żebrowski). Głównymi bohaterami są lekarze i rezydenci z dziennej zmiany. Naszym przewodnikiem po oddziale jest Piotr Hajduk (Sebastian Dela), młody lekarz, który zaczyna pracę od ratowania pacjentki po wypadku hulajnogi elektrycznej.

Okazuje się, że szefową rezydentów jest jego dawna dziewczyna Kasia Zawadzka (Sonia Mietielica), a szefem Andrzej Drawski (Ireneusz Czop). Poza nimi pracują również dwie rezydentki: Zuza (Mary Pawłowska) i Ola (Patrycja Franczak) oraz Wojtek (Maciej Bisiorek) i chirurg Rafał (Szymon Mysłakowski).

Serial dynamicznie opowiada o codziennej pracy oddziału, od błahych przypadków do zagrożenia życia i niuansów decydujących o życiu lub śmierci pacjentów. W dużej mierzy inspirowany jest produkcją „The Pitt” dlatego trudno docenić te wszystkie rytmiczne opowieści, rozmowy lekarzy i ich „bycie w ruchu”, ponieważ znając „The Pitt” mamy świadomość, że gdzieś już to widzieliśmy.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Niemniej jednak, polski serial stara sią nadążać i opowiadać o tym, jak zmienia się medycyna i podejście do pacjenta. Mamy zupełnie nowy język, którym komunikują się lekarze. Są empatyczni, ale też rzeczowi i szczerzy. Oczywiście biorąc pod uwagę realia polskich oddziałów ratunkowych, bohaterowie reprezentują lekarzy idealnych, mimo że powinien to być standard opieki zdrowotnej.

Piotr Hajduk jest ambitny i dobrze wykształcony, szkoda tylko, że twórcy nie informują nas, gdzie studiował i jak udało mu się rozpocząć edukację po wyjściu z zakładu karnego.

Brakuje informacji, co właściwie sprawiło, że został skazany na wyrok więzienia i jak trudne jest, dla byłego skazańca, podjęcie prestiżowych studiów, takich jak medycyna. Za dużo skrótów myślowych powoduje, że nie poznajemy historii Piotra na tyle dobrze, żeby go lepiej zrozumieć.

Ola i Zuza są niezwykle ambitne, z kolei Wojtek wydaje się jakby pracował za karę (marzy o specjalizacji psychiatrycznej, a SOR to dla niego zło konieczne). Warte podkreślenia są diagnozy stawiane przez młodych lekarzy i lekarki, poznajemy ich sposób dedukcji oraz szerokie spojrzenie na styl życia pacjentów. Jako serial telewizyjny „SOR” się broni. Gorzej wypada gdy oceniać go w kategorii premium, a tego mogą oczekiwać subskrybenci Prime Video.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Neurochirug Leszek Lichota

I tutaj z odsieczą przybywa „Znieczulenie” Netflixa. Produkcja niespodziewanie okazała się niezwykle udanym dramatem medycznym, nie udającym żadnego anglosaskiego hitu. Leszek Lichota jako Dawid Łazarz nie jest polskim odpowiednikiem Grega House’a, ani bohaterów „Ostrego dyżuru”. Bohater grany przez Lichotę to ceniony warszawski neurochirurg, a poznajemy go w momencie, gdy traci pacjenta po eksperymentalnym zabiegu.

Leszek Lichota tworzy nowy typ bohatera dramatu medycznego.

Nie jest to lekarz z misją całkowicie oddany pacjentowi, ale nie jest to również cynik skupiony na czubku własnego nosa. Dawid Łazarz wie, że jego umiejętności i doświadczenie mogą ratować ludzkie życie. Czuje odpowiedzialność podczas wykonywanych zabiegów, ale równocześnie chce poszerzać swoje kompetencje i ryzykować. Gdy poprzednio zaryzykował, pacjent zmarł, więc teraz dokładniej kalkuluje zyski i potencjalne straty.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Jest wykształconym neurochirurgiem, a mimo to nie rozumie i nie docenia znaczenia pracy psychiatrów. Kpi z tej – jego zdaniem – pseudonauki. W takich momentach przemawia bardziej jak boomer niż przedstawiciel generacji X. To jest ten element aroganckiej postawy, która nieco zbliża go do Grega House’a, a oddala od Rafała Wilczura.

Dzięki odcieniom szarości Łazarz wydaje się bardzo prawdziwy i prawdopodobny psychologicznie. Czasem ponosi go pewność siebie, ale gdy trzeba – angażuje się w pracę bez reszty, niestety dzieje się to kosztem jego rodziny. Nic więc dziwnego, że w pewnym momencie żona Basia (w tej roli Karolina Gruszka) traci cierpliwość.

„Znieczulenie” dobrze balansuje obraz współczesnego bloku operacyjnego i życie prywatne lekarzy. Pokazuje koszt ich zaangażowania i ambicji.

Dla wielbicieli dramatów medycznych „Znieczulenie” będzie miłą niespodzianką, a „SOR” spodoba się widzom telewizji linearnej.

„Znieczulenie” można oglądać na Netflixie, z kolei „SOR” w ofercie TVP i platformy Prime Video.

fot. materiały prasowe fot. materiały prasowe

Share on Facebook Send on Messenger Share by email

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE