Styl Magdy Boczarskiej to nie przypadek. Aktorka ma swój kod – i warto go rozszyfrować

„Styl od zawsze był dla mnie przedłużeniem osobowości” – mówiła parę lat temu w wywiadzie z magazynem „Viva! Moda”. A czym jest osobowość, jeśli nie zbiorem wszystkich naszych doświadczeń przefiltrowanych przez własną wrażliwość? Nic dziwnego, że przy tak bogatym życiorysie jej modowe upodobania ciężko zaszufladkować.

Szkoła teatralna, później intensywna praca na planach filmowych i serialowych, role osadzone w różnych epokach – od „Różyczki” po „Króla” czy „Osiecką”. Do tego wpływ trzech miast o zupełnie różnych energiach, które otworzyły ją na modową wolność i nauczyły, że styl nie musi być podporządkowany trendom. Jak sama mówi, rodzinny Kraków zaszczepił w niej miłość do marynarek, Berlin nauczył ją swobody i odwagi, Paryż – zamiłowania do prostoty i niewymuszonej elegancji. „Nawet jeśli słyszę, że w czymś świetnie wyglądam, ale tego nie czuję, to raczej tego nie założę. A jeśli w odjechanej kreacji czuję się komfortowo, idę w to” – dodała w tym samym wywiadzie.

Operowanie różnymi estetykami jest zresztą wpisane w zawód aktorki. Jak sama przyznaje, ubrania są dla niej częścią budowania postaci – czasem zupełnie niezgodnej z jej prywatnym gustem. Może dlatego jej styl nie jest jednowymiarowy: raczej płynnie przemieszcza się między skrajnościami.

Stylizacje Magdy Boczarskiej na czerwonym dywanie – elegancki minimalizm z charakterem

Na oficjalnych wyjściach – premierach, galach, festiwalach – Boczarska i jej stylistka Kasia Mioduska wybierają minimalizm w oszczędnej palecie czerni i przygaszonych brązów. Sylwetki są proste, ale kobiece, i zawsze z przyciągającym uwagę twistem: architektoniczne marszczenie, asymetria, wycięcie strategicznie odsłaniające fragment ciała. Do tego czasem coś, co burzy tę elegancję – na przykład skórzana kurtka w stylu menswear narzucona na wieczorową stylizację.

Styl Magdy Boczarskiej nie polega więc na tym, żeby zawsze wyglądać „idealnie”. Raczej na tym, żeby wiedzieć, kiedy przykręcić śrubę, a kiedy dać się ponieść. Jest jak ona sama – zmienny, trochę nieprzewidywalny, ale ostatecznie bardzo spójny. A kiedy, jak mówi, „kobieta czuje się spełniona, we wszystkim wygląda kwitnąco” – trudno o lepsze podsumowanie.