BLOGI

Mieszkanka

Możliwość przebywania w prywatnej sferze czyjegoś mieszkania bywa dla mnie czymś niezwykłym. Bardzo lubię swoje miasto, jego zakamarki, klimatyczne zakątki, ale zawsze mam świadomość, że poza tym co widać, co dostępne dla wszystkich, ukrywa się wielka zbiorowość prywatnych, osobnych przestrzeni domowych, przestrzeni pełnych znaków kierujących umysł i emocje do czasów minionych. Często układ przedmiotów sprawia, że widzę świat taki, jakim widziałem go będąc kilkuletnim chłopcem. Ożywiają wspomnienia, obrazy, zapachy, przed oczami stają postacie z przeszłości, czuję rodzaj serdeczności w jakim niegdyś się pławiłem i wszystko jest przez chwilę takie intensywne, chciałoby się powiedzieć namacalne.

Odwiedziłem niedawno małżeństwo, które swoje dzieci dawno już wypuściło w świat. Państwo mieszkają w bloku na osiedlu w bezpośrednim sąsiedztwie centrum miasta, w bloku, który wybudowany został gdzieś na początku lat siedemdziesiątych. Na osiedlu tym dziś mieszkają już tylko seniorzy. Nie widać dzieci w piaskownicy na placu zabaw, rzadko kiedy jakiś malec korzysta z huśtawki. Czasami można zobaczyć matkę popychającą wózek po chodniku ciągnącym się od sklepu do klatki schodowej budynku. Pamiętam te miejsca z czasów, gdy dziecięcy gwar wypełniał całą wewnętrzna przestrzeń podwórka.

W mieszkaniu zwróciłem uwagę na rodzaj mebli z innej epoki, komplety meblowe zgodne ze starym polskim wzornictwem. Żadna tam Ikea czy BRW. No i rekwizyty: kryształowe kieliszki w witrynce, świecznik z metaloplastyki, postać Matki Boskiej z Lourdes. Pierwotnie był to tylko pojemnik na wodę ze świętego źródła. Ale ta buteleczka od lat w wielu domach pełnił funkcję figurki Maryi. W biblioteczce dużo starych książek, takich jakie były nowościami wydawniczymi ponad trzydzieści lat temu. I jeszcze hebanowa sylwetka murzynki z nagim biustem i reprodukcje z martwą naturą na ścianach. Herbata w szklankach na robionych szydełkiem serwetkach. No i urok spokoju i jakiegoś wyciszenia, bo gospodarze żyją wolniej. W ich domu czas się dawno temu zatrzymał, pęd życia nie ma tu dostępu. Korzystają oczywiście z komórek i komputera z internetem, ale te elementy współczesności znajdują się gdzieś obok, są elementem niezauważalnym, wypchniętym na margines życia domowego. Gospodarze nie starają się w rozmowie kreować na nikogo, nie pozują, nie przechwalają się… Są raczej zainteresowani tym co ode mnie mogliby usłyszeć, bo ja tu jestem dla nich przybyszem ze świata. A ja nie mam wielkiej ochoty na opowiadanie im o możliwościach jakie daje technologia szybkiego przesyłu informacji, o zamienianiu się świata w globalną wioskę, o tym, że dożyliśmy czasów, w których żeby pracować nie potrzeba wychodzić z domu… Patrzę na nich i przypominam sobie postacie swoich cioć i wujków, które jako dziecko odwiedzałem z rodzicami, i których mieszkania były takie jak to, podobne w wystroju, a przede wszystkim w klimacie. Spotykaliśmy się, aby porozmawiać – nie po to by wspólnie pooglądać telewizję. Każdy uczestnik spotkania mógł poczuć się kimś ważnym w oczach innych. W rozmowach dużo było wspomnień odnoszonych do teraźniejszości. Wspomnienia były ważne, bo dzięki nim najmłodsi uczestnicy rozmowy dowiadywali się historii swoich najbliższych. Teraźniejszość była budowana z przeszłości, a przyszłość budowało się z elementów takiej właśnie nasączonej historią teraźniejszości.

Moi rozmówcy opowiadają mi o tym czym się zajmują, z jakich rozrywek korzystają. Zapisali się niedawno na kurs tańca. Aby sobie przypomnieć… ale przecież przy okazji kursu można dużo potańczyć, prawda… Byli w kinie, studyjnym, i opowiadają o filmie, który obejrzeli i który noszą jeszcze pod powiekami. Emocje bohaterów są jeszcze dziś ich emocjami. Snują refleksje, bo nie wystarczy przecież pójść do kina – o filmie trzeba porozmawiać.

Zapraszają mnie do wizyty w Narodowym w niedzielę, bo – mówią – po dwudziestu latach odtworzono tam galerię malarstwa europejskiego i w niedzielę właśnie będzie można zwiedzać ją z przewodnikiem, który opowiadać będzie o tym co zostało udostępnione. To w ramach działań edukacyjnych instytucji. Uczenie się i poznawanie jest przecież jedną z życiowych przyjemności.

Coraz bardziej intensywnie przypominam sobie rzeczy, o których nie wiedziałem – bo zapomniałem, że istnieją. Ożywiła się pamięć przeszłości i poczułem niezwykłą rzecz – istnienie przeszłości w teraźniejszości. Słyszę głosy niegdyś spotykanych ludzi, rozróżniam barwę tych głosów. Dziwne, bo przypominam sobie zapachy, każdy dom ma swój zapach i te zapachy też zostały gdzieś w pamięci zapisane. Nie ma czasu. Nie ma tego co było i tego co jest. Przeszłość cały czas istnieje równolegle, obok nas, tylko trzeba umieć ją dostrzegać. Czuję się jakbym skorzystał z jakiegoś azylu od współczesności, jakbym wypadł z pociągu codzienności. Dziwię się, że świat nie pędzi. Dziwne jest to, że w ogóle jest to możliwe. Pęd zdarzeń można spowolnić. Jak ocalić to wrażenie i nie dać się znowu porwać temu co na zewnątrz?

Jabłecznik bez pieczenia

ogon

Mogliśmy odejść jak wszyscy, ciągnąc za sobą własny sznur pojazdów wypchanych po brzegi ludźmi, bydłem, elektronicznym sprzętem gadającym i piętrzącymi się w nieskończoność bagażnika zapasami ekologicznej żywności. Jaskrawy, krzykliwy korowód przewalał się pod naszymi oknami w takim dziwnym, trochę odświętnym nastroju. Z mieszaniną strachu i ciekawości patrzyliśmy na tę nietypową procesję ucieczkowiczów, złażących ze wszystkich pięter tonącego płytowca.

Zapytaliśmy jednego, dokąd idą. Podniósł ochoczo rękę, mając na celowniku palca wskazującego jedyną słuszną drogę, lecz nagle zawahał się i wzruszył ramionami. On już przecież nie widzi tych, co są na początku, więc nie ma pewności, czy cały pochód, z tej nagłej potrzeby parcia do przodu, przypadkiem nie depcze im po piętach. Zatrzymaliśmy więc jeszcze paru – mówili o tym, który szedł kiedyś pierwszy, ale minąwszy wszystkich i jakiś cień samego siebie, idzie teraz na końcu i kto wie, może właśnie tam jest nowy początek.

Ktoś od nas wyrwał się przed szereg i poszedł w tę drugą (czy może pierwszą lub którąś z kolei) stronę, nie oglądając się za siebie. Ludzie trącali go łokciami, wytykając palcami tę oddalającą się jasną czuprynę. Potem przystawali i drepcząc w miejscu, żeby nie wypaść z rytmu, obracali się o sto osiemdziesiąt stopni, podążając wzrokiem za szybko znikającymi plecami (to ci potem będą opowiadać, że widzieli go na własne oczy).

Spotkaliśmy go po trzech, czy czterech razach. Patrzyliśmy pytająco, nie mając wcale pewności, czy ma w sobie jeszcze coś poprzedniego, czy jest już jakimś, całkowicie nowym, początkiem.

Zdaje się, że to właśnie wtedy dołączyliśmy do reszty. Kolorowy wąż zatoczył koło i zaczął gryźć swój własny ogon w którymś z kolei wszechświecie.

Matki i córki.

Cwaniutka ta moja mama. Egoistyczna – też. Ale mogę być najbardziej wściekła na jej pomysły, to i tak ja kocham. Powiedziała mi, że ona tak sobie myślała, że to byłoby fajnie mieć oby dwie córki koło siebie. Teraz. Teraz nagle chce mieć nas koło siebie. A tak całe lata siedzi za granicą. Gdzie tak naprawdę nie ma takiej potrzeby.

Nie potrafię być na nią zła. Nawet jak się wściekam. Powiedziałam jej wyraźnie, że ja nie chcę mieszkać w tym domu. Ale byłam zupełnie grzeczna i spokojna. Choć…jak tak sobie pomyślę – brakuje mi jej i to bardzo. Brakuje mi po prostu jej bliskości. Rozmów do rana jak kiedyś gdy przychodziłam z dyskoteki.

Wiem. Potrafiłabym z nią mieszkać. Ale czy tego naprawdę chcę. Tego, co stracone już nie nadrobimy. Czasu nie pozbieramy w słoiki.

Rozmawiałam teraz z siostrą. Ta po rozmowie z mamą. Ta ostatnia po rozmowie ze swoją znajomą – zgadza się na zakup mieszkania. Więc… może od przyszłego roku będę miała swoje mieszkanie. Bo oglądałam dzisiaj mieszkanie 52 m za 203.000 zł - piękne. Tyle tylko, że do oddania w kwietniu przyszłego roku.

Juz nie jestem singielka...

Juz nie jestem singielka… Powiedziała mi przed chwila dziewięcioletnia córka…moja… Na pytanie, czemu, odpowiedziała, iż z Fabianem zrobili sobie tygodniowa przerwę, by zobaczyć jak to jest…Samotnie… Kurwa, jaki ja już stary jestem… Taka niewinność… całowanie… Teraz, ten, kto kocha, całuje tam, gdzie kobieta lubi być całowana…i cieszy sie z jej przyspieszonego oddechu…to najlepszy, i niezawodny miernik męskości, nie wielki Wacek……oddech kobiety… Pamietam jak w czwartej klasie podstawówki całowałem się w sanockim parku z Agnieszka P. Pistolet na korki w kieszeni, scyzoryk, obstawa kumpli w krzakach…i delikatne, kilkusekundowe zbliżenie warg… Kto słyszał wtedy o jakichś singlach? Wspomnienia które nie tracą na wartości, pomimo upływu lat…Takie niewinne całowanie… Ile emocji wtedy…   dziś wargi to dopiero preludium…czasem w pospiechu pomijane, tak okrutnie lekceważone…

GPS-owa niespodzianka !

Kochani, zobaczcie jaką niespodziankę sprawił mi Autoguard:) Całą podróż można śledzić za pomocą systemu GPS, który zamontowany jest w GS.  Ściemy nie ma.. No chyba, że ktoś pociągnie GS-a na sznurku przymocowanym do Vespy:) Szkoda, że Wy mnie możecie widzieć  a ja Was nie… ”….Nasza dzielna podróżniczka, Ania Jackowska dojechała już na słoneczną Sycylię i znajduje się w miejscowości Ganzimi. ”Kobieta na motocyklu” kieruje się w stronę Mesyny, starożytnego miasta założonego przez Greków w VII wieku p.n.e. Miasto zostało prawie całkowicie zniszczone w 1908 roku przez falę tsunami, dziś to trzecie pod względem wielkości miasto na wyspie…”

Kolejny raz ...

Kolejny raz cisza, a mnie jakby łatwiej i głębiej oddycham i nawet uśmiecham się do siebie zastanawiając się komu to tak naprawdę jest potrzebne?
Przede mną nocka, około dwudziestki dzieci i pisanie pracy. Nie mam za wiele czasu, ale adrenalina mi pomaga w skupieniu się i drążeniu głębiej tematu.

Zastanawiam się… co ja będę robić kiedy ten cały szał się skończy ?
Praca, dom i Chłopcy ??? Chyba czas nauczyć się szydełkować

Nieprzespana noc w szpitalnym łóżku i nagła świadomość że…żyję na karuzeli.Wsiadłam na nią w jednym z wesołych miasteczek życia. Początkowo czułam wiatr we włosach,przyjemne zawroty głowy.Kiedy zamykałam oczy wydawało mi się że latam.Karuzela kręciła się nadal.Wiatr splątał włosy.Zawroty doprowadziły do torsji a lot- zbyt długi lot sprawił, że zaczęłam pragnąć ziemi pod stopami.Mój krzyk,moje prośby żeby tę karuzelę zatrzymać odbijały się echem o mury zbudowane wokół niej…

Wczoraj zdałam sobie sprawę że jestem w stanie z niej zsiąść skacząc w dół…raniąc się lub zabijając duszę.Nie ma innej drogi…

Wczoraj zdałam sobie sprawę że lęk przed końcem karuzelowego błędnego koła nie wynika tylko ze strachu przed upadkiem ale bardziej ze strachu przed twardym lądem po którym na nowo musiałabym nauczyć się stąpać….

Szpitalny czas spowodował że zwalniając tempo życia dopuściłam do głosu przemyślenia…i zaczęłam czuć ich przytłaczającą prawdę.

Bieganie z widokiem na Cieśninę Messyńska

Zdjęcie z porannego biegania… Cieśnina Messyńska od rana zatłoczona. Silny wiatr. Pokrzykiwania sprzedawców ryb. W Lago Grande pochylone sylwetki wyciągają świeże mule. Kawiarnie na chwile zapełniają się. Filiżanki espresso po chwili puste. Ktoś podaje mi un bicchiere di acqua. I mogę biec dalej…

wtorek

Wczoraj szybki i gwałtowny wywiad do Super Ekspressu,  o   polityce. Kiedyś odmawiałem  tabloidom, teraz wszystko jest tabloidem…/ / Antoś nie  chce do szkoły, wola ” bo najpierw jest Pan Bóg i angielski.. ///

Antoś przed zaśnięciem ma fazę anielską. Jakie słodkie i śmieszne rzeczy gada. Nagle rozczula się ; będę tęsknił, będę bardzo tęsknił…Za czym pytam…Za tobą, jak umarniesz tata…///

Na targach Janusz K. …mam twój tomik na biurku obok łóżka, pisz wiersze . To wracam do poezji, wetuję steki kartek z próbami wierszy z ostatnich lat, jak mało tam dobrego, a jak wiele złego, aż wstyd  …kosz już pełen. ///

Serdeczności i pozdrowienia dla Zoe; dedykuję tę piosenkę:

http://www.youtube.com/watch?v=1TxjxzdmFW4

Wczytuję subskrypcje

Umieram...

” Pamiętam, jak pewnego dnia poszedłem do British Museum, aby poczytać o metodzie leczenia pewnej dolegliwości, która w stopniu śladowym u mnie wystąpiła – bodajże katar sienny.
Zdjąłem książkę z półki i przeczytałem wszystko, co na ten temat znalazłem.

Potem, z czystego roztargnienia, zacząłem bezmyślnie przewracać kartki i leniwie przyswajać sobie wiedzę o różnych chorobach, bardzo ogólną.
Wyleciało mi z głowy, w jaką dolegliwość zagłębiłem się na początku – na pewno w jakąś straszliwą, śmiercionośną zarazę – lecz zanim dotarłem do połowy listy „objawów ostrzegawczych”,
nie miałem najmniejszych wątpliwości, że mnie dopadła.
Dłuższą chwilę siedziałem zmartwiały z przerażenia; potem, zobojętniały z rozpaczy, zacząłem znów wertować książkę.

Doszedłem do tyfusu – przeczytałem objawy – odkryłem, że mam tyfus, i to od wielu miesięcy – pomyślałem sobie, ciekawe, co jeszcze mam.

Przewróciłem stronicę na taniec św. Wita: zgodnie z oczekiwaniami stwierdziłem, że i pląsawica mi nie przepuściła.
Postanowiłem zapoznać się ze swoim przypadkiem dogłębnie.
I tak, rozpoczynając alfabetycznie, przestudiowałem chorobę Addisona, stwierdziłem, że na nią zapadam, a faza ostra czeka mnie za jakieś dwa tygodnie.
Z ulgą się dowiedziałem, że choroba Brighta występuje u mnie w formie złagodzonej i, jeśliby na tym się skończyło, mogę liczyć na wiele lat życia.
Cholerę miałem z poważnymi powikłaniami, a z dyfterytem chyba się urodziłem.

Sumiennie przebrnąłem przez wszystkie litery alfabetu i jedyną chorobą, której mogłem się nie obawiać, było zapalenie kaletki maziowej rzepki (cierpią na to sprzątaczki, które dużo klęczą).
Z początku zrobiło mi się dość przykro.
Czułem się spostponowany. Dlaczego nie mam zapalenia kaletki maziowej rzepki? W czym jestem gorszy od sprzątaczki?
Po chwili jednak wzięły we mnie górę mniej zachłanne uczucia.
Zreflektowawszy się, że miałem wszystkie pozostałe choroby znane medycynie, powściągnąłem swój egoizm i postanowiłem się obyć bez zapalenia rzepki.

Podagra, w swej najbardziej złośliwej postaci, dorwała mnie, jak się zdaje, bez mojej wiedzy; na żółtaczkę zaś najwyraźniej cierpiałem od dzieciństwa.
Po żółtaczce nie było już żadnych innych chorób, doszedłem zatem do wniosku, że nic więcej mi nie grozi.
Siedziałem pogrążony w myślach. Jakimże ciekawym muszę być przypadkiem z punktu widzenia nauki, jakimż cennym byłbym nabytkiem dla adeptów medycyny!
Mając mnie, żywy almanach wszystkich chorób, nie musieliby chodzić od szpitala do szpitala.
Ja sam wystarczałem za szpital, za materiał na pracę dyplomową dla wszystkich studentów.

Potem zacząłem się zastanawiać, ile mi jeszcze zostało życia. Spróbowałem się zbadać. Ująłem palcami przegub. Z początku w ogóle nie wyczuwałem tętna.
Potem ni stąd, ni zowąd jakby się wzbudziło. Wyjąłem zegarek i zacząłem mierzyć.
Wyszło mi sto czterdzieści siedem na minutę! Położyłem dłoń na sercu. Nic nie czułem. Przestało bić.
Później doszedłem do przekonania, że cały czas jest na swoim miejscu i pracuje jak należy, tylko ja nie potrafię tego dowodnie stwierdzić.
Opukałem się po całym tułowiu, od talii aż po głowę, zahaczając odrobinę o boki i górną część pleców.
Niczego się jednak nie domacałem ani nie dosłuchałem. Spróbowałem obejrzeć sobie język.
Wysunąłem go maksymalnie do przodu, zamknąłem jedno oko i usiłowałem mu się przyjrzeć drugim.
Widziałem tylko koniuszek, co nic mi nie dało, prócz tego, iż utwierdziłem się w przekonaniu, że mam szkarlatynę.

Wszedłem do czytelni jako szczęśliwy, zdrowy człowiek. Wyszedłem jako niedołężny wrak……”

poniedziaek

Chyba wysiadam z karuzeli Wiednia i Tragów Książki, jeszcze w głowie mi się kręci..///

Wczoraj: Antoś i Franio szaleli, Antoś chciał wszystko kupować, a Franio po prostu sobie brał i w nogi…//

Wielki deszcz, a potem grad jak przepiórcze jajka. Franio martwi się o mrówki: a mlówki,  a mlówki…???

czysta biel :-)

Do wyboru…ale w jednym kolorze:) Chyba podrzucę swoje.. Usiądę i popatrzę czy równo schną… To znaczy popracuję sobie po włosku:)

130 letnia WŁOSKA waga :-)

Czy mój kask waży tyle samo wg oceny konstruktorów i wg 130-letniej wagi Salvatore, sprzedawcy owoców w okolicach Positano?:) Wg. sprzedawcy ważył ciut więcej.. Ale to nie ołów, którym czasem handlarze podklejają wagi, to ta szara taśma którą masz obklejony kask.. Tak mi wyjaśnił włoski ekspert:) Uwielbiam ten kraj!:)