BLOGI

Jak smętnie, deszczowo. I ładnie, ponieważ wpisuje się to w mój dzisiejszy dzień. Na jakimś piśmie widziałam nagłówek o kolejnym sposobie na długowieczność: wolniejszy rytm serca. No to pięknie, bo mam prawie notoryczną tachykardię. To znaczy, że pani serce szybciej się starzeje, usłyszałam kiedyś, zdaje się, u lekarza. Coś irytuje, jakiś drobiazg i nie tylko… Wychodzę z podenerwowania, czytam wpisy z blogów, a tu spokój… I deszcz dalej, i maj. Mogę otworzyć okno, wpuścić więcej świeżego powietrza oraz otulić się ciepłym polarem i zrobić sobie w taki dzień kolejną kawę…

Przy okazji zastanawiam się, jak wytłumaczyć to, że czasami, kiedy myślę o czymś dobrym, na co jest szansa i co mogłoby się stać, zaczynam cieszyć się bardzo, jakby to już się stało, a kiedy to się zdarzy, zaczynam się martwić, a entuzjazm mija…

Na dłuższą metę nie mam się czym denerwować ani czym zamartwiać, ponieważ „there was no reason to be afraid, ever. … I need to remember” (z „American Beauty”).

No i jest jeszcze maj…

SDM, Ballada majowa

Brnąłem do ciebie maju
przez mrozy i biele
przez śnieżyce i zaspy
i lutowe zawieje
przez bezbarwne szpitalne
korytarze stycznia
w tych korytarzach słońce
gasło ustawicznie

a teraz maj dokoła maj
wyświęca ogrody
i cały ja i cały ja
zanurzony w jordanie pogody
a teraz maj i maj i maj
dokoła się święci
od wonnych bzów szalonych bzów
wprost w głowie się kręci

i płyną przeze mnie dmuchawce
jak dzieciństwa echa
i wielka jest majowa moc
kiedy niebo się do ziemi uśmiecha
śpi w twoim wnętrzu chłopiec
w chłopcu pierwszy zachwyt poznaję
z twoich ziaren wyrosną sady
strudzonemu pielgrzymką ulżyj dodaj wiary

Płoty na klatce schodowej

Wczoraj wieczorem miałam rower. Mój ulubiony. Dla mnie idealny. Gdy się obudziłam roweru nie było. Nie mogłam uwierzyć w puste miejsce na klatce. Przez dwie godziny wpatrywaliśmy się w zapisy kamer. Nikt nie wchodził, nie wychodził. Roweru nie ma. Myślałam że ze złości zwymiotuję. I z bezsilności. Po trzech godzinach rower się znalazł. Stał piętro niżej. Takie nieraz panują zwyczaje międzyludzkie czy miedzysąsiedzkie. Płoty jak stały, tak stoją. Niewidoczne. Nawet na przeszklonych klatkach schodowych. Dobrze, że dziś wieczorem znowu mam swój rower. Ale płot stoi nadal.

Ogrody wieczorem

Zanim będę kontynuować moje blogowe zapiski, spieszę z informacją: dziś o 20.00 w warszawskim ”Czułym Barbarzyńcy”, na ul. Dobrej (Powiśle) poprowadzę spotkanie autorskie z Fioletem. Tym Fioletem od ogrodu zza okna. Tak! Nasza Zwierciadlana blogerka o nicku Fiolet zadebiutowała tomikiem poezji. Tytuł oczywisty -  ”Ogrody wieczorem”. Kto może, niech przybywa. Kto nie może, niech – czyta co o wieczorze tym napiszemy rankiem !   Wydawcą jest Czuły Barbarzyńca Press, który  mam nadzieję dał na zapowiedzi na którejś z internetowych ambon.

Nie chce być niewolnikiem :)

Wciąż wzrasta nadprodukcja żywności. Kiedyś rozwój rolnictwa spowodowany nowymi sposobami uprawy ( mechanizacja, środki chemiczne, inżynieria genetyczna) musiał nadążyć za gwałtownym przyrostem ludności, wydłużeniem średniego czasu życia i wzrastającym poziomem zamożności społeczeństwa. Czynniki te uległy już zmianie, wskaźniki demograficzne i ekonomiczne zwalniają, a produkcja wciąż rośnie. Trzeba produkować coraz więcej mięsa, by pozbyć się nadprodukcji roślin. Wydłuża się jednocześnie droga między producentem i konsumentem. Dzięki temu rozwija się przetwórstwo, handel, transport i marketing. Takie są prawa ekonomii.

Niestety, uprzemysłowienie produkcji jedzenia nie wychodzi nam na zdrowie. Jesteśmy postawieni w roli konsumentów i na różne sposoby przymuszani do kupowania dużo więcej niż potrzebujemy. Jakość wielu produktów powoduje jednocześnie nadwagę i niedożywienie. Bo można ważyć 100 kilogramów i być niedożywionym. Niedożywienie to deficyt pewnych niezbędnych składników w diecie.  Producenci wywołują w nas chęć nabywania jedzenia przez tworzenie mód, wprowadzanie z jednej strony wciąż nowych produktów, z drugiej przyzwyczajając nas do tradycyjnych marek oraz na wiele jeszcze innych sposobów. Od tego zależy ich byt. Pamiętajmy więc, że my musimy dbać o nasz byt i nie ulegajmy zakupowemu i konsumpcyjnemu szaleństwu. Nie musimy jeść wysokoprzetworzonej, pełnej konserwantów i polepszaczy papki w ładnym opakowaniu. Kupujmy jedzenia mniej i koniecznie w dobrym gatunku. Popierajmy lokalnych, małych producentów i jedzmy to, co polskie, bo mamy jeszcze mało zanieczyszczoną glebę i wodę. W ten sposób zdobędziemy świadomość – co jemy i wolność wyboru. Kolejne wcielenia batoników i płatków śniadaniowych nie powstają dla naszego dobra, lecz by zapewnić zysk producentom. Nie musimy ich kupować. Mamy wolną wolę. Niestety trudno w to uwierzyć patrząc na kolejkę do szkolnego sklepiku lub na zawartość koszyków w supermarkecie. Wszyscy kochają czipsy i batoniki. Czy jest to rodzaj współczesnego niewolnictwa? Czy naprawdę chcemy być niewolnikami koncernów żywnościowych. I dlaczego pozostaje wciąż aktualne naiwne pytanie: Jeżeli produkujemy za dużo to czemu nie dzielimy się sprawiedliwie ze wszystkimi mieszkańcami Świata?

Czemu jemy za dużo i więcej niż byśmy chcieli? Nie wiem czy można znaleźć jednoznaczną odpowiedź. Ale wiem, że jest wiele tego powodów i wiele sposobów szukania odpowiedzi. I właściwie można powiedzieć, że to jak zwykle, gdy chodzi o tak skomplikowaną istotę, jaką jest człowiek. Dla mnie bardzo ważne są też wątki związane z naszą ewolucją. Mam bowiem często wrażenie, że zapominamy na co dzień, kim jesteśmy i jak wiele się zmieniło w życiu i otoczeniu człowieka, na przestrzeni ostatnich setek lat. Szczególnie ostatniego stulecia. Nie dajemy sobie czasu na przystosowanie do zmian. Pędzimy nieco otumanieni rozwojem nauk i technologii. Paradoksalnie to co ma nam pomagać, samo staje się powodem do tego, że coraz bardziej potrzebujemy pomocy. Przedłużenie czasu życia przez rozwój nauk medycznych nie gwarantuje jego dobrej jakości, jeśli nie będziemy sami o siebie dbać. Dajmy sobie więc trochę czasu na myślenie o tym, jak powinniśmy się prawidłowo odżywiać i dlaczego. Nie starajmy się łykać wiedzy szybko jak pigułkę mądrości, bo takiej pigułki nie ma, tak jak nie ma pigułki odchudzającej. Jedynym ogólnym rozwiązaniem problemów człowieka ze stosunkiem do jedzenia i zdrowia, wydaje się więc refleksja i nawiązanie dobrych relacji z samym sobą. Akceptacja tego jacy jesteśmy i dokonywanie wolnych wyborów. Nie jest to łatwe, ale na pewno warto próbować.

Ula Zaborowska, psychodietetyk

Majowe smutki

Ostatnio w mojej głowie cały czas myśli, co mam jeszcze do zrobienia. Kończenie licencjatu, kolejne referaty: niedawno o Katarzynie Kozyrze, na zajęcia o współczesnych polskich  artystach.  Kocham jej twórczość i osobowość artystyczną, więc chciałam, by referat był jak najlepszy. Pragnęłam zaintrygowania,  oryginalnego podejścia, własnych interpretacji, dobrych zdjęć…Wiedziałam, że nie zdążę tego zrobić tak, jak  sobie wyobrażałam, bo za późno się wzięłam. Siedziałam nad tym referatem od czwartku, przeglądając materiały. Bardzo intensywnie pisałam w weekend. Przygotowałam na tyle, na ile mogłam,  zła na siebie, że byłam leniwa. Jedna z moich ulubionych artystek, a ja nie zrobiłam na 100%. Na szczęście w poniedziałek nie zdążyłam go zaprezentować, bo było wiele innych. Mam termin na 4 czerwca, zdążę poprawić. W poniedziałek w nocy pisałam ekspertyzę na zajęcia wtorkowe, bo nie zrobiłam jej wcześniej, spałam 4 godziny. Od 28 maja zaczyna się tygodniowy objazd naukowy z historii sztuki. Kolejny referat do przygotowania: podczas zwiedzania będę omawiać zamek w Ciechanowie. 2 czerwca wrócimy z objazdu, a tu za tydzień sesja. Boję się, jak pójdą mi egzaminy, zaliczenia, „obrona” licencjatu. Przyznaję: tak, jestem perfekcjonistką i to czasami do bólu. Nie powinnam narzekać, bo lubię perfekcję, szczególnie w pisaniu i zajmowaniu się sztuką (zwłaszcza tym, co mnie fascynuje). Z drugiej strony – czasami mam okresy, że po powrocie do domu nie robię nic, tylko siedzę z moim Dziennikiem pod kocem, pisząc, do tego kolorowe czasopisma,  książki, muzyka. Popłaczę, pójdę spać i dzień mija.  Później muszę ostro wziąć się do pracy, podnieść się i działać.

Mocno się wszystkim przejmuję, różnymi wrażeniami,  ludźmi i ich kłótniami, tym, jak niektórym układa się życie i ile spraw się na to składa… Często przebywam w „szarym” mieście, w Łodzi, gdzie studiuję. Myślę o jej XIX-wiecznej energii, pięknie, bogactwie i współczesnej, postępującej destrukcji. O jej poharatanym pięknie. Wydaje mi się, że w tym mieście sprawdza się tylko „dekadencja”, wtedy łatwiej przetrwać to, co się tam dzieje z zabytkami i… z ludźmi, żyjącymi przed sklepami monopolowymi, na dworcach, w bramach. Kocham Łódź i nienawidzę. Kiedyś o niej więcej napiszę.

Jestem znów rozchwiana. Zajadam stresy  słodyczami i mam wyrzuty sumienia. Dodatkowo denerwuję się tym, że łykam jedne tabletki (nic poważnego), ale mogą wpłynąć u niektórych pacjentów na nastroje. Moja kuracja nimi będzie trwała ok. 5 miesięcy. Czy od nich zwariuję na amen?

Mimo tego, że wiem,  że mam przyjaciół, odczuwam ogromne przygnębienie. Jestem totalną katarynką, potrafię szybko się otworzyć, dużo rozmawiam, zwierzam się. Jednak to występuje falowo… Często wiele osób nie wie, co się ze mną dzieje, bo energia zawsze  dominuje, ale we mnie jest jeszcze dużo słów niewypowiedzianych. Zdarzało się, że odsuwałam się od ludzi, uciekając w świat sztuki i emocji,  czułam, że  „nie ma we mnie nic” i potęgowałam to. Mam kilka złych doświadczeń w dziale:  „relacje damsko-męskie” , w wielu przypadkach  z mojej winy. Wszystko się poskładało. Zamiast wyjścia gdzieś wieczorem – obrazy, teksty. Później trudno się wraca. Wiem, że nie mogę żyć tylko sztuką, bo potrzebne są kontakty, zwyczajne życie, oddychanie codziennością i przepływanie ciepła. Stresuję się imprezą w sobotę, dawno nigdzie nie byłam, a poznam nowe osoby. Łatwo nawiązuję kontakty, jednak zawsze się wpędzę w jakiś lęk, czy mnie zaakceptują, czy nie. „Kiedyś” prowadziłam bardziej intensywne życie, koncerty rockowe, dużo spotkań, aż coś się we mnie posypało. Chce mi się znów płakać, gdy nie mogę się przełamać i  „wyjść”. To bolesne, bo pamiętam, że było inaczej. Sztuka też czasami odchodzi. Zdarza się, że mam ochotę rzucić nią o ścianę, by mieć spokój. Bez pisania, czytania, oglądania, analizowania,  interpretowania. Później wracamy do siebie.  Nie umiem długo bez niej funkcjonować i to jest moje szczęście.

Martwię się o przyszłość i jak się utrzymam, to dla mnie abstrakcja. Mogę w tym świecie nie przetrwać, ostatnio mocno to do mnie trafiło. Teraz zwykle pracuję tylko w wakacje, w księgarni. A po studiach?  Nie lubię czuć podporządkowania, wolny zawód to dla mnie idealne wyjście… Od niedawna często myślę o tym, że po studiach będę sprzątaczką. Naprawdę. Nie widzę w tym nic złego, a szerokich perspektyw ostatnio nie dostrzegam. Lubię żyć w pisaniu, emocjach,  sztuce, strojach. Po sprzątaniu mogłabym pisać, chodzić na wystawy, czytać i to będzie w porządku, będę czuła się wolna. Pieniądze? Jestem mało praktyczna i nieekonomiczna. Jaki długi wpis… Potrzebowałam go. Nadal w Dzienniku tkanka życia i miliony myśli, ale dziś część żyje tutaj.

Środa

Wczoraj późnym wieczorem przez mokre miasto  na Pragę. Swobodnie się  czułem przed kamerą. Potem na Żoliborz do Agnieszki …stypa nie stypa,  ona jak zawsze krząta się po kuchni, gdzie parują gary z japońskimi  specjałami. Mądrość stypy,    zajedzenie  , zagadanie  a nawet rozśmieszenie śmierci… Ludziom  zmieniają  się twarze, ale głos zwykle zostaje, więc nie raz po nitce  głosie  dochodzę  do kłębka. Kodżi Kamodżi , Japończyk,  malarz,  mieszkający w Polsce..rozmawiamy….Mark U…kiedyś  z Johem i z Markiem  jeździliśmy dużo razem na nartach. Agatka  Bogacka, córka Ewa Żuławskiej siostry Agnieszki..wybitna malarka  młodej generacji…Ma głos całej rodziny Żuławskich…Wędrówka głosu przez pokolenia…  Lubię Agatę ,  skupiona w sobie,  trochę smutna … Wracam do domu dobrze po północy… ///

Nie można  uciec od śmierci, mój przyjaciel, a nasz korespondent z Kanady ,  Krzyś,  donosi o śmierci Fuentesa.  Przed laty zrobiłem  z nim wywiad,  prowadziłem  z pisarzem  duże  publiczne spotkanie w Krakowie na Uniw.  Jagiellońskim,        spora cześć dnia , z nim  i z jego żoną … Ogromnie ich polubiłem  …Tym bardziej boli to odejście… ///

Świat ocieka wodą, a ja słowami…I też mi niewygodnie, jak kiedy jest się  mokrym..///

Po spotkaniach  z ludźmi, zmienionymi przez czas… Zwykle stajemy się karykaturą siebie, wiele nam się wyostrza, to i owo  zaokrągla,  sporo  obwisa…. To jest karykatura, która nie budzi jednak wesołości ….  Dzięki codziennym  rozmowom z lustrem –  psychoterapeutą, najmniej uderzają nas zmiany w nas samych… ///

Z nowej książki  Ani Janko. Jak to mi bliskie, jak ważne!”"”" :  „życie jest po to, by je opowiadać. Jeśli chcesz własne dzieje unieważnić, milcz o sobie. W głębi milczenia wyhodujesz ślepą rybę, bezbarwną, bezpłodną. Oto czym jest życie ludzi skrytych – białą rybą”"”"”" !

Dobrze, że przychodzą zmiany.

Czytając dziś najświeższe wpisy dowiedziałam się, że niektóre osoby, które regularnie czytam zastanawiają się nad opuszczeniem bloga. Jeżeli tak zrobią to szkoda, ale oczywiście mają do tego prawo, mogą czuć taką potrzebę. Samej mi się zdarza, nie istnieć w formie pisania, choć prawie zawsze jestem na bieżąco w czytaniu Waszych wpisów. Wydaje mi się to zupełnie normalne, że odpływamy na jakiś czas, znikamy – myślę że to jest efekt terapeutyczny pisania bloga. Pewne problemy, nurtujące nas spostrzeżenia zostały wypowiedziane, odebrane przez innych. Od pewnych rzeczy się tu uwalniamy, niektóre do nas przychodzą, coś oddajemy, coś przyjmujemy – ruszamy z tym w życie i wtedy nas tu nie ma. Tak to czuję, wyrzucam tu pewne sprawy, przerabiam, dostaję jakąś reakcję od Świata, czyli od Was, przyjmuję to, przerabiam, czasem mnie to zmienia, czasem nie. I tak się to toczy. Wierzę dlatego, że jest to naturalny cykl, to znikanie i powracanie. Ważne jest to, że jest gdzie wrócić.

Zmiana myślenia, choć trudna, rzeczywiście powoduje zmiany w życiu, w tych konkretnych przypadkach, zachowaniach, które zaprzatają naszą głowę. Obseruję to na sobie od pewnego czasu, tak bardziej świadomie. Pokrzepiająca to myśl, bo zmiany dotyczą spraw ważkich, acz trudnych. Są niewielkie, ale mogą mieć brzemienne skutki…. To wiem. Sa jednak sprawy, ktore przekładam, które sie nie układają i ułożyć ich nijak nie można, bo zawsze coś…  Może i na nie przyjdzie pora… Ostatnio w naszym domu słychać często Bajora

M.O.S.T. - Majowe Ogrodowe Spotkania Towarzyskie

Nie wiem jak to się dzieje, ale w maju zawsze znajdzie się dobry powód by spotkać się ze znajomymi, w środku tygodnia, na popołudniowej pogawędce – po pracy, w ogrodzie, przy herbacie na przykład. Nasze M.O.S.Ty oczyszczają z toksycznych myśli i oczywiscie wzmacniają więzi. Na emigracji jak sobie człowiek nie wypracuje & wzmocni więzi z drugim człowiekiem to uschnie, zwiędnie, albo po prostu dostanie fiksacji na punkcie samotności wśród milionów ludzi.

Kotka koleżanki okociła się miesiąc z hakiem temu – natychmiast powstało poruszenie wśród znajomych i znajomych znajomych – co z tak licznym miotem zrobić? Oddać do sklepu ze zwierzątkami domowymi jest jedną opcją, schronisko – drugą, a trzecią opcją jest porozdawanie wśród znajomych, zwłaszcza tym, którzy mieszkają na przedmieściach, lub na wsi. W międzyczasie, korzystając z nadarzającej się okazji, zaznajamiam mojego nicponia z uroczym stworzeniem bożym jakim jest kociak. Najbardziej zaskakujące było pierwsze spotkanie dziecka z kotkami (sztuk 5 + kocica, kocur nieznany – jak to zazwyczaj z kocurami bywa). Na moich oczach w moim dziecku zrodziła się: opiekuńczość (głaskanie i przytulanie (tak intensywne jak u Lenniego w „Myszach i ludziach” Steinbeck’a), troskliwość ( podsuwanie miseczki z mleczkiem, a czasami wsuwanie kotka do miseczki – jak w bajce Tom i Jerry) oraz chęć aktywnej zabawy…nie z kotkiem, ale kotkiem.

Za oknem pełnia lata wiosną, w ogrodzie szaleją dzieci & koty, a Matka Natura prezentuje swoje najpiękniesze oblicze, a My wcinamy chleb żytni z polskim twarogiem, z wkrojoną rzodkiewką, pachnącym szczypiorkiem, tłustą śmietaną, solą koszerną i czarnym jak święta ziemia pieprzem indyjskim. Nowalijki są zazwyczaj ogromnie inspirujące, niektóre natomiast po prostu muszę zjeść tak jak jadłam w dzieciństwie & koniecznie wytargać się za ucho.

Jak zwykle słyszę, że ponoć wszystko spieprzyłam dosadnie: cóż, paradoksalna Waga jestem: lubię pieprz, choć nie lubie pieprzyć – dodam więcej: lubię chrzan, choć nie lubię chrzanić, szczyptę soli też lubię, ale nie lubię uszczypliwości. Smacznego na dobranoc & dzień dobry.

jutro 16 maja. jutro dostane wiadomosc, od ktorej bardzo duzo zalezy.

mam ciarki na plecach.

15 dzień miesiąca!!!!

To już połowa? Spoglądam z niedowierzaniem w kalendarz. Szybko spisuję notatki do Fundacji, by zaraz jak tylko je skończę zacząć się uczyć… po 20 min nauki stwierdzam że nie ma to sensu. Jestem zmęczony, mało spałem jakieś niecałe 6 godzin. A u mnie optimum to 6;30-7 godzin snu. Wyszedłem na zewnątrz, spoglądając na zielone łąki, zachwycając się soczystą zielenią odrywam 1/3 papierosa -mniej palę, góra dziennie 3 papierosy, z których odrywam 1/3 każdego z nich, wychodzi na 2 papierosy dziennie (wiem dziwny sposób na walkę z nałogiem-choć w zasadzie już mnie nie ciągnie tak jak dawniej). Przechadzam się po ogrodzie ”by głowa wypoczęła” ale również brak skutków. Zjadam jogurt, oglądam serial, analizuję dzisiejszy dzień:

-wielkie zaskoczenie że w urzędzie wszyscy są do mnie tacy mili! To wielki plus dla mnie.

-w Fundacji jest wspaniale. Pomagam innym ”pro-bono”.

Udany dzień, chociaż… czy wszyscy dziś się źle czują? Może ciśnienie? Może….

wyłonić się z mgły na dobre

Pewnego dnia wyłoniłam się z ciszy, z mgły zapomnienia – na dzień dobry objęłam spojrzeniem okaleczone gwoździami ściany sypialni – wschodzące słońce uwydatniło każdą dziurę – posmutniałam. Na szczęście nowe obrazy czekały cierpliwie by zakryć wszystkie niedoskonałości, zabrać sprzed oczu to co oczom niemiłe. A dziś uśmiecham się do śmiertelnie szaro-baldych firanek, co chwyciły się karniszy – jak tonący brzytwy & zastanawiam się czy nadeszła już pora, aby je utopić w wannie, w wodzie o świeżym zapachu wiosennej łąki. Skoro wkrótce przyjadą muskularni mężczyźni z firmy Kryształowe Okna, by moim oknom przywrócić kryształowe lśnienie, to ja przywrócę do życia firanki. Popijając popołudniową kawę, gładzę wystające na półce grzbiety zakurzonych książek i albumów – przeganiam zbłąkanego pająka, który podczas ucieczki potknął się o ciekawy cytat Thomasa Martona: „Musi znaleźć się w dniu taka pora, kiedy człowiek robiący plany na przyszłość zapomina o nich i postępuje tak, jak gdyby nigdy nie miał żadnych planów. Musi znaleźć się w dniu taka pora, kiedy człowiek mający przemawiać milknie. I umysł jego nie snuje już rozważań, ale pyta: czy one w ogóle coś znaczą?” Czy moje rozmyślania, przemyślenia, wymyślania, odtwarzania coś znaczą? Czym są? Przebłyskami świadomości? Wołaniem podświadomości? Chwilą słabości? Niesieniem świała? Tęsknotą za ideałami? Pragnieniem przekonania siebie samej, że słowa mojej matki mijały się z prawdą, że de facto mam swoją wartość, że coś znaczę, że nie jestem nikim, lecz kobietą wystarczająco taką, siaką i owaką? Poczuciem Cogito Ergo Sum?

…..zwykle rano budze sie usmiechnieta i zadowolona ,dopiero po chwili dociera do mnie mysl o tym co przyniesie dzien.Przy drugim dzwonku budzika nasluchuje ,ze ktos kreci sie po kuchni….

Otwieraja sie drzwi od sypialni i wchodzi moj 6 letni synek,w rekach trzyma kawe i uprzedzajac moje slowa mowi : <tak wiem mamusiu,nie wolno mi ruszac czajnika wiec zalalem zimna woda ,a dziewczynkom zrobilem tosty z czekolada> wzruszylam sie ,nawet nie poczulam ze kawa byla naprawde zimna;) byl z siebie taki dumny i szczesliwy,wycalowalam go  apotem bylo szykowanie do szkolki…..;)

Deszczowo wszędzie

Mam za oknem mokre wszystko, trawa, krzewy, niebo szare. Tak to do końca tygodnia będzie się toczyć i liczę że spełnią się prognozy słonecznego weekendu.

Wzięłam chłopaków do fryzjera na podcięcie włosów. Starszy ok, młodszy znowu awantura: nie podoba mu się, za długie, nie pójdzie tak jutro do szkoły i w ogóle. Raz mu się nie podoba, bo ma za krótkie, potem bo się czepiam bo zapuszcza i wygląda jak strach na wróble, a później bo u fryzjera kazałam skrócić trochę ale nie na krótko. Bo jakby na krótko to by na mnie wszyscy wsiedli, że tak ładnie mu było……ech…… Chyba czeka nas ponowna wyprawa do fryzjera i to jeszcze dziś. No, ale ten typ tak ma.

Wizyta kontrolna u pani doktor od kobiecych spraw. Umówiłam się, żeby potwierdzić moje podejrzenie, że guz rośnie od nowa. No rośnie. Znowu usg, badania krwi, inne tabletki. Tym razem pani podejrzewa że to adenomioza czyli forma endometriozy. Trochę gorsza, bo się te kulki tkanki tworzą w innych miejscach, w głębokiej ściance macicy, pęcherza itd. Tym razem nie panikuję, ale nie jest przyjemne, że pół roku od operacji zaczyna się to samo.

Do końca maja mam dużo pracy, szkoda że nie do końca przełoży się to na wyniki. Taka walka z rynkiem zawsze mnie dołuje. Czerwiec – wyjeżdżam na tydzień, a potem Euro-Koko-Spoko zrobi swoje, czyli nic się nie będzie działo i może od lipca zaczniemy się odbijać. Oby.

Lada moment minie rok jak tu jestem. Większość osób, które tu poznałam się wykruszyła. Może i na mnie pora, tak już o tym myślę od dłuższego czasu. Moje pamiętnikowe wpisy zupełnie odbiegają od reszty. Chyba pora znowu do szuflady pisać.