BLOGI

Te podstępne latte macchiato...

Przed południem mały dylemat, czy moje postanowienie co do niejedzenia słodyczy obejmuje także pizzę przed południem? I stwierdziłam, że nie. Należy się ona osobie, co wyszła z domu bez śniadania… Czytałam, że pizza jest pożywna:  ‘węglowodany złożone powodują szybkie uczucie sytości, co chroni przed dalszym jedzeniem’. Nie są to przecież batoniki, pączki lub inne słodkie bułki chwytane w przelocie, w przelotach dnia codziennego. A skoro przed południem, to nie jest to też wieczorne pałaszowanie. Tak nawiasem mówiąc, wieczory mają duże znaczenie. Jeśli o mnie chodzi, to sam problem tkwi raczej nie na zewnątrz, lecz wewnątrz mnie, dotyczy owej nieprzepartej niemożności niepałaszowania wieczorami, choć wiem, że nie zawsze i nie nieodwracalnie, więc jest światełko w tunelu, w wieczorze.

Mniej więcej w południe odwiedzam białostocką manufakturę, na lutową chlapę w sam raz, pizza hawajska, słodka… Mimo to cieszę się, że rzadko sobie na to pozwalam.. Przy pizzy myślę o blogu, w końcu to dla mnie coś nowego, przy pierwszych kawałkach napływają myśli, przychodzą pomysły, zapisuję je w notesie, delektuję się kolejnymi.. patrzę w niebo za oknem, szukając słów, i znowu notuję, a ukradkiem dostrzegam, jak pani za kontuarem przygląda się temu badawczo, z jakimś niepokojem. Zastanawiam się, czy mają tak wszyscy zaczynający bloga? Pewnie większość. Ja lubię pisać w różnych miejscach, zwłaszcza w podróżach, przejazdach, na dworcach, opisywać, co wokół. Czasem gdzieś jadę, idę i „piszę” w głowie, gdy jestem w autobusie, w sklepie, na ulicy, większa część tego rozpływa się w odmętach niepamięci, chyba że to zapiszę. Mam niekiedy nieodpartą potrzebę „wyrzucenia” słów, wyrzucania ich z siebie, to takie kobiece chyba…

Przyznam się, że miałam dziś małą wpadkę, za sprawą zamówionej kawy, latte macchiatto. Odruchowo wsypałam do niej cukier i zastygłam za sekundę, gdy zobaczyłam go na kremowej piance i jednocześnie przypomniałam sobie o swoim postanowieniu… Co gorsza, w drugiej sekundzie ujrzałam na piance czekoladową posypkę, w trzeciej zaś wyjęłam łyżeczką to, co jeszcze mogłam, zanim się roztopiło. Było to jednak nieumyślne i wzięłam pod uwagę, że takie epizody mogą się zdarzyć przy rezygnowaniu ze starych nawyków.

Po południu przyjazna dusza zaprosiła mnie na naleśniki z serem i powidłami śliwkowymi, domowymi oczywiście, pychota, zjadłam, tak za… „dobre” słodycze

A w lubianym przeze mnie jogurcie – koszenila (sproszkowane mszyce), przerzucam się na konkurencję..

dobranoc,gdzieś krążymy w tym wszechświecie,śpijcie dobrze

ok

Wyścig myśli.

Zaczytuję się ostatnio w różnych blogach. Ile kobiet na nich piszących tyle tematów, przemyśleń, rad, spostrzeżeń, morze uczucia. Ogrom poezji życia przeniesionej na światłowody, niezatrzymany potok zjawisk z ludzkiej duszy. Można się wzruszyć, zaśmiać, zadziwić, zapłakać, zadumać. Biegną nasze myśli od synaps na palce i dalej przez klawiaturę wyrzucone zostają w przestrzeń, bo żal trzymać tak piękne na uwięzi. A wypuszczone pędzą jak w wielkim wyścigu, byle zdążyć do jak największej liczby Nas. Uwalniamy myśli złaknione myśli innych. Piszesz Każda Dziewczyno o sobie, choć czasem i o mnie. Te same zdarzenia, te same emocje, zmagania i radości. Czytam i już nie wiem, czy to ja jestem w głowie twojej, czy ty w mojej byłaś, myśli mi zabrałaś, ale pięknie to napisałaś.

Dom Nadziei

Wstyd mi pukać do drzwi nadziei
Wstyd przychodzić z nową sprawą
Jednak gdzieś mi powiedzieli,
że tam często ludzie jawią
się po cichu

Ona jedna – ta Nadzieja, przyjmie zawsze
by posłuchać i przytaknąć, jak to życie twoje ważne
jest dla Ciebie

Ona czeka z cierpliwością
zawsze siedząc tuż przy oknie
lecz nie wita cię z radością
gdyż ty zjawisz się, gdy dotknie
cię nieszczęście

Ona patrzy, jak ty płaczesz, Ona słucha
ciągle trzyma cię za rękę
gdy sam puszczasz, nie wybucha
krzycząc : zdrajco!
gdyż pomocy nie wymusi
nie zachęca cię, nie kusi
tylko czeka

doskonale wie, że wrócisz,
więc ma czajnik, drzwi i okno
ty pobiegniesz aż zawrócisz
gdy problemy znowu dotkną
cię żarliwiej

bo to życie : znów porażka po rozkwicie
znów nadzieja
więc choć wiary w jej istnienie…
więc choć tego sam nie zmieniaj

Jeszcze jeden genialny kawałek...

…choć tym razem bardziej stonowany. Jej głos chwilami kobiecy do granic możliwości, ciepły i aksamitny…Słuchając, łączę się i ja z tym co kobiece we mnie…

http://www.youtube.com/watch?v=HO1OV5B_JDw

Dobranoc.

Gorący towar:)

Połowa cyklu. Kudłate myśli. Wszechogarniająca chuć:) A ten kawałek jest megapodkręcający…:) Shakira jest  genialna, ale ten koleś…po prostu mnie masakruje swoim głosem, i te oczy…:) Chętnie bym go zaadoptowała:)

http://www.youtube.com/watch?v=Dsp_8Lm1eSk

Dziewczyny, czujecie to?! Buzia!:))

...reklamanianki...

…witam ponownie, moje Kochane. Z góry przepraszam, że nie będę pojawiać się regularnie, ale na pewno częściej niż do tej pory. Liczę na Wasze zrozumienie, a w zamian będę zasypywać Was tematami nurtującymi moją duszę i farbowany łeb. Tematami, jak ten poniżej, który nurtuje mnie od dłuższego czasu, najczęściej wtedy, gdy oglądam ciekawy program lub film, aby dać odetchnąć mojej głowinie, od dnia codziennego i jego problemów. Frapujący mnie problem to reklamy, nadawane między jedną sceną a drugą, a bywa że między jedną kwestią, a drugą aktora. Przez taką przerwę, straciłam nie jeden wątek w fabule filmu, dzięki temu, że trwa ona ni mniej, ni więcej ok 15 min, w zależności od pory dnia. Tzn im póżniejsza pora, tym dłuższe reklamy, co jest zależne, jak mniemam od oglądalności, non stop sondowanej, przez bliżej mi nie znanych osobników, na nieświadomych swojej misji telewidzach. Jakiś czas temu, miałam okazję trafić na początek miłej, łatwej i przyjemnej komedyji, której nie miałam okazji obejrzeć w całości, przez swoje niezaangażowanie we wgląd w program tv, przez co załapywałam się na jej drugą polowę lub końcową scenę. Wprowadzało mnie to w niewielką frustrację bo co, jak co ale filmy to jest to, co lubię przeprowadzać od początku do końca. Szczęśliwa więc niemożebnie, że nie będę musiała już kombinować, czemu główny bohater zachowuje się, przez cały film tak a nie inaczej, znaczy ciut jak niepełnosprytny, ułożyłam się wygodnie na kanapie, przy pysznej kawie i pustej popielniczce (pustej do czasu) i zaczęłam chłonąć scena po scenie, układając sobie wszystko, równiutko na półeczkach w mózgownicy, klatka po klatce, co by później złożyć to, w końcu w jedną, wesołą całość. Niestety, już po kilku scenach, ułożonych na w/w półkach pojawiło się jakieś poczwarstwo, nie pasujące do całości, a mianowicie sławetna PRZERWA NA REKLAMĘ, którą wiele osób wykorzystuje, na róznorakie czynności, związane np. z dbałością o swoją osobę albo, co bardziej wciąga, o dom. Tak więc, odczuwając już efekty wypicia któregoś tam kubka kawy, danego dnia, czyli parcie na pęcherz, skorzystałam z okazji i potruchtałam do toalety, co by nie robić sobie zaległości w fabule. Gdy wyszłam, lżejsza o co najmniej litr płynów, stwierdziłam że akcja reklamy ”tato czy ty umiesz gotować po chińsku”, dopiero się rozkręca, więc stwierdziłam że na spokojnie zdążę zrobić sobie jakieś małe am, bo jak wiadomo oglądając cokolwiek na małym, czy dużym ekranie, spalamy bardzo dużo energii i trzeba nadrobić te straty. W momencie, gdy już na dobre rozkręciłam się w kuchni, przy ogarnianiu niewielkiego bałaganu, jaki udało mi się zrobić, usłyszałam z tzw. salónu (jaki salon, taka pisownia) ”kochanie oglądasz ten film, czy mogę przełączyć na coś innego?” Myślałam, że mnie jasny szlag trafi, w tym momencie! Znów straciłam część fabuły i znów będę czuła niedosyt, oglądając dalszy ciąg! Cholera żesz i inne takie! Od tej chwili, nie odstąpiłam tzw scalacza rodziny, na krok. Scalacza, czyli telewizora, który jak nic na świecie potrafi zebrać całą rodzinę, w jednym pomieszczeniu i to w tym samym czasie. Siedziałam więc na przeciw ekranu, chłonąc wsystko, tak fabułę jak i przerwy reklamowe i rozdzielając w farbowanej, ziarna od plew. A było co rozdzielać, oj było! Np. ”zdrową kupkę” pięknego podhalańczyka, od pocałunku między głównymi bohaterami, swoją drogą bardzo apetyczne w trakcie spożywania posiłku i szczerze mówiąc, nadal nie pamiętam nazwy reklamowanego w ten sposób produktu, który jak mniemam, jest przepysznym papu, dla czworonożnych ulubieńców. Zastanowił mnie, też krótki animowany filmik, przechodzący w fabułę, w którym rycerz w pięknej zbroi, walczy środkiem czystościowym, z tłustym i wielowarstwowym brudem. Bardzo dzielnie walczy, nawiasem mówiąc, a na koniec bajki wspaniały i waleczny rycerz zostaje… królową. Znaczy happy end, a baba znów ląduje wśród garów! Teraz już wiem, gdzie skończyły wszystkie Kopciuszki, Śnieżki i Śpiące Królewny! Ciągnąc dalej, temat za włosy, przypomniała mi się reklama, którą zasłyszałam w radiu, gdzie na wielu programach, ilość przerw nie ustępuje ich ilości w telewizii, w której jakieś kobiety reklamując środek na zszargane nerwy, skrzekliwie i bardzo głośno, informują nas, że dany lek powinno się sobie zaaplikować, po przestudiowaniu ulotki albo konsultacji z lekarzem, czy specjalistą w danej dziedzinie. Bardzo sugestywna reklama, bo już nie raz siłą powstrzymywałam się, co by nie walnąć odbiornikiem o podłogę, po wysluchaniu głosów rodem z bajki o Babie Jadze, a dokładniej dwóch babach. Nie przeczę, że zdarzają się perełki, ale tak nie liczne, że szkoda czasu na trwanie przed scalaczem, co by na nie trafić. Pozdrawiam serdecznie i życzę jak najmniej przerw, tak w tv, jak w innych sferach Waszego życia…

Na cale szczescie

…wyzdrowial juz mój Towarzysz Zycia. Zachorowal mianowicie w niedziele na przedziwna odmiane grypy, gdzie oprócz biegunki i wysokiej goraczki nie bylo zadnych innych symptomów. Co mi przypomina, ze musze koniecznie kupic papier toaletowy po drodze do domu.

Berlin zasypalo wczoraj na bialo ciezkim, lepkim sniegiem. Rankiem sunelam do pociagu a wieczorem plynelam do domu mijajac po drodze male gory lodowe… Plynelam dosc wczesnie, poniewaz Towarzysz Zycia zadzwonil na mój sluzbowy telefon i slabym ale stanowczym glosem poprosil o rosól z kruczaka. Z kluskami. Nie z puszki. Domowej roboty.

Rzucilam wiec moja naukawa robote w kat i slizgajacym sie truchtem pobieglam na berlinski Dowrzec Centralny. Na dworcu mozna prawie wszystko zalatwic – jest poczta, Tchibo, Rossmann, sklep z butami, the Body Shop, L’Occitane, Starbucks, jest apteka no i jest spozywczy. Kurczak w spozywczym na szczescie byl, wloszczyzna tez – naprawde cudem, bo w berlinskich sklepach wloszczyzne sprzedaje sie w piatki i w soboty, ale we wtorki zdecydowanienie nie; kluski tez byly. Za te trzy rzeczy pan w kasie zyczy sobie dziesiec Euro i trzydziesci jeden centów. Troche zbaranialam, ale trudno – dworzec centralny…. Jeszcze tylko apteka, zapasowe Imodium i myk do domu.

”Gdzie bylas tak dlugo?” saczy sie z sypialni slabowity i rozgoryczony samotnoscia glos Towarzysza Zycia. Alez ja dlugo tego pytania nie slyszalam! Ostatni raz chyba ze czternascie lat temu – pytanie to nalezalo do stalego, codziennego repertuaru mojego bylego malzonka… Ale Towarzysz Zycia? Nigdy w zyciu! No tak, co to z nas choroby czynia…

Wstawiam rosól (w gar wrzuc cala kure, cala cebule, umyta i obrana z piór wloszczyzne, bez liku ziela angielskiego, pieprzu, lisci laurowych tudziez owoców jalowca; zalej woda do biustu i gotuj okolo póltorej godziny, gotowe) i ide go pocieszac. Biedactwo.

Eiplog
Biedactwo wlasnie zadzwonilo. Zaraz zacznie mecz ping-ponga. Rosól zdecydowanie mu pomógl…

pies..

jest dobry na wszystko,na mróż,na waśnie i nim człek zaśnie,na złości ,przypadłości—-PIES!!

Bezradność

No wiem, wiem dawno mnie tu nie było. W ogóle taka jestem nie słowna, a staram się udowadnia, a jak przyjdzie co do czego i tak wychodzi, że słowna nie jestem, nie można polegać na mnie i ooo bez sensu.
Bo życie to jest przerażająco śmieszne, jestem po pierwszej sesji, i chyba się do tego nie nadaje, z resztą widać to po ocenach. Czuję żal, ale dlatego, że najprawdopodobniej zmarnowałam pół roku, kupę kasy, zawiodłam rodziców, okazałam się być za głupia no i jeszcze stracę pracę.
Ale nie ma co przeżywać, może się uda…
Tak się zastanawiam, czy w dzisiejszych czasach, gdy z pieniędzmi jest tak krucho i tak trudno jest się przebić, można żyć i nie bać się jutra…
Czy lepiej robić, poświęcić się temu co naprawdę chce się robić, mimo, że ciężko znaleźć w tym zawodzie pracę, czy lepiej robić to, gdzie ta praca jest pewniejsza?
I czy warto walczyć?

I czy nie jest za późno, czy jest się w stanie wytrwać w dążeniu do marzeń i celów, jeśli wszystko działa przeciwko nam?

I jak znaleźć pasję w życiu?

I kiedy wyjdzie nowe Zwierciadło???Bo mi tęskno.

życie jak kromka chleba

Środa Popielcowa od dzieciństwa wzbudzała we mnie mieszane emocje – każdy współodpowiedzialny za moje istnienie wymagał ode mnie czegoś innego, choć bardzo podobnego. Katechetka, pani Dec, nawoływała w tym czasie do zasadności postnych postanowień, babcia Stasia mawiała o postnych dobrych uczynkach: dopingowała by dzielić się z bliźnim, wspomóc potrzebującego, szukać pokrzywdzonych, nakarmić głodnego. Rodzice przypominali, iż nastał czas by w końcu zastanowić się nad swoim zachowaniem w stosunku do nich, do świata – zrobić rachunek sumienia, stać się lepszym dzieckiem – a najlepiej innym, mądrzejszym, zdolniejszym dzieckiem. Dla mnie Wielki Post głównie jest okresem zmagań, wyrzeczeń, albo testowania swojej słabej silnej woli. Częstokroć upadam pod ciężarem swoich wyzwań, rezygnuję zbuntowana i zfrustrowaana. A bywa i tak, że w Wielkim Poście odchodzę od siebie, od skupiania się na swoich wymaganiach i potrzebach – wówczas służę innym, dobrym słowem, pomocą, czasem. Chleb i woda nabierają innego znaczenia. Dziś w popiół obrócę się przed ołtarzem chrystusowym i usłyszę zapewne, że Popielec nam mówi o życia mijaniu, o poście i modlitwie, potem zaś o zmartwychwstaniu.

Pomaganie...

Uprzedzam, że jest to film wzruszający do łez…

Środa

Cały dzień w domu, kończenie felietonów… wyciskanie soków  ze sztokholmskiego weekendu. Jest z czego, a często przecież  muszę  z kija od miotły. I też czasami coś kapie, lub tak mi się tylko zdaje.///

Zawsze wydaje mi się, że  brakuje mi dnia…A jak nie dnia, to godziny. Wieczne złudzenie.  Tuż przed końcem świata,  świat będzie prosił o jeszcze jeden dzień.  ///

Skoro mam czas by tu pisać, że brakuje mi czasu, to może nie jest tak źle  z ty m brakiem ?//

W Szwecji poruszyło  mnie  nie tylko to co się zmieniło   w tym kraju,  bardziej to co się nie zmieniło.  Michał Bron, który po mnie wyjechał  na Skavska,( za moich czasów nie było  tego lotniska  tanich lotów, jak  nasz Modlin), on prawie nic się nie zmienił . Pracował wiele lat  w noblowskiej Akademii. Ci liczni co umarli przez te lata, też jakby nie zmienili się, gdyż zastygli w  pamięci. Spotkania  w czasie,  to spotkania z naszą  pamięcią. ////

Łukasz , malarz wybitny powiedział,  że Antoś  wygląda jak cherubin. Kiedy powtarzam to Antosiowi śmiertelnie się obraża, pewny,  że to jakaś obelga. ///

dzień dobry świecie

Dzień dobry świecie owinięty białe prześcieradła i kołdry puchowe – tętniący poranną melodią rozdygotanych serc z głową w chmurach, kawą w ręku, spieszących do pracy, na podbój, po zwycięstwo, po radość życia & kruszynę chleba.

Dzień dobry świecie walczący o wolność, walczący o godność i szacunek, o prawa swoje i innych. ”Przeciętny człowiek nie jest specjalnie ciekaw świata. Ot, żyje, musi jakoś się z tym faktem uporać, im będzie to kosztowało mniej wysiłku – tym lepiej. A przecież poznawanie świata zakłada wysiłek, i to wielki, pochłaniający człowieka. Większość ludzi raczej rozwija w sobie zdolności przeciwne, zdolność, aby patrząc – nie widzieć, aby słuchając – nie słyszeć.” Ryszard Kapuściński

Dzień dobry świecie kolorowy, neonowy, pełen demagogii, zbyt zawirowany, aby przycupnąć na kamieniu, pod drzewem i czekając na swojego zbawcę poddać retrospektywie swoje umowy o dzieło z Bogiem – zobaczyć co prawdą, a co tchórzowskim łganiem podszyte.

Dzień dobry świecie mądrych kobiet, które tak często szeptem mówią o rzeczach wielkich, istotnych – mądrość życiowa ich dziedzictwem, a nie kryształy Svorowskiego, kolekcjonerskie arrasy, czy błyskotki Tiffany’ego.

Dzień dobry świecie starszych ludzi – rencistów, emerytów, walczących ostatkiem sił o trwanie, chwytających łapczywie oddech za oddechem, zużytych, ale kochanych i nadal mających swoje marzenia, ambicje, godność i pragnienie bycia zauważonym.

Dzień dobry świecie znikających dzieci – nudzą się nad rzeką, nad książką, na rodzinnej wyprawie w nieznane, w gaju esemesują – z odartą wyobraźnią, szczątkową wiedzą, dysleksją-dysgrafią-dyskalkulią zdiagnozowaną, próbują wyruszyć na spotkanie z Tobą.

Dzień dobry świecie niezliczonych możliwości – nic tylko zdrowo wstać z łóżka prawą nogą i ruszyć po swoje – po drodze pomagając innym, a co za tym idzie samemu sobie. Jak dobrze jest po prostu przebudzić się ze świadomością, że otrzymało się od życia kolejną szansę na dzielenie się życzliwością, uśmiechem, sobą.

Dzień dobry świecie lakonicznej komunikacji i okrojonego dialogu – nasza oszczędność i przebieranie w kilku słowach na krzyż kaleczy – syczymy, krzyczymy, ujadamy i pyszczymy – chcemy być choć raz od początku do końca spokojnie wysłuchani, a tu nic tylko werbalna szarpanina. Zdania wielokrotnie złożone dekoncentrują rozmówcę i wprawiają w kompleksy.

Dzień dobry świecie wyciszenia i kontemplacji – świecie duchowy, ale już niekoniecznie religijny, świecie obalający kolejne dogmaty oraz umiejętnie demaskujący żenującą obłudę. Pochylam głowę przed światem oprószonym popiołem, spuszczam wzrok pod nogi i drepczę między wschodem a zachodem słońca za echem domu rodzinnego. Innego świata nie znam.

Dzień dobry świecie pełen obietnic lepszego jutra – w Tobie pokładamy nadzieję zrodzoną w bulu – cholera, w bólu. W ręku mam kompas, w duszy odwagę a w sercu przekonanie, że będzie dobrze. „Żadna noc nie może być aż tak czarna, żeby nigdzie nie można było odszukać choć jednej gwiazdy. Pustynia też nie może być aż tak beznadziejna, żeby nie można było odkryć oazy. Pogódź się z życiem, takim jakie ono jest. Zawsze gdzieś czeka jakaś mała radość. Istnieją kwiaty, które kwitną nawet w zimie.” — Phil Bosmans

rach ciach

Spojrzałam na przycisk pod informacją pod przyjacielskim połączeniem. Anuluj przyjaźń – napis głosi…. co za czasy…

Szczęście domaga się krótkich zdań.

Tak mi sie coś przypomniało...

Zawsze byłam naiwna.  I miałam jakieś uszkodzone geny, bo zawsze znajdowałam sobie  popaprane towarzystwo. Wydawało mi się  że Świat czekał tylko na mnie, czekał, aż zacznę pomagać i uczyć innych – gdy się dowiedzą jak należy postępować – szybciutko zmienią swoje życie na lepsze. Brzmi naiwnie -oczywiście, patrz pierwsze zdanie.  Kiedy w szkole podstawowej pracowałam w sklepiku uczniowskim zrobiłam spore manko rozdając za darmo pączki tym, którzy nie mieli pieniędzy. Pijących na murku meneli zaprosiłam do domu, by nie pili bez kieliszków i na zimnie. Nie ukradli wiele, głównie trójwymiarowe pocztówki, hit tamtych czasów.  Potem było już tylko gorzej.  Kiedy przyszedł czas na studia chciałam iść na psychologię. Jednak doradzono mi resocjalizację. Maturzyści byli wtedy kierowani na rozmowy z psychologiem, doradzającym jakie studia wybrać. Nie żałuje tego wyboru, bo trafiłam na najlepszy moment Instytutu, uczyli mnie fantastyczni ludzie, uczyli z wielkim zapałem, bo ta nauka była wtedy przeciwko komuś.  Przemycane niedozwolone lektury i pomijanie tematów narzucanych przez władze rozgrzewały atmosferę. Przeżyłam emocje  strajków, urodziłam dziecko, pracowałam przy fajnych projektach.  Miałam wizję pracy po studiach, przecież  Świat wciąż  czeka.  No i tu właściwie temat mi się kończy.  Praktyki w aresztach nauczyły mnie, że o ile tam ktoś czeka na młode i pełne zapału absolwentki to z zupełnie innych powodów. I to po obu stronach krat.  Byłam też już wtedy matką i  dotarło do mnie, że to jest praca, której nie da się nie przynosić do domu. Emocji nie strzepniesz z siebie jak pies strzepuje wodę.  Do tego doszły sprawy ideologiczne. Praca za murem wymaga założenia munduru i bycia na rozkaz. A ja byłam w opozycji do władzy, wydającej ten rozkaz.  To była jeszcze komuna.  Wymyśliłam sobie co innego mogę robić, chciałam  prowadzić rodzaj terapii słowem, wykorzystując oczyszczającą moc wygadania się, wypowiedzenia na głos. Jednak to były lata osiemdziesiąte, nie zakładało się działalności gospodarczej,  ot tak, jak teraz. Zresztą już nie miałam na to czasu i sił. Nie miałam gdzie mieszkać, nie miałam co jeść, miałam małe dziecko. Jego ojciec też okazał się dzieckiem, łagodnie mówiąc.  Nie pracował i udawał artystę.  Wszyscy znajomi dobierani przeze mnie według klucza im większy  popapraniec tym lepiej -  nie byli w stanie pomóc , co najwyżej pomieszkiwałam u nich po kilka tygodni i potem dalej w drogę . Musiałam zacząć  normalną pracę, musiałam opiekować się synem. Zaczęłam. Mój syn jest teraz dorosły, mam cudownego, innego męża, skończyłam podyplomowo inne studia, unikam popaprańców…Tak mi się tylko przypomniało.  Miałam coś zmieniać ?  Okazuje się, że zamiast Świata zmieniłam siebie. I jest mi dobrze.  Tylko czasami coś tak mnie korci,  bo może jednak jakby ludziom powiedzieć , to by wiedzieli…