Dwóch egoistów, brak pokory, śmierć i choroba. Niewyjaśnione konflikty rodzinne, nieprzepracowane traumy i starcie z przeszłością, której nie da się już naprawić. Gdy odnoszący sukcesy wielkomiejski adwokat wraca w rodzinne strony na pogrzeb matki, na miejscu dowiaduje się, że jego owdowiały ojciec, lokalny sędzia, jest podejrzany o popełnienie morderstwa. Mężczyzna postanawia więc dotrzeć do prawdy, a w trakcie swoich poszukiwań odnawia relacje z rodziną, z którą stracił kontakt wiele lat wcześniej. Nie jest to jednak typowy dramat sądowy, a poruszająca opowieść o trudnych relacjach ojca i syna oraz rodzinnym pojednaniu w obliczu tragedii, do tego z mistrzowskim duetem aktorskim na pierwszym planie.
Zajmujący obecnie 4. miejsce w rankingu filmów Netflixa „Sędzia” tylko z pozoru jest kolejnym hollywoodzkim dramatem sądowym. Owszem, mamy salę rozpraw, oskarżenie, obronę i sprawę, w której stawką jest wolność, ale tym razem są one tylko tłem. Najważniejszy proces odbywa się bowiem gdzie indziej – między ojcem a synem, którzy przez lata nie potrafili ze sobą rozmawiać, a teraz los daje im szansę na pojednanie. Robert Downey Jr. wciela się tu w bezkompromisowego prawnika Hanka Palmera, który wraca do rodzinnego miasteczka po śmierci matki. Na miejscu czeka na niego ojciec (Robert Duvall), emerytowany sędzia, z którym od dawna łączy go właściwie tylko nazwisko. Kiedy starszy mężczyzna zostaje oskarżony o popełnienie morderstwa, Hank – choć początkowo nie ma na to najmniejszej ochoty – podejmuje się jego obrony.
(Fot. materiały prasowe)
I właśnie wtedy zaczyna się właściwa historia. Proces schodzi na drugi plan, a na pierwszy wysuwają się stare urazy, niewypowiedziane pretensje, rodzinne traumy i pytanie, czy po 20 latach milczenia można jeszcze odbudować relację. Sala sądowa staje się więc sceną rodzinnego starcia, a kolejne zeznania odsłaniają nie tylko fakty dotyczące sprawy, lecz także coraz bardziej skomplikowaną przeszłość bohaterów. Siłą filmu są jednak przede wszystkim aktorzy. Dwóch Robertów, Downey Jr. i Duvall, tworzą tutaj naprawdę mistrzowski duet pełen napięcia: ich konfrontacje iskrzą, a cierpko-uszczypliwe dialogi i cięte riposty sprawiają, że film nie jest tylko ciężkostrawnym melodramatem.
(Fot. materiały prasowe)
Gatunkowo film zręcznie balansuje więc między dramatem sądowym, opowieścią rodzinną, psychologicznym portretem i tragikomedią. Reżyser David Dobkin sprawnie odsłania kolejne karty, prowadząc historię od konfliktu do konfrontacji z przeszłością. Nie wszystkie rozwiązania są może subtelne, ale emocjonalna skuteczność pozostaje trudna do podważenia. Dodatkowym atutem są imponujące zdjęcia Janusza Kamińskiego, który nadaje małomiasteczkowej scenerii odpowiednio nostalgiczny, nieco surowy charakter.
(Fot. materiały prasowe)
„Sędzia” porusza też temat honoru, władzy, miłości, potrzeby akceptacji i ceny, jaką płacimy za uciekanie od trudnych tematów. To zatem słodko-gorzkie kino z charakterem: trzymające w napięciu i chwytające za serce oraz takie, które potrafi wzruszyć, rozbawić i skłonić do refleksji. I choć proces stanowi jego konstrukcyjny kręgosłup, najważniejsze pytania nie dotyczą winy ani kary, lecz rodziny i tego, ile czasu można stracić przez własną dumę i czekanie na odpowiedni moment, aby w końcu się pojednać.
„Sędzia” dostępny jest na platformie Netflix.