Chłopak z zespołem Tourette’a walczy o prawo do bycia sobą. Ten film to nowy hit HBO Max

Bohaterem filmu jest John Davidson – Szkot, który jako nastolatek zaczął zmagać się z zespołem Tourette’a. Akcja przenosi nas więc do lat 80., kiedy wiedza dotycząca tego zaburzenia była naprawdę znikoma. Nieświadomi nauczyciele uznają zachowanie chłopaka za przejaw nieposłuszeństwa, rówieśnicy nie szczędzą mu drwin, a bliscy nie zawsze wiedzą, jak mu pomóc i jak odpowiednio reagować. John stopniowo traci więc poczucie bezpieczeństwa, relacje i możliwość normalnego funkcjonowania.

Dorosłość nie przynosi jednak automatycznego rozwiązania problemów. Bohater wciąż zmaga się z objawami i mierzy ze społecznym niezrozumieniem oraz bolesnymi doświadczeniami z przeszłości. Zmienia się jednak coś istotnego: na jego drodze pojawiają się ludzie, którzy zamiast próbować go naprawiać, dają mu przestrzeń do bycia sobą.

„I Swear” podbija HBO Max. To coś więcej niż opowieść o chorobie – ta historia wydarzyła się naprawdę

Co ważne, Davidson to prawdziwa postać – szkocki aktywista działający na rzecz zwiększania świadomości społecznej dotyczącej zespołu Tourette’a, odznaczony w 2019 r. Orderem Imperium Brytyjskiego. Jego historię przybliżył już dokument BBC „John’s Not Mad” z 1989 r. Kamera towarzyszyła wówczas 16-letniemu chłopcu, pokazując jego codzienność, która dla większości widzów pozostawała zagadką.

Dokument stał się również inspiracją dla twórców „I Swear”. Film nie sprowadza jednak życia Johna do tików, niekontrolowanych okrzyków i przekleństw. Nie próbuje też budować prostej historii o pokonywaniu przeciwności losu. Jest tu miejsce na samotność, frustrację, trudne relacje rodzinne i potrzebę bliskości, ale także na absurd, humor i zwyczajną radość. Bo życie z zespołem Tourette’a nie składa się wyłącznie z cierpienia.

Ogromna w tym zasługa występującego w roli głównej genialnego Roberta Aramayo, który przed wejściem na plan skrupulatnie zgłębiał temat, a nawet osobiście poznał Johna Davidsona. Aktor nie ograniczał się jednak do odtworzenia charakterystycznych objawów, i właśnie dlatego stworzył tak pełnokrwistą postać: momentami rozbrajająco zabawną, innym razem bezradną, samotną i rozdzierająco smutną. Jego kreacja sprawia zatem, że szybko przestajemy patrzeć na Johna przez pryzmat zaburzenia.

Co więcej, twórcy umiejętnie balansują przy tym między dramatem a komedią. Nie boją się też absurdalnych sytuacji, ale nigdy nie robią z choroby głównego bohatera taniego żartu. I dzięki temu „I Swear” potrafi jednocześnie rozśmieszyć i solidnie wzruszyć, a nawet wprawić w zakłopotanie – a to połączenie w kinie to prawdziwa rzadkość.

Ten film to lekcja życzliwości, której wszyscy potrzebujemy. Bawi, wzrusza i przypomina, czym jest prawdziwa tolerancja

Największa siła filmu tkwi jednak w przesłaniu, które wykracza daleko poza temat zespołu Tourette’a. To bowiem przede wszystkim opowieść o godności, akceptacji i prawie do bycia sobą, a także o społeczeństwie, które chętnie deklaruje tolerancję, ale nie zawsze potrafi zaakceptować kogoś, kto wymyka się normom i zachowuje się inaczej.

„I Swear” przypomina również, jak łatwo sprowadzić drugiego człowieka do jednej cechy, której sami nie rozumiemy. I jak wiele może zmienić zwykła ludzka życzliwość. To po prostu ciepłe, autentyczne kino, które zostaje w głowie na długo po seansie. Nie dlatego, że oferuje łatwe odpowiedzi, ale dlatego, że pozwala spojrzeć na świat z nieco innej perspektywy. A przy okazji zadaje nam niewygodne pytanie: czy naprawdę akceptujemy odmienność, czy tylko tę, która nie przeszkadza nam w codziennym życiu?

„I Swear” można obejrzeć na platformie HBO Max.