Nie zawsze trzeba przeczytać coś przełomowego, by poczuć się poruszonym. Czasem to te najprostsze słowa mają największą siłę – zwłaszcza gdy o pięknie życia opowiada nam… szkielet. A trzeba przyznać, że jak na kogoś tak kościstego Mr Skelly potrafi wnieść zaskakująco dużo ciepła.
Na Mr Skelly’ego po raz pierwszy trafiłam na Instagramie. Do tej pory pamiętam, jakie wrażenie zrobiła na mnie animacja z leżącym na ukwieconej łące i spoglądającym w niebo szkieletem, opatrzona napisem „Maybe I don’t exist in the future I’m so worried about…” („Może w tej przyszłości, o którą się tak martwię, wcale mnie nie ma”).
Dość osobliwy sposób na pocieszenie. A jednak te słowa zostały ze mną na długo. Pomyślałam o tym, ile uwagi poświęcamy sprawom, które jeszcze się nie wydarzyły – jak często z wyprzedzeniem przeżywamy trudne rozmowy, możliwe porażki i rozczarowania. Przyszłość potrafi zająć nam tyle miejsca, że na dzisiejszy dzień zostaje go już niewiele.
Paradoksalnie poczułam ulgę – jakby zdjęto ze mnie cały ciężar. I wiem, że nie tylko ja tak mam. Bo choć Mr Skelly początkowo powstał z myślą o dzieciach jego twórcy, Christiana Watsona – by za jego pomocą mógł rozmawiać z nimi o śmierci, życiu i miłości – szybko okazało się, że miliony osób na całym świecie znajdują pocieszenie w jego prostych, acz głębokich refleksjach. W końcu, bez względu na to, jak bardzo różnią się nasze historie, wszyscy jesteśmy zrobieni z tych samych kości. I wszyscy jesteśmy tu tylko na chwilę, nawet jeśli czasem boimy się stawić tej myśli czoła.
Dlatego właśnie Mr Skelly w niezwykle czuły i łagodny sposób zachęca do zmiany perspektywy – pogodzenia się z tym, czego nie możemy kontrolować, i zauważenia tego, co dobrego dzieje się obok nas.
Czytaj także: Kiedy życie daje ci w kość, przeczytaj te słowa. 10 cytatów, które przynoszą pocieszenie w gorsze dni
Wydana w tym roku książka „Ale mam szczęście” przenosi świat Mr Skelly’ego na papier. To zbiór przepięknie wykonanych ilustracji, którym towarzyszą krótkie myśli o życiu i co kilka stron bardziej rozbudowane przemyślenia autora.
Misją Christiana Watsona było to, by – jak tłumaczy we wprowadzeniu – „zrebrandingować śmierć jako nie straszną, nie gloryfikowaną, nie poszukiwaną, ale jako możliwą do zaakceptowania i przyjęcia”. Dlatego właśnie naszym przewodnikiem jest tu przesympatyczny kościotrupek bez żuchwy (bo autorowi też brakuje przedniego zęba), który odkrywa wzloty i upadki ludzkiej egzystencji, a także to, z czego składa się naprawdę wartościowe życie.
Nie ma tu rozbudowanej fabuły czy klasycznej narracji, są za to poetyckie i zabawne refleksje o trudnych doświadczeniach, zmianach, odpoczynku i docenianiu drobiazgów, które w codziennym pośpiechu wciąż nam umykają. Mr Skelly nie rzuca przy tym czczych obietnic, że „wszystko się ułoży” i „będzie dobrze”, a zamiast tego z czułością przypomina, że życie nie musi być idealne, by było wartościowe – zawsze możemy być dla siebie mili i zauważać dobro, zanim przeminie ku temu okazja. A czasem szczęściem jest po prostu to, że „nie dostałem tego, czego chciałem, a znalazłem to, na co zasługuję…”.
Czytaj także: Healing fiction – książki, które dają ukojenie i nadzieję. Sięgnij po nie, jeśli przytłacza cię codzienność
Listopad ma szczególną zdolność wydobywania na powierzchnię myśli, które przez resztę roku skutecznie zagłuszamy. Kiedy za oknem robi się ciemno już o 16:00, łatwiej wrócić do tego, co nie wyszło, do ludzi, których nam brakuje, i decyzji, których nie potrafimy zmienić. W dodatku początek miesiąca przypomina o przemijaniu w sposób, od którego trudno uciec.
Nie wiem, czy istnieje odpowiedni moment na rozmyślania o kruchości życia, ale wiem, że czasami potrzebujemy czegoś, co pomoże nam spojrzeć na nie bez lęku, a przynajmniej z odrobiną większej łagodności. I właśnie dlatego warto sięgnąć po książkę „Ale mam szczęście”. Nie znajdziemy w niej odpowiedzi na pytanie, dlaczego spotykają nas trudności, ani nie dowiemy się, jak uniknąć rozczarowań (to zresztą byłoby zbyt piękne, żeby mogło być prawdziwe). Zamiast tego jednak dostaniemy przypomnienie, że nie musimy wiedzieć, co przyniesie przyszłość, by docenić to, co jest nam bliskie dzisiaj.
Ta książka to więc idealny wybór dla osób, które ostatnio zbyt wiele od siebie wymagają, czują się przytłoczone codziennością albo zwyczajnie potrzebują chwili wytchnienia. Z jej słowami i ilustracjami można po prostu pobyć – bez presji, że natychmiast trzeba coś w swoim życiu naprawić. A choć „Ale mam szczęście” można przeczytać w jeden wieczór, mam wrażenie, że znacznie lepiej sprawdzi się jako lektura, do której zagląda się od czasu do czasu. W gorszym dniu warto otworzyć ją na przypadkowej stronie, przyjrzeć się ilustracji, przeczytać kilka zdań i przypomnieć sobie, że „twoje życie istnieje specjalnie dla ciebie. Nawet jeśli go nie znosisz, jest twoje. A ponieważ jest twoje – jest ważne”.