Już w tym tygodniu polska premiera filmu „Klara i słońce”, ekranizacji chwytającej za serce i skłaniającej do refleksji powieści Kazuo Ishiguro. Co jeszcze napisał słynny noblista? Sięgnij po któryś z poniższych tytułów, jeśli chcesz lepiej poznać jego twórczość.
Kazuo Ishiguro, brytyjski pisarz japońskiego pochodzenia, urodził się 8 listopada 1954 roku w Nagasaki. Sześć lat później przeprowadził się z rodziną do Wielkiej Brytanii, gdzie dorastał i rozwijał karierę literacką. Swoje książki pisze po angielsku – międzynarodowe uznanie przyniosły mu m.in. „Okruchy dnia”, w 1989 roku uhonorowane Bookerem, oraz „Nie opuszczaj mnie”. W 2017 roku twórca otrzymał literacką Nagrodę Nobla za emocjonalną siłę jego powieści, w których – jak ujęto w uzasadnieniu – „odsłonił otchłań pod naszym iluzorycznym poczuciem łączności ze światem”.
W jego prozie zwyczajne wspomnienia skrywają bolesne tajemnice, a osobiste historie stają się punktem wyjścia do pytań o winę, lojalność i odpowiedzialność. Ishiguro pisze o przemijaniu, utraconych szansach i próbach pogodzenia się z przeszłością, jednak jego bohaterowie nie zawsze są gotowi na szczerość – także wobec samych siebie. Wspominają wybiórczo, usprawiedliwiają własne decyzje i unikają tego, co mogłoby zburzyć ich wyobrażenie o sobie. Czytelnik stopniowo zaczyna dostrzegać więcej niż oni sami, a spod spokojnej narracji wyłaniają się tłumione emocje.
Oto cztery powieści, w których Ishiguro pokazuje, jak trudno zmierzyć się z prawdą o własnym życiu.
PS A jeśli jesteś ciekawa, o czym jest książka „Klara i słońce”, zajrzyj do artykułu: Ta książka noblisty to poruszająca opowieść o miłości i sztucznej inteligencji. Przeczytaj, zanim zobaczysz ekranizację
„Okruchy dnia”
Stevens od lat pracuje jako kamerdyner w angielskiej rezydencji Darlington Hall. Jest niezwykle sumienny, a obowiązki i lojalność wobec pracodawcy zawsze stawia na pierwszym miejscu. Pewnego dnia wyrusza w podróż po Anglii, by spotkać się z panną Kenton, dawną współpracownicą, i namówić ją do powrotu do pracy. Wyjazd staje się okazją do wspomnień o latach służby u lorda Darlingtona oraz o relacji z kobietą, która zajmowała ważne miejsce w jego życiu.
Nagrodzone Bookerem w 1989 roku „Okruchy dnia” to opowieść o lojalności, niewypowiedzianych uczuciach i szansach, które łatwo przeoczyć, gdy codzienność wypełniają obowiązki. Ishiguro prowadzi narrację spokojnie, stopniowo odsłaniając kolejne aspekty relacji Stevensa z innymi ludźmi. Osobiste wspomnienia kamerdynera splatają się z wydarzeniami politycznymi poprzedzającymi II wojnę światową, a refleksje nad przeszłością prowadzą do pytań o cenę bezgranicznego oddania.
(Fot. materiały prasowe)
Czytaj także: Quiet novels – książki do delektowania się opowieścią. 3 tytuły, przy których zwolnisz i się wyciszysz
„Nie opuszczaj mnie”
Kathy wraca wspomnieniami do dzieciństwa spędzonego w Hailsham, szkole z internatem na angielskiej prowincji. To tam dorastała u boku Ruth i Tommy’ego, nawiązywała przyjaźnie i przeżywała pierwsze uczucia. Uczniowie zdobywają wiedzę i rozwijają zdolności artystyczne, ale niewiele wiedzą o świecie poza szkołą. Z czasem docierają do nich informacje, które pozwalają zrozumieć, dlaczego trafili do Hailsham i jaka przyszłość została dla nich zaplanowana.
Powieść, która w 2005 roku znalazła się w finale Nagrody Bookera, łączy historię dorastania, przyjaźni i miłości z elementami dystopii. Kathy i jej bliscy chcą kochać, być kochani i wierzyć, że mają wpływ na swoją przyszłość, ich nadzieje zderzają się jednak z zasadami świata, w którym przyszło im żyć. Ishiguro opowiada o więziach, które dają oparcie w obliczu niepewnego losu, a zarazem podejmuje temat moralnych konsekwencji naukowego postępu.
(Fot. materiały prasowe)
„Pejzaż w kolorze sepii”
Etsuko, Japonka mieszkająca w Anglii, próbuje poradzić sobie ze śmiercią starszej córki, Keiko, która odebrała sobie życie. Kiedy odwiedza ją młodsza córka, Niki, kobieta powraca myślami do przeszłości i czasów spędzonych w powojennym Nagasaki. Wspomina lato, podczas którego poznała Sachiko – samotną matkę planującą wyjazd z Japonii z małą córką. Opowieść o tej znajomości przeplata się ze wspomnieniami dotyczącymi własnej rodziny i późniejszego życia Etsuko na emigracji.
W debiutanckiej powieści Ishiguro wspomnienia o powojennej Japonii stają się tłem dla historii matki próbującej poradzić sobie ze stratą. Nie brakuje tu trudnych relacji rodzinnych, nadziei związanych z wyjazdem do innego kraju i tęsknoty za tym, co zostało daleko. To kameralna opowieść o macierzyństwie, emigracji i pamięci, w której próbom rozpoczęcia nowego życia towarzyszą powracające obrazy przeszłości.
(Fot. materiały prasowe)
Czytaj także: Haruki Murakami – książki, które nie są łatwe, ale cię zachwycą. 5 tytułów na start z twórczością japońskiego pisarza
„Malarz świata ułudy”
Japonia, przełom lat 40. i 50. XX wieku. Emerytowany malarz Masuji Ono obserwuje zmiany zachodzące w kraju po przegranej wojnie. Wraca wspomnieniami do swojej kariery artystycznej i działalności związanej z popieraniem dawnego porządku politycznego. Jednocześnie uczestniczy w życiu rodziny, a ważną sprawą stają się przygotowania do małżeństwa jednej z jego córek. W nowej rzeczywistości przeszłość malarza może mieć znaczenie nie tylko dla niego samego, lecz także dla jego bliskich.
Nagrodzony Whitbread Book of the Year w 1986 roku „Malarz świata ułudy” to rodzinna historia, która rozgrywa się w Japonii odbudowującej się po przegranej wojnie. Przemiany zachodzące w kraju przenikają do codziennych rozmów, wpływają na relacje między pokoleniami i skłaniają do ponownego spojrzenia na dawne wybory. Ishiguro podejmuje temat odpowiedzialności za przeszłość, a także potrzeby odnalezienia swojego miejsca w świecie, w którym dotychczasowe przekonania przestają być oparciem.
(Fot. materiały prasowe)