Co się dzieje, gdy obraz przestaje być płaską powierzchnią, a zaczyna żyć własnym rytmem, światłem i strukturą? W świecie Andrzeja Sobiepana malarstwo wychodzi poza ramy – dosłownie i symbolicznie – stając się spektaklem materii, przestrzeni i emocji.
Andrzej Sobiepan jest absolwentem Wydziału Malarstwa na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu, gdzie kształcił się w pracowni prof. Krzysztofa Skarbka. W 2011 roku zasłynął głośnym performancem w Muzeum Narodowym we Wrocławiu, gdzie odważył się samodzielnie zawiesić własne dzieło wśród prac najwybitniejszych polskich nazwisk sztuki współczesnej.
Akcja była świadomym gestem artystycznym – komentarzem do sytuacji młodych twórców na rynku sztuki i ograniczonych możliwości ich wsparcia. Wydarzenie wywołało szeroką dyskusję medialną i środowiskową, a muzeum wzmocniło system ochrony oraz monitoringu.
Andrzej Sobiepan (Fot. Arkadiusz Wojtasiewicz)
Artysta ma na swoim koncie liczne wystawy indywidualne i zbiorowe, w których konsekwentnie rozwija język instalacji przestrzennych i performance’u. Jego prace prezentowane były m.in. w:
- Galerii Sztuki Współczesnej „Mieszkanie Gepperta” (2010/2011) – inauguracja cyklu „PBZ – Polska Biała Zwisłoucha”.
- Konkursie Artystyczna Podróż Hestii, Gdańsk (finalista, 2012).
- Muzeum Współczesne Wrocław – „Woliery 2” (2012).
- Przeglądzie Sztuki SURVIVAL we Wrocławiu (8. i 9. edycja).
- Państwowa Galeria Sztuki w Sopocie – „PALINDROM” (2015) oraz „FOTOMORGANA” (2021).
- BWA Bydgoszcz – „Nabytki 2” (2020).
- Muzeum Okręgowe im. Leona Wyczółkowskiego w Bydgoszczy – „E X P [ L ] O” (2023).
- Galeria Sotto 63 – „Punkty Zmienne” oraz „Creation and Destruction” (2023-2024).
- Muzeum Miejskie Wrocławia, Pałac Królewski – „Subtelny urok natręctw” (2025).
- Galerii A im. Michała Faryseja, Starogard Gdański „Za linią ciszy” (2026).
Andrzej Sobiepan (Fot. Arkadiusz Wojtasiewicz)
Twórczość Andrzeja Sobiepana wymyka się akademickim standardom. Artysta świadomie sięga po materiały przemysłowe i przedmioty z odzysku: płyty MDF, gips, żywice, farby techniczne, znalezione meble, elementy wyposażenia, a nawet… chłodnicę samochodową.
Powstające z nich kompozycje balansują między malarstwem a rzeźbą. Reliefowe, trójwymiarowe struktury budują napięcie światła i cienia. Odbijające się od powierzchni refleksy wprawiają widza w ruch – optyczny i emocjonalny. Sam artysta określa swoje realizacje mianem „obrazów-spektakli”, podkreślając ich performatywny charakter.
W cyklach takich jak „Ukryte miejsca”, „Hiperpowierzchnie” czy „Awizo z innego wymiaru” Sobiepan eksploruje fascynacje światem niewidocznym dla ludzkiego oka. Jego prace przypominają mikroskopowe pejzaże, struktury geologiczne, dna oceanów czy kosmiczne krajobrazy. To próba przeniesienia mikroświata w makroskalę – nadania materialnej formy temu, co zwykle pozostaje poza percepcją.
Andrzej Sobiepan (Fot. Arkadiusz Wojtasiewicz)
Artysta wielokrotnie podkreślał, że dorastał blisko natury i to ona ukształtowała jego wrażliwość. W początkowym okresie twórczości pracował na zwierzęcych skórach, fascynując się ich fakturą i śladami życia zapisanymi w strukturze materiału. Dziś inspirują go przestrzenie niedostępne: jaskinie, dna oceanów, mikroskopijne organizmy.
Jego sztuka jest konsekwentnym dialogiem z materią – próbą zrozumienia jej struktury, pamięci i potencjału. To malarstwo, które nie zamyka się w ramie, lecz wychodzi w przestrzeń, wciągając widza w doświadczenie niemal fizyczne.
Andrzej Sobiepan (Fot. Arkadiusz Wojtasiewicz)