Brak ci przyjaciół? Ludzie przychodzą i odchodzą z twojego życia zbyt szybko? Choć wiele się dziś mówi o obronie przed toksykami, nie zapominajmy, że część winy za nieudane relacje z innymi możesz ponosić ty. Co więcej, może to być skutek całkiem niepozornych zachowań, które działają na innych odstraszająco. Pora je sobie uświadomić.
Te gesty i zachowania z twojej perspektywy mogą być niewinne – w rzeczywistości jednak powoli i konsekwentnie podważają do ciebie zaufanie. Ponadto sprawiają, że przebywanie w twoim towarzystwie drenuje ludzi z energii, zamiast wprowadzać ich w pozytywny nastrój. Efekt jest taki, że kończysz z opinią osoby oschłej, nieprzystępnej, z którą trudno utrzymywać przyjazne stosunki.
Czy to oznacza, że musisz się zmienić tylko po to, by inni cię bardziej lubili? Oczywiście nie. Wierność sobie i autentyczność jest najważniejsza. Ale jeśli czasem doskwiera ci samotność, to zanim zaczniesz obwiniać za taki stan rzeczy otoczenie, warto zrobić mały rachunek sumienia. Może niewielka zmiana w twojej postawie sprawi, że inni zaczną odbierać cię z większą sympatią?
Oto najczęstsze zachowania, którymi zrażamy do siebie innych.
Gdy ludzie chcą się do ciebie zbliżyć to jednocześnie oczekują, że ze swojej strony także będziesz wychodzić z inicjatywą kontaktu. Jeśli wkładają wysiłek w podtrzymanie relacji, a w zamian dostają milczenie – nic dziwnego, że się wycofują. Czują się wtedy pominięci i nieważni.
Zależy ci na relacjach? Pokazuj to w swoich czynach. Pytaj „co słychać”, odwdzięczaj się zaproszeniem za zaproszenie, nie pozostawiaj czyichś wiadomości bez odpowiedzi. To jedyna droga do budowania bliskiej więzi z drugim człowiekiem.
W relacjach z innymi ludźmi gotowość do kompromisu to podstawa. Jeżeli w każdym przypadku wymuszasz na innych, by dostosowywali się do ciebie, to wysyłasz w ten sposób sygnał, że w relacji liczą się wyłącznie twoje potrzeby.
Ludzie bardzo szybko wyczuwają, czy rozmowa i wspólne ustalenia są dwustronne, czy służą tylko jednej osobie. Jeśli zawsze musi być „po twojemu”, inni zaczynają chronić się przed poczuciem wykorzystania i ograniczają kontakt. Nie możesz mieć do nich pretensji – ludzie nie wchodzą w relacje po to, by spełniać wyłącznie zachcianki innych. Chcesz zdobyć ich sympatię? Wykazuj się większą elastycznością i zrozumieniem dla cudzych potrzeb.
Ludzie łatwo zrażają się do osób, które zbyt dużo narzekają. Dlaczego? Bo ten nawyk jest bardzo obciążający emocjonalnie. Nawet jeśli krytyczne uwagi są trafne, ich nadmiar tworzy atmosferę przytłoczenia i bezradności. Ludzie podświadomie unikają tych, przy których czują się gorzej po rozmowie, bo kontakt przestaje być źródłem ulgi czy wsparcia, a zaczyna kojarzyć się z ciężarem.
Większość ludzi naturalnie lgnie do optymistów i osób pozytywnie nastawionych do świata. Spróbuj ograniczyć swoje narzekania, a zobaczysz, że nie tylko otoczenie zacznie inaczej na ciebie patrzeć – sam/sama również poczujesz się lżej.
Jeśli o każdym masz do wypowiedzenia jakąś krytyczną uwagę, to w oczach innych zyskujesz wizerunek osoby surowej i oceniającej. Ludzie mogą mieć trudność, by swobodnie czuć się w twoim towarzystwie, bo zawsze będzie pojawiać się u nich obawa, że za chwilę sami staną się obiektem twojej krytyki. W takiej sytuacji nawet życzliwe osoby zaczynają się dystansować, byle tylko nie wystawiać się na ocenę.
Spróbuj powstrzymać się przed krytycznymi komentarzami i wykazuj większe zrozumienie dla czyichś niedostatków. Nikt nie jest chodzącym ideałem – łącznie z tobą. Większa wyrozumiałość sprawi, że w oczach otoczenia staniesz się bardziej normalny/-a i ludzki/-a.
Trudno też czuć sympatię do kogoś, kto notorycznie się spóźnia albo odwołuje spotkania na ostatnią chwilę stosując kiepskie wymówki. Takie zachowanie pokazuje rażący brak szacunku dla drugiej strony.
Jeśli ktoś wygospodarował kilka godzin na spotkanie z tobą, doceń jego gest. To sygnał, że komuś na tobie zależy – że traktuje cię jak osobę wartą jego najcenniejszego zasobu, którym jest czas. „Olanie” go na ostatnią chwilę jest bolesną drwiną z jego wysiłków i nigdy nie powinno się zdarzać komuś, kto poważnie podchodzi do międzyludzkich relacji.
Są ludzie, którzy traktują rozmowę z innymi jak darmową usługę terapeutyczną. Dzwonią do znajomych i spotykają się z nimi tylko wtedy, gdy mają potrzebę wygadania się – ale gdy to ich przyjaciele potrzebują wysłuchania, rzadko znajdują czas.
Zastanów się, czy aby nie jesteś jedną z takich osób. Pamiętaj: nikt nie chce czuć, że jego myśli i emocje mają drugorzędne znaczenie, a tak właśnie jest, gdy w kontaktach z innymi to ty grasz pierwszoplanową rolę. Dlatego ćwicz swoją umiejętność słuchania i pokazuj otwartość na problemy bliskich osób. Udane relacje opierają się na dialogu – a nie monologu jednej ze stron.
Jeśli bardzo nonszalancko podchodzisz do składanych obietnic, nie dziw się, że ludzie od ciebie odchodzą. To zachowanie, które w największym stopniu niszczy zaufanie ludzi do ciebie. I nie chodzi tu wyłącznie o wielkie deklaracje, ale także o drobne obietnice typu: „odezwę się jutro”, „dam znać”, „załatwię to”, „będę o czasie”. Każda niespełniona zapowiedź zostawia po sobie ślad: uczucie zawodu, dezorientacji albo lekceważenia. Dla drugiej strony to sygnał, że jej potrzeby, czas lub oczekiwania nie były na tyle ważne, by się nimi realnie zająć. W efekcie odsuwa się od ciebie, bo wie, że nie może na tobie polegać.
Przyjaźnie rzadko kończą się pod wpływem jednej, nagłej sytuacji. Częściej ulegają powolnej, lecz konsekwentnej erozji, która zachodzi na skutek nawarstwiających się zaniedbań – takich jak wymienione powyżej. Ich skutkiem jest nie tylko rozpad więzi międzyludzkich, ale też stopniowa izolacja i coraz większe popadanie w samotność. Dlatego pamiętaj, że relacje nie trwają same z siebie – obie strony muszą wkładać czas, energię i wysiłek, aby je podtrzymywać.