Przyjaciele, na których nie zasługujemy. Film „Piesek” pokazuje, ile możemy nauczyć się od czworonogów

Między pieskim życiem na ulicy, a królewskim zbytkiem wśród ulubionych zabawek i smaczków nie ma nic. Wszystko zależy od przypadku. Od tego, czy czworonóg znajdzie się we właściwym czasie, właściwym miejscu, przykuje uwagę odpowiedniego człowieka, od tego, czy urodzi się śliczny i puchaty. Ale czasem i to nie daje żadnej przewagi. Główny bohater tajskiego dramatu w reżyserii Nattawuta Poonpiriyi, Atty Hemwadee i Chayanopa Boonprakoba jest uroczym, śnieżnobiałym kundelkiem, a i tak ma w życiu pod górkę. Nie wiadomo skąd się wziął, czy ktoś go wyrzucił, czy przyszedł na świat na ulicy. Klienci sklepu 7-Eleven mijają go codziennie, jak ducha, pędząc po onigiri lub kawę, ale pies puszczony samopas nie jest niczym wyjątkowym. W Tajlandii żyje około 750 tysięcy bezdomnych psów. Wiele z nich choruje, cierpi z powodu upałów lub głodu. Wolno żyjące pupile traktuje się jako „wspólne”. Jednak w praktyce oznacza to, że nikt nie bierze za nie odpowiedzialności.

Do tytułowego bohatera „Pieska” los się jednak uśmiecha. Pod sklepem zauważa go japoński inżynier, który codziennie rano czeka pod sklepem na transport do pracy. Zaczyna dokarmiać głodnego futrzaka i w nawiązaniu do jego ulubionej przekąski nadaje mu imię Gohan, po japońsku oznaczające „ugotowany ryż”. Imię już jest oznaką przywiązania, ale zbliżający się do wieku emerytalnego pracownik fabryki samochodów musi przejść długą drogę zanim zaakceptuje więź ze swoim pupilem. Przygarniecie psa na stałe wymusi zmiany w jego poukładanym życiu. Pomoże podjąć decyzję o przejściu na zasłużony odpoczynek, pogodzić się z czymś, co wydawało się niewyobrażalne do zaakceptowania. Na przykładzie tułaczki Gohana twórcy filmu adresują paniczny strach przed zburzeniem znajomej rutyny, obawę przed nieznanym, który nie omija żadnego pokolenia.

Jak zauważają bohaterowie „Pieska”, ludzie i psy inaczej rozumieją upływ czasu. 10 lat człowieka, to dla czworonoga długość całego życia. Jednak los lubi płatać figle. Gohan w czasie swojej krótkiej przygody na tym świecie otrzymuje aż trzech ludzkich przyjaciół i trzy imiona. Jego drugą towarzyszką jest imigrantka z Birmy, która ratuje go przed uśpieniem. Trzecim opiekunem zostaje młody student sztuki, który boi się przywiązania. Sytuacja życiowa każdego z bohaterów jest zupełnie inna, łączy ich jedno: pies pojawia się w ich życiu dokładnie wtedy, kiedy go potrzebują. „Piesek” ukazuje luki systemowe, zwraca uwagę na bestialskie traktowanie psów w schroniskach, znieczulicę społeczną, ale przede wszystkim udowadnia, jak wiele zyskujemy na przyjaźni z czworonogiem i jak bardzo jesteśmy ze sobą powiązani. Więź, której często nie doceniamy potrafi być impulsem do działania, najcenniejszą lekcją bliskości, a gdy nadchodzi czas, uczy nas również radzić sobie z pożegnaniem.

„Piesek” uczy, że relacja między człowiekiem, a psem nigdy nie powinna być relacją właścicielską, że psy to nasi pełnoprawni towarzysze, przyjaciele, na których nie zasługujemy. Pomimo dziecięcej naiwności jest to seans cenny nie tylko dla młodych widzów. Wrażliwość twórców filmu umożliwia spojrzenie na świat z pieskiej perspektywy. Pozwala przekonać się, że śliczne, kolorowe fajerwerki mogą być przerażające, dach nad głową nie jest żadną oczywistością, a wycieczka nad morze cieszy równie mocno, bez względu na to, ile par nóg się posiada. Że psy pamiętają i śnią – o swoich bliskich i przygodach i chcą być chciane, tak samo jak ludzie.