Nie tylko życiem rządzi przypadek. Z kultowymi filmami bywa podobnie. Wiele z nich miało nie powstać, a gdy już trafiły na kinowe ekrany, publiczność pokochała je od pierwszego wejrzenia. Tak było z „Dirty Dancing”, obrazem który zapewnił niegasnącą popularność Patrickowi Swayze i Jennifer Grey. To, że film w reżyserii Emile Ardolino doczekał premiery, w dużej mierze było łutem szczęścia. Warto dodać, że w Polsce oglądaliśmy go pod tytułem „Wirujący seks”.
Lato 1963 roku. Czasy przed zabójstwem Kennedy’ego i falą popularności Beatlesów. Świat dopiero miał się zmienić. Główna bohaterka przyjeżdża z rodzicami na wakacje. Frances „Baby” Houseman (w tej roli Jennifer Grey) jesienią zaczyna studia. To jej ostatnie beztroskie lato. Miejsce, gdzie przyjeżdża z siostrą i rodzicami od razu ją rozczarowuje. Mimo że to luksusowy ośrodek wczasowy, większość atrakcji nie trafia w jej gusta. Nie dogaduje się z równolatkami – podobnie jak ich rodzice – nieustannie myślącymi o karierze i pomnażaniu majątku. „Baby” chce zrobić coś znaczącego, przydać się społeczeństwu. Rodzice patrzą na to z przymrużeniem oka, a siostra jest zajęta własnym życiem. Dziewczyna w końcu tupnie nogą i postawi na swoim. Ale jakim kosztem?
Kurort gdzie Housemanowie przyjeżdżają odpocząć, to kompleks wakacyjny przypominający o starym porządku. Zamożne białe rodziny z wyższej klasy średniej są zabawiane przez animatorów, tancerzy i zespoły muzyczne, które nie mają wstępu do ich świata. Mogą ich tylko obsługiwać i podziwiać z oddali. Widać to na przykładzie instruktorów tańca bawiących się we własnym gronie, a przez właściciela ośrodka sprowadzanych do zła koniecznego.
„Dirty Dancing” stara się opowiadać o nieuchronności nadciągających zmian. Pokazuje, że „stare dobre czasy” właśnie się kończą.
fot. materiały prasowe
Czytaj także: „Dirty Dancing” wciąż fascynuje i zachwyca kolejne pokolenia widzów. Oto garść ciekawostek na temat filmu
Scenariusz napisała Eleanor Bergstein. Autorka oparła go na własnych doświadczeniach. Jako córka żydowskiego lekarza była, podobnie jak główna bohaterka, dziewczyną z tzw. dobrego domu. Co roku jeździła na wakacje z rodzicami do kurortu Catskills, kultowego miejsca, gdzie zamożni Amerykanie spędzali rodzinne wakacje w XX wieku. Szczyt ich popularności minął pod koniec lat 60.
Eleanor Bergstein czerpała z osobistych doświadczeń wakacyjnych, ponieważ brała udział w lokalnych kursach tanecznych, była królową młodzieżowego mambo (pierwotnie film miał mieć tytuł: „I Was a Teenage Mambo Queen”, którego Patrick Swayze nie znosił, podobnie jak wersji ostatecznej czyli „Dirty Dancing”), a w czasach studenckich pracowała jako instruktorka tańca w studiu Arthura Murraya.
Nazwisko Murraya nieprzypadkowo pada w rozmowie głównych bohaterów. Podczas letnich wakacji również pracowała jako instruktorka tańca w Catskill Mountains.
W 1987 roku potencjalnych sponsorów (zwłaszcza popularnego producenta żelu antytrądzikowego) odstraszał wątek aborcji poruszony w filmie, a także krytyczne spojrzenie na stary świat, który w oczach bohaterki chyli się ku upadkowi. Bezpieczne podziały na „my” i „oni” nie mają już racji bytu. Pokolenie rodziców Frances nie chce zrozumieć, że zamykanie się w bezpiecznym kokonie uprzywilejowanej klasy wyższej nie będzie trwać wiecznie. Do drzwi puka już rewolucja seksualna i emancypacyjna. Ludzie chcą walczyć o swoje prawa, a nie potulnie znosić to, co przynosi im los. Temat rasizmu, klas społecznych i dążenia do równości wszystkich wobec prawa odstraszał inwestorów.
Wakacje „Baby” są symbolicznym pożegnaniem z pozornie bezpiecznym status quo.
„Dirty Dancing” powstało w niewielkiej, niezależnej wytwórni filmowej Vestron Pictures, ponieważ nikt inny nie chciał zaryzykować produkcji od początku wzbudzającej kontrowersje. Zdaniem wielu producentów, scenariusz był zbyt śmiały, odważny, a nawet obrazoburczy. Vestron Pictures miało w swoim portfolio zaledwie kilka filmów, ponieważ firma ledwie rok wcześniej rozpoczęła działalność i specjalizowała się w filmach klasy B.
Wytwórnia Vestron Pictures uwierzyła w bohaterkę filmu. „Baby” jest spostrzegawczą i inteligentną dziewczyną, która uważnie obserwuje zarówno gości ośrodka, jak i ich pracowników. Dostrzega, że w świecie beztroskich wakacji, na drugim planie toczą się dramaty osób mniej uprzywilejowanych.
Poznaje tancerkę Penny (w tej roli Cynthia Rhodes), jedną z osób zatrudnionych w kurorcie. Dziewczyna zachodzi w ciążę i planuje zabieg jej usunięcia. Baby chce jej pomóc w zdobyciu pieniędzy na ten cel. Decyduje się również zastąpić ją w pracy, w czasie gdy bohaterka będzie w szpitalu. Tak zaczyna się jej przygoda z tańcem i Johnnym Castle (w tej roli Patrick Swayze).
„Dirty Dancing” okazało się hitem frekwencyjnym, a żeńska widownia nie ograniczała się do jednego seansu. Zarówno młode dziewczęta, jak i dorosłe kobiety oglądały film i to nie z powodu wakacyjnego romansu rozgrywającego się w malowniczej scenerii. Dla młodych odbiorczyń z pewnością ten wątek był istotny, ale równie ważny był element buntu i inicjacji Baby w dorosłość. Z kolei dla dorosłej widowni istotne było to, że Baby od początku idzie własną drogą.
Bohaterka mając świadomość możliwości, które oferuje jej rodzina i przyszłe studia, nie chce podążać utartymi ścieżkami i szuka własnej drogi. Ojciec zakazuje jej kontaktu z „tymi ludźmi”, jak mówi o tancerzach i pracownikach kurortu. Ciągle jeszcze nie dostrzega, że dawne podziały, które pozwoliły mu wieść wygodne życie, zacierają się i odchodzą w przeszłość.
Baby idzie też inną ścieżką niż siostra planująca zamążpójście, a wcześniej poszukiwanie odpowiedniego kandydata na męża. Wyraźnie każda z nich podąża własną drogą, mają ze sobą coraz mniej wspólnego. Bohaterki oddalają się od siebie i wkraczają w dorosłość na swoich zasadach, nawet jeśli dla siostry Baby oznacza to powtórzenie losu matki.
fot. materiały prasowe
Czytaj także: Patrick Swayze – najlepsze filmy z udziałem aktora
Kończy się lato, więc i pobyt Baby w kurorcie. Nie wiemy, co czeka parę głównych bohaterów, ale możemy mieć nadzieję, że niezależnie od tego, jakie podejmą decyzję, będą one świadome i samodzielne.
W finale bohaterowie tańczą do piosenki „(I've Had) The Time of My Life”, w wykonaniu Billa Medleya i Jennifer Warnes (w 1988 roku utwór został nagrodzony Oscarem oraz Złotym Globem w kategorii najlepsza piosenka oryginalna). Ta piosenka, podobnie jak kilka innych pojawiających się w filmie, do dzisiaj cieszy się ogromną popularnością.
Z perspektywy blisko czterdziestu lat obawy producentów i wytwórni filmowych okazały się bezpodstawne, a „Dirty Dancing” stało się obrazem kultowym oglądanym przez kolejne pokolenia młodych widzów.
Film zarobił 214 milionów dolarów, a jego koszt wynosił zaledwie 4,5 miliona. Do dzisiaj jest uznawany za jeden z najlepszych obrazów amerykańskiego kina lat 80.
fot. materiały prasowe
Czytaj także: Lato w środku zimy. Filmy, które wprowadzą cię w wakacyjny nastrój
Film „Dirty Dancing” dostępny jest na platformie Disney+, Prime Video, Canal+ i Player.