fbpx

Legendarne spektakle na trzydziestkę Malty

Legendarne spektakle na trzydziestkę Malty
fot. materiały prasowe

Festiwal Malta świętuje swoje 30. urodziny. Pandemia zmieniła plany na jubileuszową edycję, organizatorzy zapraszają jednak na wirtualną podróż w czasie po najbardziej kultowych momentach w historii festiwalu.

1991 rok, 1. Międzynarodowy Festiwal Teatralny „Malta”

Dokładnie 30 lat po pierwszej edycji Malty, dzięki uprzejmości TVP Poznań, został udostępniony minutowy reportaż z 1991 roku. W nagraniu można zobaczyć fragmenty spektaklu włoskiego Teatro Nucleo di Ferra „Quijote!” oraz „Mascarada Medieval” La Burbuja Teatro z Hiszpanii. Teatr na ulicach, szczudła, maski – kwintesencja lat 90. Więcej podobnych perełek znajdzie się w wirtualnym archiwum Malty, które wystartuje jesienią. Film z 1991 roku można zobaczyć na kanale YouTube Malta Festival Poznań.

2008 i 2011 rok, Pippo Delbono Videos

Do sieci trafiły też rejestracje czterech spektakli Pippo Delbono z napisami w językach: włoskim, francuskim, angielskim, hiszpańskim, portugalskim i polskim. Polskie napisy do dwóch spektakli powstały w ramach festiwalu Malta. Nagrania będą dostępne do końca czerwca. Organizatorzy podkreślają, że projekt będzie się rozrastać zarówno o nowe spektakle, jak i o tłumaczenia w kolejnych językach.

Pippo Delbono wraz ze swoją kompanią występował na Malcie sześciokrotnie – wśród opublikowanych spektakli znajdują się dwa, które można było zobaczyć na festiwalu: „Questo buio feroce” („Ten okrutny mrok”) w 2008 roku i Dopo la battaglia („After the Battle”) w 2011 roku.

„Questo buio feroce” („Ten okrutny mrok”)

Choroba, cierpienie, samotność, śmierć – oto w skrócie tematy „Questo buio feroce”. Spektakl powstał na kanwie autobiografii umierającego na AIDS amerykańskiego pisarza Harolda Brodkeya, który opisuje ostatnie lata swojego życia – od zdiagnozowania choroby, przez nieludzkie i wyniszczające cierpienie, aż po śmierć. Delbono sięga także po poezję Emily Dickinson, malarstwo Caravaggia, Fridy Kahlo i współczesnego kolumbijskiego neofiguratywisty Fernando Botero. Nie zapomina też o filmach swojego wielkiego mistrza, Piera Paolo Pasoliniego. A przez fascynujące obrazy (w jednej scenie bezimienne ciało idzie przez biały pokój w rytm bicia serca przy pulsach światła rozpraszającego wszechogarniającą ciemność) krzykiem i szeptem mówi o wielkiej, niemożliwej, niespełnionej miłości do życia, które musi zgasnąć.

„Dopo la battaglia” („After the Battle”)

„Dopo la battaglia” to spektakl choreograficzny inspirowany poezją T.S. Eliota, Walta Whitmana i Arthura Rimbauda. Pippo Delbono: „Każdy mój spektakl stanowi pewien etap intymnej podróży po czasach, w których żyjemy: czasach burzliwych, pełnych kontrastów, przemocy, okultystycznej siły, zepsucia i kłamstw. Ale też czasach wspaniałych rebelii i uniesień. Niekiedy zdaje mi się, że ten czas już minął. Innym razem czuję, że wciąż jestem w klatce, że się duszę, że nie ma wyjścia. W tym przedstawieniu wyobrażam sobie pustą przestrzeń, jak puste pomieszczenia, pomniki minionego horroru, który pozostawił po sobie jednak znaki, kolory i zapachy więzienia. Myślę też o miejscach pamięci, opustoszałych po łzach uniesienia, miłości, złości i żalu. O potrzebie jasności po czasie szaleństwa”. Spektakl powstał we współpracy z Alexandrem Bălănescu, skrzypkiem pochodzenia rumuńskiego, i Marigią Maggipinto, byłą tancerką Piny Bausch.

Pippo Delbono jest pisarzem, reżyserem, aktorem i tancerzem. W 1997 roku rozpoczął realizację cyklu projektów teatralnych we współpracy z aktorami profesjonalnymi i z artystami amatorami o różnym stopniu upośledzenia umysłowego, kloszardami i nielegalnymi imigrantami. Tak powstała Compagnia Pippo Delbono. Jej przedstawienia mają wiele cech karnawału. Współistnieją w nich sacrum i profanum, prawda i zmyślenie, ekstaza i wyciszenie, zapadanie się w otchłań i powrót do rzeczywistości, płacz i śmiech.

  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
?>