Trup ściele się gęsto, a bananowe dzieciaki dobrze bawią. Serial „Strzępy” to dreszczowiec idealny na lato

Serial „Strzępy” idealnie trafił w moment. Gdy przez Polskę przechodzi fala upałów, na Disney+ pojawiła się doskonała na tę porę roku produkcja Ryana Murphy’ego. Producent dzieli widzów na wielbicieli kampowego postrzeganie świata i na grupę sceptyków znudzoną przesytem, nadmiarem, a czasem – wręcz turpistycznym spojrzeniem na rzeczywistość. Jego seria „Potwór” zyskała wiele krytycznych recenzji po sezonie trzecim, gdy twórca opowiedział prawdziwą historię Eda Geina zwanego Rzeźnikiem z Plainfield. Brutalne zbrodnie i znieważenie zwłok, które oglądaliśmy w serialu stało się symbolem nadmiernego epatowania przemocą, a nie jedynie zabiegiem artystycznym.

Kontrowersyjny producent

Murphy słynie z wielu eksperymentów formalnych w produkowanych przez siebie dziełach. Hit „American Horror Story” był jedynie wstępem do śmiałego przekraczania granic poprzez sięganie po prawdziwe zbrodnie, które opowiada w kampowy sposób.

Serial „Strzępy” inspirowany powieścią Breta Eastona Ellisa, autora „American Psycho”, również nosi elementy typowe dla twórczości producenta. Bohaterowie są olśniewająco piękni, dobrze sytuowani, skupieni na sobie i skłonni do hedonistycznego stylu życia. Nie zważają na to, że w okolicy giną koledzy ze szkoły. Życie bohaterów zmieni się dopiero, gdy zbrodnia dotknie ich bezpośrednio.

Zblazowane bananowe dzieciaki wiodą żywot dorosłych, ponieważ – jak w każdej teen dramie bywa – rodzice nie interesują się ich losem. Nawet gdy grozi im niebezpieczeństwo, opiekunowie nie są pierwszym kontaktem, który wybierają na smartfonie.

Czytaj także: Trzy polskie seriale komediowe na lato

Przewodnik po uniwersum „Strzępów”

Naszym przewodnikiem po świecie Buckley School, gdzie kokaina stanowi stały punkt w diecie, jest Bret (w tej roli Igby Rigney) mający wiele wspólnego z autorem powieści. Serialowy Bret to 18-latek mieszkający sam z powodu wyjazdu rodziców do Europy. Zresztą po co mu rodzice, skoro prowadzi rozrywkowy styl życia, pisze powieść i spotyka się ze znajomymi. Jako pierwszy dostrzega, że nowy uczeń Robert Mallory (w tę postać wciela się Homer Gere, syn Richarda Gere’a) oznacza kłopoty. Jest tajemniczy, manipuluje, prowadzi z Bretem grę niedomówień i kłamie. Bret podejrzewa Roberta o najgorsze, ale nikt nie chce mu uwierzyć.

Znajomi Breta uważają, że jest przesadnie ostrożny i niepotrzebnie dramatyzuje i wyolbrzymia wszystkie spotkania z Robertem. Planują dla niego imprezę powitalną, a w tym samym czasie dochodzi do kolejnego zaginięcia nastolatka. Tym razem dotyka to osobiście Breta, zaginął ktoś, kogo dobrze znał.

Rigney w roli Breta radzi sobie nieźle. Jest naszym przewodnikiem zarówno jako nastolatek, a także dorosły mężczyzna. Część narracji tworzy z perspektywy wielu lat, więc wie, jak cała historia się skończyła. Bret jest małomówny i nieco introwertyczny, ukrywa przed światem, że jest gejem. W jego głowie dzieje się więcej niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Chce wydać swoją powieść i ma nadzieję, że zostanie zekranizowana.

Czytaj także: Smutni ludzie w kryminałach. Nieoczywiste europejskie seriale do obejrzenia w weekend

Słoneczne Los Angeles w morzu krwi

Najpierw mają miejsce dziwne zdarzenia, do których nikt nie przywiązuje większej wagi. Komuś z domu znika pies, komuś innemu kot, a nawet rybki z akwarium. Po jakimś czasie opiekunowie zwierząt również znikają. Dziewczyna zostaje znaleziona na korcie tenisowym, a po chłopaku zostaje tylko plecak.

Znajomi nie łączą tych faktów, nie rozumieją zależności i sygnałów wysyłanych przez sprawcę. Ktoś dzwoni i dyszy do słuchawki, ktoś inny bierze to za telefon od eksa, a nie mordercy. Czwórka głównych bohaterów, czyli Bret, Susan (w tej roli Kaia Gerber, córka Cindy Crawford), Debbie (Hayes Warner) i Thom (Graham Campbell) po namyśle zakładają, że to pewnie kolejna sekta. W końcu nie tak dawno aresztowano członków grupy Mansona.

Los Angeles pełne jest nowych kultów, seryjnych morderców, ale i totalnego luzu, który obserwujemy w życiu głównych bohaterów. Emanuje z nich pewność siebie i poczucie, że już zawsze świat będzie leżał u ich stóp. Oczywiście to złudzenie prędzej, czy później runie niczym pieczołowicie budowany domek z kart.

„Strzępy” doskonale radzą sobie w estetyce lat 80., gdyby nie ona i seryjny morderca, serial stałby się kolejnym smutnym kuponem odcinanym od sukcesu „Beverly Hills 90210”. Na szczęście mamy do czynienia z teen dramą, której bohaterowie są absolutnie nieznośni, a to dodaje kilka punktów więcej do atrakcyjności produkcji.

Nadciąga satanistyczna panika

Bret w swojej narracji oddaje atmosferę Ameryki początku lat 80. Podkreśla, że nowe kulty rodzą się co chwilę i przez to społeczeństwo jest wyczulone na wszystko, co ma związek z ruchami religijnymi i wszelką alternatywną działalnością młodych ludzi.

Bohater uwielbia kino i w pierwszym odcinku wybiera się na film „Lśnienie” Stanleya Kubricka. Seans na długo zapadnie mu w pamięć. Lęki i niepokoje społeczne, podobne jak u bohatera filmu, mogą prowadzić do eskalacji, a tę narrator z perspektywy czasu ocenia jako mającą ogromny wpływ na jego młodość.

Popkultura i muzyka epoki „ejtisów” dodatkowo wzbogaca „Strzępy” i nadaje im odrealnionego charakteru. Estetyka serialu zdominowana przez przesyt i nadmiar typowy dla Ryana Murphy’ego napędza poczucie strachu. Wszystkiego jest za dużo. Pieniędzy, samochodów, basenów, przepastnych sypialni i rybek w akwarium. Ktoś postanawia uciąć dobrą zabawę zblazowanym dzieciakom z Buckley School.

Czytaj także: Seriale, które chcą być jak „Przyjaciele”

„Strzępy” to nie jest serial idealny, ale idealnie nadaje się na gorący sierpień w Polsce. Serial „Strzępy” zadebiutował 6 sierpnia na platformie Disney+.