Jeden wieczór wywrócił ich związek do góry nogami. Ten film powinno obejrzeć każde wieloletnie małżeństwo

Joe (Seth Rogen) i Angela (Olivia Wilde) są małżeństwem z kilkunastoletnim stażem. Z pozoru ich związek wydaje się wręcz wzorcowy: zgodne, spokojne życie w porządnej dzielnicy, udane dziecko, niezły status materialny. Pod powierzchnią kryją się jednak wzajemne pretensje, drobne konflikty, a przede wszystkim nuda i rutyna. Gdy pewnego wieczoru Joe i Angela zapraszają na kolację parę tajemniczych sąsiadów (Penélope Cruz i Edward Norton), przyjacielska rozmowa zaczyna zmieniać się w pełną dwuznaczności grę. To, co dotąd skrywane, wychodzi na jaw, a niewypowiedziane pragnienia ducha i ciała zaczynają nabierać niebezpiecznie realnych kształtów.

Pytanie brzmi: Czy obie pary pójdą dziś spać we własnych łóżkach?

„Zaproszenie” to jedna z najlepszych komedii o związkach ostatnich lat. Bawi do łez i zostawia z niewygodnymi pytaniami

„Zaproszenie” w reżyserii Olivii Wilde to najlepszy dowód na to, że wielkie kino wcale nie potrzebuje widowiskowego rozmachu. Wystarczy świetny scenariusz, czwórka doskonałych aktorów i dialogi napisane z chirurgiczną precyzją. Efekt? Jeden z najlepszych filmów o związkach ostatnich lat. Ten kameralny komediodramat, chociaż rozgrywa się w jednej lokacji, ani przez chwilę nie nuży przesadną teatralnością. Wręcz przeciwnie – zamknięta przestrzeń działa tu niczym tykająca emocjonalna bomba. Wilde z niezwykłą pewnością prowadzi natomiast historię od niezobowiązującej kolacji do prawdziwej wiwisekcji małżeństw, niespełnionych pragnień i problemów z komunikacją. Napięcie rośnie z każdą minutą, a reżyserka perfekcyjnie wyczuwa momenty, w których należy je rozładować błyskotliwym humorem.

Największym atutem filmu jest więc scenariusz. Dialogi są inteligentne, błyskotliwe i pełne ciętych ripost, ale też niezwykle naturalne (to prawdziwy masterclass w pisaniu realistycznych, momentami ekstremalnie niezręcznych rozmów), komedia płynnie przechodzi w dramat, absurd sąsiaduje z gorzką refleksją, a każda kolejna wymiana zdań odsłania nowe warstwy, tworząc kino dialogu w najlepszym wydaniu. Twórczyni z niebywałym wyczuciem buduje też atmosferę dyskomfortu, igra z oczekiwaniami widza i nie boi się przekraczać granic emocjonalnego napięcia, co sprawia, że pod komediowym płaszczem „Zaproszenia” kryje się zaskakująco dojrzałą opowieść o ludziach, którzy dawno utracili bliskość, ale wciąż próbują odnaleźć drogę do siebie.

Film nie jest jednak, jak mógłby sugerować zwiastun, historią o seksie, lecz o wyobrażeniach oraz pragnieniu bardziej odważnego i szczerego życia, która zadaje proste, ale niezwykle trafne pytanie: dlaczego nawet w długoletnich związkach ludzie tak często boją się powiedzieć partnerowi, czego naprawdę potrzebują? Wilde, zamiast podsuwać gotowe odpowiedzi, zostawia jednak przestrzeń do wyciągnięcia własnych wniosków.

Jeśli chodzi natomiast o obsadę, tworzy tu ona istny aktorski koncert. Chemia między bohaterami jest wyczuwalna od pierwszej sceny, a cała czwórka perfekcyjnie odnajduje się zarówno w komediowych, jak i dramatycznych momentach. Rogen świetnie wypada jako niezręczny everyman, Wilde imponuje jako neurotyczna pani domu, a Cruz i Norton wcielający się w wyzwolonych sąsiadów kradną niemal każdą scenę. To po prostu teatr czwórki aktorów, w którym każde spojrzenie, pauza i niedopowiedzenie mają znaczenie. Tempo filmu? Takie, które praktycznie nie pozwala złapać oddechu. Humor działa dzięki perfekcyjnemu timingowi, a kolejne żarty nigdy nie są prostackie czy wymuszone. Śmiech szybko ustępuje jednak miejsca refleksji, co prowadzi do emocjonalnego finału, który zaskakuje, wzrusza i pozostawia widza z wieloma pytaniami.

W stylistyce filmu łatwo dostrzec natomiast ślady „Rzezi” Romana Polańskiego, twórczości Woody’ego Allena i kultowego „Dobrze się kłamie w miłym towarzystwie”, a także takich filmów o związkach jak „Terapia dla par” czy „Skomplikowani”. Wilde zachowuje jednak własny charakter i tworzy film świeży oraz niezwykle uniwersalny. „Zaproszenie” to zatem inteligentna satyra na kryzys współczesnych związków, ale też świetnie napisane i wyreżyserowane kino o szczerości, niespełnionych fantazjach, potrzebie bliskości i odwadze do rozmowy oraz perfekcyjnie skrojony komediodramat, w którym scenariusz, aktorstwo, reżyseria, humor i emocje tworzą spójną całość.

Czytaj także: Czy jesteśmy gotowi żyć tak, jak na to zasługujemy? Recenzja filmu „Nie martw się, kochanie”

„Komedia poprowadzona jak najlepsza symfonia”. Co o filmie „Zaproszenie” sądzą widzowie?

Reakcje publiczności najlepiej pokazują, że „Zaproszenie” trafia zarówno do fanów inteligentnej komedii, jak i bardziej refleksyjnego kina. „Dawno nie śmiałem się tak w kinie. Zdecydowanie warto obejrzeć”, „Najzabawniejszy film roku”, „Poproszę więcej takiego kina. Przezabawny i świetnie zagrany. Dobry na rozluźnienie, ale też skłania do przemyśleń” – piszą w sieci zachwyceni widzowie. Wielu zwraca uwagę na perfekcyjnie poprowadzoną warstwę komediową: „Wszystko tu siadło! Komedia poprowadzona jak najlepsza symfonia”, ale pochwały zbiera również fenomenalnie dobrana obsada: „Bawiłem się znakomicie, a cała czwórka dowozi aktorsko”. Część widzów podsumowuje natomiast swoje wrażenia krótko, ale wymownie: „Po to chodzę do kina” lub „Kupił mnie od początku do końca”. Trudno o lepszą rekomendację dla filmu, który równie skutecznie wywołuje salwy śmiechu, jak i skłania do rozmowy o relacjach po wyjściu z kina.

„Zaproszenie” można obejrzeć w kinach.

Czytaj także: Najlepsze filmy do obejrzenia z przyjaciółmi. 14 tytułów, które zamienią zwykłe spotkanie w filmowy wieczór pełen emocji