Zanim pójdziesz do muzeum, przeczytaj. Te książki o sztuce warto mieć na półce

Mela Muter - wybitna polska malarka związanej z kręgiem École de Paris. Artystka, obdarzona wyjątkową empatią i uważnością na drugiego człowieka, przyciągała swoją osobowością. Książka „Mela Muter. Gorączka życia” to wielowymiarowa opowieść o jej życiu i twórczości. O tym, że z wzajemnością darzyła uczuciem Leopolda Staffa, przyjaźniła się z Leopoldem Gottliebem czy Rainerem Maria Rilkem. Była także związana z socjalistycznym działaczem Raymondem Lefebvre'em. W jej biografii splatają się ze sobą uczuciowa namiętność i nieustanna praca. Doświadczona przez życie, które było naznaczone stratą, bólem oraz powojenną biedą i samotnością, nie przestawała tworzyć. Zapomniana po drugiej wojnie światowej, dziś jest odkrywana na nowo i powraca jako jedna z najbardziej fascynujących kobiet polskiej sztuki XX wieku.

Od tajemniczych prehistorycznych figurek dogū po współczesne dzieła i fenomen mangi. Francesco Morena, uznany ekspert od sztuki wschodnioazjatyckiej, prowadzi czytelnika przez dwadzieścia bogato ilustrowanych rozdziałów pełnych niezwykłych historii o samurajach, artystach, poetach, demonach i kultowych dziełach sztuki. Książka pokazuje, jak przeszłość nieustannie przenika się z teraźniejszością, tworząc wyjątkowy charakter Japonii. To nie tylko przewodnik po sztuce, ale także inspirująca opowieść o kulturze, która od wieków fascynuje cały świat.

„Historia sztuki” to nie tylko książka, to prawdziwy album dla każdego, kto pragnie zrozumieć rozwój sztuk plastycznych na przestrzeni wieków. Niezależnie od tego, czy jesteś studentem, profesorem czy pasjonatem, ta publikacja wzbogaci Twoją wiedzę oraz zainspiruje do dalszych eksploracji w dziedzinie sztuki.

Czy warto myśleć o sztuce? Ryszard Kasperowicz przekonuje, że tak. Znajomość zagadnień teoretycznych pozwala bowiem na lepsze zrozumienie tego, czym jest sztuka, jakie są jej cele i jak wpływa na nasze życie. Autor prezentuje najważniejsze kwestie tworzące fundament refleksji nad sztuką w tradycji europejskiej – od starożytności po wiek XIX – wskazując przy tym na współczesne próby rozwiązania konkretnych problemów. W swoich rozważaniach odnosi się nie tylko do sztuk wizualnych, lecz także do poezji i literatury pięknej.

Projektowały plakaty, okładki książek i płyt winylowych, znaki graficzne, opakowania oraz materiały reklamowe. Okres ich najintensywniejszej aktywności zawodowej przypadł na czasy PRL-u. Dobrze wykształcone, utalentowane, pracowite. Dlaczego ich nazwiska nie zapisały się w historii polskiej grafiki użytkowej?

Alicja Kobza przez wiele lat gromadziła materiały archiwalne i rekonstruowała losy projektantek. Rozmawiała z bohaterkami książki, ich współpracownikami i rodzinami. Przyglądała się dorobkowi, próbując zrozumieć powody, dla których ich twórczość była dotąd pomijana lub lekceważona, i dlaczego mówiąc o historii polskiej grafiki, umiemy wymienić wyłącznie nazwiska ich kolegów po fachu, partnerów i mężów. W książce opowiada o dwudziestu siedmiu twórczyniach i przedstawia autorski wybór ich projektów. Przybliża realia ich pracy, dylematy, przed którymi stawały, trudności, z którymi musiały się mierzyć. Pokazuje, jak kształtował się ich styl i co wniosły do świata grafiki. Ta smakowita wizualnie, a zarazem pionierska merytorycznie praca przywraca nam wymazaną część naszej historii – historii PRL-u, historii grafiki użytkowej, herstorii.

Modernizm w Polsce to nie tylko monumentalne gmachy i ikony architektoniczne. Wszyscy znamy katowicki Spodek czy obserwatorium kosmiczne na Śnieżce. Mało kto zachwyca się jednak kunsztownymi wnętrzami Domu Technika w Gdańsku, kolorowymi freskami na dworcu autobusowym w Oleśnicy czy barwną mozaiką na fasadzie dawnej fabryki nici w Nowej Soli.

Jeszcze rzadziej dostrzegamy modernizm na osiedlach, placach i ulicach, które każdego dnia przemierzamy bez większego namysłu. Przez dziesięciolecia stał się tak powszechny i oczywisty, że niemal przestał być zauważany. A przecież współtworzy on krajobraz naszej codzienności.

Maciej Czarnecki, ceniony fotograf i miłośnik architektury, zabiera czytelnika w podróż mało znanym szlakiem polskiego modernizmu. Pokazuje go jednak nie jako zamknięty rozdział historii sztuki, lecz jako żywą opowieść o ambicjach, marzeniach i codzienności kolejnych pokoleń Polaków. Udowadnia, że to, co do tej pory wydawało się nam szare i nijakie, to świadectwo kreatywności w czasach niedoboru.