Żyjemy w świecie, w którym niemal wszystko próbujemy kontrolować: własne emocje, relacje, przyszłość, karierę, a nawet tempo, w jakim powinno toczyć się nasze życie. Laozi, chiński filozof żyjący według tradycji ponad 2500 lat temu, proponował coś zupełnie innego – więcej prostoty, zaufania i zgody na naturalny bieg rzeczy. Jego słowa są niezwykle cenną lekcją w czasach, kiedy tak trudno jest nam zwolnić, odpuścić i po prostu cieszyć się chwilą.
Laozi – znany także jako Lao Tzu, Lao Tsy lub Lao Dan – to jeden z najsłynniejszych chińskich filozofów, uznawany za twórcę taoizmu. Jest to postać półlegendarna i na tyle tajemnicza, że jego istnienie nie zostało definitywnie potwierdzone historycznie. Według tradycji Laozi żył w VI wieku p.n.e., mniej więcej w tym samym czasie co Konfucjusz.
Przypisywano mu niezwykłą mądrość, ale sam miał stronić od sławy, zaszczytów i bogactwa. W opowieściach przedstawiany jest jako człowiek skromny, łagodny i żyjący blisko natury. Nie wierzył, że świat można naprawić za pomocą coraz większej liczby zasad i nakazów. Przeciwnie – uważał, że wiele problemów bierze się właśnie z tego, że próbujemy nadmiernie ingerować w naturalny porządek rzeczy. Na tym opiera się jedna z najważniejszych idei taoizmu – Dao, czyli naturalny porządek świata. Towarzyszy jej pojęcie wu wei, często tłumaczone jako „niedziałanie”. Nie chodzi tu jednak o całkowitą bierność, a raczej o działanie bez niepotrzebnego wymuszania, walki i stawiania oporu temu, co naturalnie się wydarza. Laozi miał dostrzegać w przyrodzie prostą prawidłowość: nie wszystko potrzebuje ludzkiej kontroli, żeby rozwijać się we właściwym kierunku.
Laozi miał być twórcą jednej z najważniejszych ksiąg filozofii chińskiej – „Tao Te Ching”, znanej także jako „Daodejing”. Tradycja głosi, że filozof spisał ją podczas swojej podróży na zachód, kiedy strażnik przełęczy Hangu poprosił go, by pozostawił po sobie zapis nauk. Tak miało powstać krótkie dzieło złożone z około 5000 znaków, pełne aforyzmów, refleksji i poetyckich wskazówek dotyczących życia, które przetrwały tysiące lat. Mówią o tym, jak mniej walczyć z rzeczywistością, doceniać to, co już mamy, stawiać małe kroki i odnajdywać spokój nie w pełnej kontroli, lecz w większej zgodzie na bieg życia. Dziś, 2500 lat później, brzmią jak wskazówki dla tych, którzy chcą żyć wolniej, uważniej i z mniejszą potrzebą kontrolowania wszystkiego. Oto 10 z nich.
Zobacz także: Słynne cytaty filozofów: czy rozpoznasz wielkich myślicieli po ich słowach? Mało kto otrzymuje najwyższy wynik
„Natura się nie spieszy, a jednak wszystko robi na czas”.
„Jeśli się smucisz, to żyjesz przeszłością. Jeśli się boisz, to żyjesz przyszłością. Jeśli jesteś spokojny, to żyjesz teraźniejszością”.
„Ten, kto zna innych, jest mądry. Ten, kto zna siebie, jest oświecony”.
„Spokojnemu umysłowi poddaje się cały wszechświat”.
„Kto jest zadowolony, ten jest bogaty”.
„Bądź zadowolony z tego, co masz; ciesz się tym, jak jest. Kiedy widzisz, że niczego nie brak, cały świat należy do ciebie”.
„Ten, kto nie jest szczęśliwy z odrobiną szczęścia, nie będzie szczęśliwy z jego mnóstwem”.
„Jeżeli robisz coś dla siebie, to nie rób tego kosztem innych. Jeżeli robisz coś dla innych, to nie rób tego kosztem siebie”.
„Wielkie czyny składają się z drobnych uczynków”.
„Drzewo tak grube, że jedna osoba nie może go objąć, rodzi się z patyczka cienkiego jak włos; budowę pagody, co ma dziewięć pięter, rozpoczyna się od pustaka; podróż tysiąca mil, zaczyna się od kroku”.