Wielu z nas za zimą nie przepada i zwykle zamyka ona listę ulubionych pór roku Polaków. Zimno, szaro, dni są krótkie, noce niekończące, a powietrze nienajzdrowsze. Po co w ogóle nam zima? Otóż po to, by wracać do ukochanych książek, które rozgrzewają nam serca i przypominają o sensie zimowania. Jedną z najlepszych jest kultowa „Zima Muminków” autorstwa Tove Jansson. Przybliżamy wam najpiękniejsze, dające do myślenia cytaty z tej książki, które pomogą wam przetrwać mroczne wieczory, kiedy do wiosny daleko, a mrok zaczyna przytłaczać. Są jak promyczek słońca podczas bardzo długiej nocy.
Koniec stycznia to niewątpliwie czas, kiedy zima z okresu, gdy cieszymy się śniegiem i świąteczną aurą, zaczyna być czasem szarej przytłaczającej ciemności. „Już starczy” - myślimy sobie w duchu, czując, że styczeń kłamie i trwa tak naprawdę 72 dni, zamiast 31, a pensja nadchodzi gdzieś po sześćdziesiątym pierwszym. Szczęśliwi ci, którzy zaplanowali wylot w cieplejsze rejony na ferie albo chociaż pobyt w doświetlającym SPA - reszta z nas rozpoczyna dzień w egipskich ciemnościach i wraca do domu równie mrocznym popołudniem, brodząc przez brązowawy śnieg.
Na szczęście z pomocą nadchodzą książki - otulające jak ciepły koc i kubek rozgrzewającego naparu. Dzięki nim możemy przypomnieć sobie, że zima to tak naprawdę bardzo potrzebny i dobry dla nas moment, gdy możemy zaszyć się w domu i zająć tym, na co brak czasu w cieplejszych miesiącach.
Jak pisze Katharine May, w swojej książce „Zimowanie”:
Lubimy wyobrażać sobie, że życie może być wiecznym latem i tylko nas to nie dotyczy. Marzymy o równikowym środowisku, wiecznie blisko słońca, o niekończącym się, niezmiennym szczycie sezonu. Ale życie tak nie wygląda. Emocjonalnie mamy skłonność do nieznośnie upalnego lata i zimnych, mrocznych zim, do nagłych skoków temperatury, do światła i cienia. Nawet jeżeli dzięki niezwykłemu zbiegowi samokontroli i szczęśliwego trafu udałoby się nam zachować kontrolę nad własnym zdrowiem i szczęściem przez całe życie, i tak nie uniknęlibyśmy zimy.
Dlatego warto pogodzić się z jej nadejściem i docenić właśnie to, czego teraz nie ma i to, co możemy odnaleźć w sobie. Chociaż na zewnątrz wszystko wydaje się martwe, to pod ziemią trwa rozwój - rozwijają się korzenie, a zwierzęta hibernują lub korzystają z zebranych wcześniej zapasów. My też, w styczniowym mroku, powinniśmy utulić się i zwolnić, jak świat wokół nas, którego jesteśmy częścią.
Czytaj także: Włóczykij z „Muminków” ma dziś swoje święto. Oto najlepsze cytaty tajemniczego obieżyświata
„Zima Muminków” to szósty tom sagi o przygodach trolli w fantastycznej krainie zwanej Doliną Muminków. W tej części Muminek (jako pierwszy z rodu Muminków) przebudził się zbyt wcześnie z zimowego snu i po raz pierwszy doświadcza śniegu. Początkowo przerażony i pełen obaw usiłuje znów zasnąć lub obudzić Mamę, ale później wyrusza na wędrówkę i poznaje stworzenia żyjące w Dolinie zimą. To najbardziej introspekcyjny z tomów, dużo cichszy i bardziej mroczny niż wcześniejsze książki Jansson.
Muminek często doświadcza w nim trudnych emocji - czuje się smutny, przestraszony, obserwuje zimowy świat, tak różny od tego, który obserwował latem - tak jak my, gdy paleta kolorów to czerń, biel i szarości. Później jednak widzi, że widok śnieżnych połaci może zachwycić równie silnie, co wzburzone fale letniego morza, a życie zimowych mieszkańców Doliny - jakże innych od niego! - uczy go wiele o różnorodności świata.
W „Zimie Muminków” Muminek metaforycznie dorasta, a przetrwanie zimy pokazuje mu, że życie jest pełne, gdy doświadczamy wszystkich pór roku - także tych mrocznych i trudnych.
Ten tomik może być szybką lekturą na jeden wieczór lub okazją do rozmyślań, jeśli odnajdujemy przyjemność w tworzeniu rytuałów. Powrót do niego przypomniał mi, jak wspaniałą i uniwersalną lekturą są Muminki, gdzie pod opowieścią o trollach znajdujemy dojrzałe refleksje, a czytanie ich po latach sprawia, że wciąż odkrywam w nich coś nowego.
Czytaj także: 10 cytatów z „Doliny Muminków w listopadzie”, które pomogą ci się uporać z melancholią późnej jesieni
(Muminek) „Popatrzył na krzak jaśminu, który był bezładną plątaniną nagich gałęzi, i pomyślał przerażony: „Umarł. Cały świat umarł, kiedy spałem. Ten świat należy do kogoś innego, kogo nie znam. Może do Buki. I nie został zrobiony po to, aby żyły w nim Muminki”.
„Nad doliną rozpościerał się szary półmrok. Ale teraz dolina nie była zielona, tylko biała. Wszystko, co się kiedyś ruszało, zrobiło się nieruchome. Wszelkie żywe dźwięki zamilkły. Wszystko, co było kanciaste, stało się okrągłe.
- To jest śnieg - szepnął Muminek. - Słyszałem o tym od Mamy, to nazywa się śnieg”.
„Widzisz - powiedziała Too-tiki. - Tyle jest tego, co nie znajduje sobie miejsca ani latem, ani jesienią, ani na wiosnę. To wszystko, co jest nieśmiałe i zagubione. Niektóre rodzaje nocnych zwierząt i tacy, którzy nigdzie nie pasują i w których nikt nie wierzy... Trzymają się na uboczu cały rok. A potem kiedy jest spokojnie i biało i kiedy noce stają się długie, a wszyscy posnęli snem zimowym - wtedy wychodzą”.
- „Hej! - szepnął Muminek. - Śpij dobrze i nie smuć się. Pierwszego ciepłego wiosennego dnia... będziesz mnie miał tu znowu! Będziesz mnie miał i będzie wiosna, i będzie ciepło, i będę tu, i będziemy tu, i ty, i ja, i tak co dnia, i tak co dnia”!
„- Tu rosły jabłka - powiedział Muminek uprzejmie.
- A teraz rośnie śnieg - odpowiedziała Too-tiki obojętnie, idąc dalej”.
„Powietrze stało się łagodniejsze. Wokół nic nie było widać, padający śnieg zasłonił wszystko. Muminka ogarnął taki sam zachwyt, jaki czuł latem, gdy brodził w morzu. Zdjął płaszcz kąpielowy i rzucił się jak długi w zaspę.
- Zima! - myślał. - Przecież można ją lubić!”
- „Śnieg... Myśli się, że jest zimny, ale gdy wybuduje się z niego domek, jest w nim ciepło. Wydaje się biały, ale czasem robi się różowy, a czasem niebieski. Może być najmiększy ze wszystkiego, a może być twardszy od kamienia. Nie ma nic pewnego”.
„Strasz mnie ile tylko chcesz - myślał zachwycony Muminek. - Teraz poznałem się na tobie. Nie jesteś gorsza niż wszystko inne, byleby cię poznać. Teraz już mnie nie oszukasz. (...) Że też wszystko, co emocjonujące, musi się zawsze kończyć, kiedy się już tego nie boimy i kiedy nareszcie mogłaby z tego wyniknąć dobra zabawa”.
Muminek zmrużył oczy. I pomyślał: „Jaki każdy jest inny”.
- „Teraz mam wszystko - powiedział Muminek sam do siebie. - Mam okrągły rok. Również i zimę. Jestem pierwszym Muminkiem, który żył przez cały rok”.
Cytaty pochodzą z książki „Zima Muminków”, Tove Jansson, wydawnictwo Nasza Księgarnia