Miłość, wojna, samotność i próba odnalezienia sensu w świecie pełnym strat – to tematy, do których Ernest Hemingway powracał przez całą swoją twórczość. Choć od publikacji jego najważniejszych dzieł minęły dziesięciolecia, wciąż znajdują one nowych czytelników. Które książki noblisty warto przeczytać w pierwszej kolejności?
Urodził się w 1899 roku na przedmieściach Chicago, w Oak Park w stanie Illinois. Karierę zaczynał jako dziennikarz, co miało ogromny wpływ na jego styl pisania – Hemingway słynął bowiem z krótkich, oszczędnych zdań i unikania zbędnych ozdobników. Wierzył, że największa siła tkwi w tym, co niewypowiedziane, dlatego jego proza jest prosta w formie, ale pełna ukrytych znaczeń, co w literaturze nazywane jest teorią góry lodowej (iceberg theory).
Międzynarodową sławę przyniosły mu powieści „Zaś słońce wschodzi” i „Pożegnanie z bronią”, inspirowane doświadczeniami pokolenia, które dorastało w cieniu I wojny światowej. Później napisał także „Komu bije dzwon” oraz „Starego człowieka i morze” – krótką, przejmującą opowieść o kubańskim rybaku walczącym z ogromnym marlinem. To właśnie za tę książkę otrzymał Nagrodę Pulitzera. W 1954 roku zaś został laureatem Literackiej Nagrody Nobla. Zmarł 2 lipca 1961 roku – popełnił samobójstwo w swoim domu w Ketchum.
Ernest Hemingway do dziś pozostaje jednym z najważniejszych autorów XX wieku, a jego książki wciąż przyciągają czytelników, którzy szukają historii, w których najważniejsze rzeczy rozgrywają się między słowami. Oto pięć, od których warto zacząć.
Czytaj także: 3 książki Wiesława Myśliwskiego, które trzeba przeczytać. To literacka uczta do powolnego smakowania
„Zaś słońce wschodzi” (1926)
Pierwsza wielka powieść Hemingwaya i jeden z najważniejszych portretów tzw. straconego pokolenia – ludzi, którzy po doświadczeniach I wojny światowej próbują odnaleźć sens życia w świecie pozbawionym dawnych pewników. Grupę amerykańskich i brytyjskich emigrantów spotykamy najpierw w paryskich kawiarniach, a później podczas fiesty w Pampelunie. Pod powierzchnią rozmów, romansów i podróży kryją się jednak rozczarowanie, samotność i poczucie zagubienia. To właśnie ta książka przyniosła Hemingwayowi międzynarodową sławę i ugruntowała jego pozycję jako głosu pokolenia naznaczonego wojną.
(Fot. materiały prasowe)
„Pożegnanie z bronią” (1929)
Jedna z najsłynniejszych powieści antywojennych XX wieku. Jej bohaterem jest amerykański porucznik służący w korpusie ambulansów armii włoskiej podczas I wojny światowej. Wśród chaosu i okrucieństwa wojny rodzi się jego uczucie do angielskiej pielęgniarki Catherine Barkley. Hemingway, czerpiąc z własnych doświadczeń frontowych, połączył historię miłosną z przejmującym obrazem konfliktu zbrojnego. Efektem jest opowieść o miłości wystawionej na próbę, ale także o przypadku, stracie i kruchości ludzkich planów.
(Fot. materiały prasowe)
„Śniegi Kilimandżaro” (1936)
Choć formalnie jest to opowiadanie, wielu czytelników i krytyków uznaje je za jedno z najwybitniejszych dzieł Hemingwaya. Jego bohater, pisarz Harry, umiera z powodu zakażenia podczas safari w Afryce. Leżąc u stóp Kilimandżaro, wraca myślami do swojego życia, niespełnionych ambicji i historii, których nigdy nie napisał. To przejmująca refleksja nad przemijaniem, twórczym niespełnieniem i momentami, które bezpowrotnie tracimy. W niewielkiej objętości Hemingway zawarł pytania, które nie tracą aktualności mimo upływu lat.
(Fot. materiały prasowe)
„Komu bije dzwon” (1940)
Akcja powieści rozgrywa się podczas hiszpańskiej wojny domowej. Amerykański ochotnik Robert Jordan zostaje wysłany za linię frontu z zadaniem wysadzenia strategicznego mostu. W ciągu zaledwie kilku dni musi zmierzyć się nie tylko z niebezpieczeństwem i brutalnością wojny, lecz także z pytaniami o odpowiedzialność, lojalność i sens poświęcenia. Uznawana za jedną z najważniejszych powieści wojennych XX wieku książka łączy dynamiczną akcję z głęboką refleksją nad tym, co człowiek jest gotów zrobić w imię swoich przekonań.
(Fot. materiały prasowe)
„Stary człowiek i morze” (1952)
Najbardziej znane dzieło Hemingwaya i książka, która przyniosła mu Nagrodę Pulitzera, a wkrótce potem przyczyniła się do przyznania pisarzowi literackiego Nobla. Bohaterem jest stary kubański rybak Santiago, który po wielu tygodniach bezowocnych połowów wypływa samotnie na otwarte morze i podejmuje walkę z ogromnym marlinem. Prosta fabuła skrywa uniwersalną opowieść o wytrwałości, godności i niezłomności wobec przeciwności losu. To właśnie w tej krótkiej książce najpełniej widać siłę stylu Hemingwaya – oszczędnego, a jednocześnie niezwykle poruszającego.
(Fot. materiały prasowe)