Patagonia jest super. Każdemu polecam – tak opowieść o wycieczce do Ameryki Południowej zakończył Adam. Był tam z żoną, to już kolejna ich daleka wyprawa w tym roku. Dzieci wyrosły, pieniędzy pod dostatkiem, więc wyruszyli w podróże po świecie.
Felieton pochodzi z magazynu „Zwierciadło” 07/2026.
– Swoje luksusowe auto i dom na Mazurach też każdemu polecasz? – pomyślał, ale nie powiedział głośno szwagier Gierka, który z Adamem chodził do liceum. Szwagier nie przechodził kryzysu wieku średniego, ale chyba właśnie przechodzi kryzys średniej płacy w jego branży. Ona od lat jest niska, a on jeszcze mieści się poniżej średniej. A tu Adam wspaniałomyślnie poleca mu Patagonię!
Szwagier wie, że to głupio złościć się na czyjś sukces finansowy. Ale tak naprawdę nie złości się na sukces Adama, wkurza go brak wyczucia.
A rozmowa zaczęła się od tego, że Adam powiedział, że na pomysł wyruszenia w świat i skorzystania z gromadzonych przez lata oszczędności wpadł po zobaczeniu w internecie okładki książki „Śmierć z zerem na koncie”. Książki nie przeczytał, ale tytuł wszystko mu wyjaśnił. Szwagier pomyślał, że dla niego tytuł „Śmierć z zerem na koncie” to początek myślenia o tym, jak do takiego zera doprowadzić, jak się pozbyć debetu. A ten tu będzie każdemu Patagonię polecał!
W rodzinie wesele. Poszliśmy popatrzeć na szczęście młodych ludzi i przypomnieć sobie swoje. W trakcie zabawy – czyli podczas siedzenia i patrzenia, jak inni się bawią – wpadł mi do głowy pomysł racjonalizacji niektórych weselnych zwyczajów. Na przykład jest taki, że podczas oczepin panna młoda rzuca bukiet, pan młody muszkę. Kto złapie, ten – zgodnie z weselnym wierzeniem – w najbliższym roku wyjdzie za mąż albo się ożeni.
Wprowadziłbym pewną modyfikację związaną z kryzysem instytucji małżeństwa i dramatem demograficznym w naszym kraju. Otóż rzucanie zostaje, tak jak było, ale przyjmuje się, że ta panna albo ten kawaler, która albo który złapie, w przyszłym roku nie musi wychodzić za mąż czy się żenić. Reszta musi.
Nad prawidłowym przebiegiem oczepin powinna czuwać komisja złożona z przedstawicieli Urzędu Stanu Cywilnego i Urzędu Skarbowego. Osoba, która nie dopełni w ciągu roku obowiązku wynikającego z weselnej wróżby, zostanie obciążona dodatkowym podatkiem. Wiem, że taka zmiana zasad zabawy może spowodować, że panny i kawalerowie będą się rzucali jak szaleni po bukiet czy muchę i w związku z tym w dalszej części imprezy może brać udział mniej osób, bo się wykluczy kontuzjowane, ale to tylko obniży koszty wesela.
Dla poprawy nastroju, po tych ekstremalnych oczepinach, dodałbym drugą część wróżby. Otóż teraz na parkiecie stawiają się wszyscy uczestnicy wesela, bez względu na stan cywilny, a państwo młodzi rzucają co popadnie. I jeśli ktoś na przykład złapie alternator, to znaczy, że w przyszłym roku kupi nowy samochód, jeśli ktoś złapie worek pszenicy, to znaczy, że wkrótce zmieni profil produkcji rolnej, jeśli ktoś złapie klucze, to znaczy, że ktoś je zgubił. Zabawa gwarantowana! Chyba.
Wesele Kasi i Szymona wyraźnie wpłynęło na poprawę stosunków między szwagrem a jego żoną. Przetańczyli pół nocy, zwłaszcza „pościelówy”, potem siedzieli wpatrzeni w siebie i robili sobie selfie pod wiszącymi na ścianie gołąbkami trzymającymi w dzióbkach ślubne obrączki. Szwagra tak poniosło w nagłym powrocie uczuć małżeńskich, że nad ranem usłyszałem, jak mówi do jednego z wujków, z którymi nawzajem się podtrzymywali w drodze do poręczy Domu Weselnego „Mezalians”: – Moja żona jest super. Każdemu polecam.
Artur Andrus, Mistrz Mowy Polskiej, dziennikarz, poeta, autor piosenek.