1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Zwierciadło
  4. >
  5. Tilda Swinton: buntowniczka

Tilda Swinton: buntowniczka

Ma w sobie mnóstwo przekory, uwielbia postępować na opak. Rodzinnej tradycji, konwenansom, oczekiwaniom publiczności.

Miała proste zadanie: poślubić diuka, rodzić mu dzieci i być oczytaną na tyle, by prowadzić konwersacje na przyjęciach brytyjskiej elity. Tak jak przystało na szkocką arystokratkę, potomkinię 35 pokoleń szlacheckiego klanu Swintonów i córkę generała sir Johna Swintona, kawalera Orderu Imperium Brytyjskiego i byłego dowódcy przybocznej straży królowej. To on właśnie, chyba przeczuwając, że mała Katherine Mathilda niekoniecznie spełni pokładane w niej nadzieje, nazywał ją „chodzącą przekorą”. Na tej przekorze zbudowała karierę jednej z największych i najbardziej zaskakujących gwiazd kina. Bo jeśli coś można o niej powiedzieć na pewno, to tylko to, że wymyka się wszelkim definicjom.

Więcej w wydaniu 6/ 2017, dostępnym także w wersji elektronicznej

 

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Styl Życia

Kobiety w świecie gier komputerowych

Od lewej: Julia Leszczyńska - jest prezeską (i założycielką) SimFabricu – polskiej spółki giełdowej będącej wydawcą i producentem gier komputerowych – który pod jej kierownictwem pracuje nad kilkunastoma nowymi projektami; Kasia Cimochowska - na Twitchu, najpopularniejszej platformie streamingowej, obserwują ją ponad 193 tysiące osób. (Fot. Piotr Małecki, archiwum prywatne)
Od lewej: Julia Leszczyńska - jest prezeską (i założycielką) SimFabricu – polskiej spółki giełdowej będącej wydawcą i producentem gier komputerowych – który pod jej kierownictwem pracuje nad kilkunastoma nowymi projektami; Kasia Cimochowska - na Twitchu, najpopularniejszej platformie streamingowej, obserwują ją ponad 193 tysiące osób. (Fot. Piotr Małecki, archiwum prywatne)
Przekonanie, że wielbiciele gier komputerowych to mężczyźni, można już włożyć między bajki. Badania firmy IQS pokazują, że 47 proc. z 17 milionów graczy w Polsce stanowią kobiety. A to blisko 8 milionów! W co, jak i dlaczego grają?

Kasia Cimochowska, w sieci znana jako Brunecia, na pewno nie przypomina stereotypowego nerda. Podczas streamów – czyli wtedy, kiedy na żywo transmituje w Internecie swoją grę – wygląda nienagannie: uczesane długie włosy, różowe słuchawki z kocimi uszkami, kreska na oku. – Tak jak szykuję się do wyjścia, tak samo przygotowuję się do transmisji live – zapewnia. Ma 30 lat, na Twitchu, najpopularniejszej platformie streamingowej, obserwują ją ponad 193 tysiące osób. Codziennie śledzą jej zmagania w „League of Legends” albo „Counter-Strike’u”. Pierwsza z tych super-popularnych gier sieciowych to rozgrywki pięcioosobowych drużyn w dość bajkowej scenerii skupione na zdobywaniu kolejnych poziomów; druga – brutalna strzelanka, w której gracze wcielają się we współczesnych najemników. Podczas relacji na żywo ekran podzielony jest na dwie części – na jednej można obserwować rozgrywkę, na drugiej kamerka skierowana jest na Kasię, która w czasie gry żartuje, komentuje zagrywki, dyskutuje ze swoimi obserwatorami. Postronny świadek będzie miał kłopot, żeby ich zrozumieć, bo porozumiewają się skrótami, szybkimi skojarzeniami i typowymi dla graczy hasłami, komendami. Tak właśnie wygląda jej praca, a przynajmniej jej część. Kasia streamuje osiem–dziesięć godzin dziennie. Zarabia na reklamach, które emituje na swoich kanałach, prowadzi też animacje na stoiskach podczas targów gier, współpracuje z różnymi markami, wykorzystując swoją wyrobioną przez ostatnie lata pozycję.

W gry komputerowe gra, odkąd pamięta. Komputer dostała na koniec czwartej klasy w nagrodę za dobre wyniki na świadectwie. Od tej pory testowała każdy tytuł, jaki wpadł jej w ręce. Kolejnymi wymieniała się z koleżankami ze szkoły. – Nigdy nie czułam się outsiderką, nie odstawałam od reszty. W moim otoczeniu grali w zasadzie wszyscy. Koleżanki, kuzynki, koledzy z klasy. Bez względu na płeć – wspomina.

Kasia zaczęła udostępniać na żywo swoje relacje z grania za sprawą ówczesnego chłopaka, który się tym zajmował. Patrzyła na to, jak on działa na Twitchu, i postanowiła spróbować swoich sił. Była pierwszą polską streamerką z prawdziwego zdarzenia. Kiedy w 2012 roku zaczynała swoją przygodę z platformą dla graczy, właściwie nie było tam dziewczyn z Polski. Dzisiaj takie streamerki, jak ona, Nieuczesana czy UrQueeen, mają po 150 tysięcy fanów i więcej. – Trafiłam w niszę. Na początku na pewno wiele osób obserwowało mnie, bo grająca dziewczyna była ewenementem – wspomina. Streamować zaczęła spontanicznie. – Spodobało mi się to, że mogę grać i rozmawiać w tym czasie z ludźmi, którzy mają podobne zainteresowania, stać się częścią fajnej społeczności – mówi.

Głos chłopaka

Nie zawsze jednak jest tak miło. Podobnie jak wiele grających dziewczyn Brunecia nieraz musiała wysłuchiwać głupich uwag czy seksistowskich komentarzy. – Gry wywołują wiele emocji. Ludzie potrafią być naprawdę wredni. Zwłaszcza jeśli przegrywają z dziewczyną. Ja sama miewałam momenty słabości i serdecznie dość Internetu. Ale zawsze w takich chwilach siłę dawało mi życie, które miałam poza siecią – przyznaje. Jej zdaniem grające kobiety często są niedoceniane pod względem umiejętności. Kiedy tylko zaczynała wygrywać, od razu pojawiały się zarzuty o boosting, czyli podejrzenie, że inny, bardziej doświadczony zawodnik, z którym jest w drużynie, podnosi jej punktację i pomaga tym samym przechodzić kolejne etapy. – To frustrujące – przyznaje Kasia. Dzisiaj ma do tego dystans. Ale docinki graczy wciąż potrafią być bardzo przykre. – Jeśli chce się przetrwać w tym środowisku, trzeba sobie wyrobić grubą skórę – przyznaje i dodaje, że niektórzy nie potrafią sobie poradzić z tym, że grają z dziewczyną, i budzi to w nich niezdrową ekscytację.

Trudno się dziwić, że nie wszystkim chce się kopać z koniem. Żeby uniknąć nieprzyjemnych komentarzy, wrogiego nastawienia czy nagabywania, część dziewczyn po prostu ukrywa swoją płeć. W grach, które wymagają komunikowania się z innymi, chętniej używają komunikatorów tekstowych niż mikrofonów. Brunecia śmieje się, że i jej się zdarzało udawać chłopaka, żeby mieć spokój i nie narażać się na zaczepki współgraczy. – Udawałam młodego chłopca przed mutacją. Dzięki temu mogłam normalnie korzystać z mikrofonu. Wymyśliłam sobie męski nick. I dzięki temu miałam spokój – przyznaje.

Mroczna Żyrafa i Królik Zagłady

Julia Leszczyńska swoją pierwszą grę napisała w wieku sześciu lat. Bohaterami były Królik Zagłady i Mroczna Żyrafa. Julia sama przygotowała grafikę (czyli wszystko narysowała), wymyśliła historię (przebiegły wirus zaatakował komputery, a tytułowe zwierzaki miały uratować świat), sama podłożyła też głos lektora. – Wtedy, jako mała dziewczynka, nauczyłam się, że przygotowanie takiego projektu to ogrom pracy – wspomina z uśmiechem. Ale okazało się, że to właśnie jest to, co chce robić w życiu. Dzisiaj kończy studia w Polsko-Japońskiej Szkole Technik Komputerowych na kierunku programowanie gier. Nie skończyła jeszcze 30 lat, a już pracowała przy ponad 20 projektach dla takich firm, jak Techland czy PlayWay, była główną programistką gry „ElectriX”. Dziś jest prezeską (i założycielką) SimFabricu – polskiej spółki giełdowej będącej wydawcą i producentem gier komputerowych – który pod jej kierownictwem pracuje nad kilkunastoma nowymi projektami.

Gra od dziecka. Trudno się dziwić – jest córką Emila Leszczyńskiego, jednego z najbardziej zasłużonych ludzi dla polskiej branży gier komputerowych, twórcy i projektanta ponad 50 tytułów, redaktora w magazynach o grach i nowych technologiach, takich jak „Top Secret”, „Reset” czy „Secret Service”. Mała Julia najpierw zaglądała ojcu przez ramię, gdy testował nowe produkcje, potem zaczęła grać sama. Zazwyczaj w to, co akurat było pod ręką. Nie zawsze były to rzeczy odpowiednie dla małych dziewczynek, takie jak chociażby jej ukochane „Dungeon Keeper”, w którym wcielasz się we władcę piekieł i walczysz z siłami dobra. „Dungeon…” ma ponad 20 lat, ale Julia wciąż darzy ten klasyk ogromnym sentymentem. Wraca do niego czasem w poszukiwaniu inspiracji.

Co Leszczyńska sądzi o roli kobiet w branży? Choćby o tym, że na specjalizacji programowanie gier komputerowych na 50 osób na roku przypadają cztery dziewczyny? Istotne jest już dla niej samo to, że kobiety w tym środowisku zaistniały i że pojawia się ich coraz więcej. – Przy tworzeniu gier samo wykształcenie nie jest takie ważne – zapewnia. – Liczą się umiejętności, zajawka. A tego dziewczynom nie brakuje. Bardzo nie lubię powtarzania tego, że to branża zdominowana przez mężczyzn. Ja sama jestem zaprzeczeniem stereotypów, ale wiem, jak bardzo one ograniczają. Mam nadzieję, że opowiadając o tym, co robię, jak pracuję, zachęcę dziewczyny do przełamania obaw i próbowania sił w branży tworzenia gier komputerowych.

W jej firmie kobiety stanowią mniej więcej 10 proc. zespołu. – Zatrudniając fachowców, zwracamy przede wszystkim uwagę na pomysły i umiejętności, a nie płeć. Liczę na to, że z czasem, gdy więcej z nas będzie kształciło się w dziedzinie nowych technologii, proporcje zatrudniania kobiet i mężczyzn się wyrównają – deklaruje Julia.

Sama nigdy nie miała przykrych doświadczeń jako graczka. – Owszem, pojawiały się głosy zdziwienia, kiedy w jakimś momencie okazywało się, kim jestem, i słyszałam wtedy: „O, wow, jesteś dziewczyną?!”. Czasami było to bardzo pozytywne. Zdarzają się też głupie uwagi, ale te padają także pomiędzy mężczyznami. Nie miałam nigdy poczucia, że obrywam bardziej niż koledzy. Staram się grać na tyle dobrze, żeby nikt nie czepiał się, kim jestem, tylko docenił moje umiejętności – opowiada.

Czy kobiety grają inaczej niż mężczyźni? – Na pewno są bardziej zdeterminowane, chcą pokazać swoje umiejętności. Często muszą starać się dwa razy bardziej, żeby zostać zaakceptowane – twierdzi Brunecia i dodaje, że z jej obserwacji wynika, iż grający mężczyźni mają bardziej wrażliwe ego: prędzej czują się urażeni, gdy przegrywają.

Damska twarz e-sportu

A co ze światowymi trendami? Liczba graczek na największym, azjatyckim rynku przyrasta znacznie szybciej niż graczy płci męskiej i wynosiła w 2019 roku 38 proc. z 1,33 miliarda graczy. Większość z nich gra tylko dla siebie, ale dla całego środowiska ważne są też trendsetterki chętnie pokazujące swoje umiejętności w sieci, prowadzące na przykład programy gamingowe na YouTubie czy Twitchu. W Polsce jedną z najbardziej znanych graczek youtuberek jest MagdalenaMariaMonika, której kanał subskrybuje ponad milion osób. Streamujących kobiet przybywa niemalże z dnia na dzień. Jak mówi Kasia, ona sama jeszcze rok temu kojarzyła niemalże wszystkie dziewczyny z Twitcha. Dzisiaj nie jest w stanie.

Chociaż nie tworzą specjalnych babskich stowarzyszeń, grup czy klik, wspierają się wzajemnie. Jak przystało na dzisiejsze czasy – głównie w social mediach – obserwują nawzajem swoje konta, a czasami na koniec transmisji live polecają swoim odbiorcom kolejną graczkę do obserwowania.

Jeszcze inną grupę stanowią dziewczyny, które angażują się w profesjonalne rozgrywki e-sportowe. Powstają polskie kobiece drużyny startujące w międzynarodowych turniejach. Nie brakuje też dziewczyn, które występują w międzynarodowych teamach, jak chociażby Julia „bullet girl” Kurzyńska, jedna z najlepszych w kraju zawodniczek biorących udział w rozgrywkach „Counter-Strike: Global Offensive”. – My na streamach specjalizujemy się w dostarczaniu rozrywki naszym fanom. Dziewczyny, które grają w e-sportowych drużynach, skupiają się na treningach i szlifowaniu zagrywek. Ale śledzimy ich kariery razem z naszymi fanami i gorąco im kibicujemy – podkreśla Brunecia.

Ahoj, przygodo!

W co grają kobiety i jak często? Zgodnie z wynikami wspomnianych badań „Game Story”, przygotowanych przez IQS, Polek, które grają na komputerze lub konsoli codziennie, jest blisko 2,4 miliona. Wybierają przygodowe gry akcji i gry symulacyjne (43 proc.), a także strzelanki (41 proc.).

Więcej informacji na temat ulubionych gier kobiet przynosi opublikowany w marcu raport Kinguin.net, wirtualnego sklepu z grami, który obsługuje ponad 10 milionów klientów z całego świata. Aktywnymi użytkowniczkami tej platformy jest aż 1,1 miliona kobiet (w ostatnich 12 miesiącach ich liczba wzrosła o 56 proc.), aż 94 tysiące z nich pochodzą z Polski. Najpopularniejszymi w 2020 roku kupowanymi przez kobiety grami były: symulator „zwykłego” życia „Sims 4”, gra „Minecraft”, w której tworzymy fantazyjne budowle, oraz survivalowy „Rust”, w którym gracz zostaje rzucony w niewiadome miejsce wyposażony tylko w kamień i pochodnię. Dopiero kolejne miejsca zajęły polegająca na rozgrywaniu kolejnych bitew z wrogimi drużynami „Fortnite” oraz wojenna gra akcji „Call of Duty”. – Rzeczywiście według statystyk kobiety wybierają trochę częściej gry logiczne albo symulacyjne, czyli odzwierciedlające prawdziwe życie w wirtualnej rzeczywistości – przyznaje Julia Leszczyńska. Dodaje jednak, że ona wychodzi z założenia, iż nie ma czegoś takiego jak gry dla kobiet. – Wymyślając kolejne projekty, biorę pod uwagę oczekiwania gracza, który lubi konkretny gatunek. Sama gram i w strzelanki, i w gry symulacyjne czy logiczne. Gra musi po prostu być ciekawa, a reszta zależy od indywidualnych preferencji.

  1. Styl Życia

Zaprzyjaźnij się ze sobą. Twoje życie od razu stanie się lepsze – zapewnia Pema Chödrön

Pema Chödrön, mniszka buddyjska, należy do najwybitniejszych uczniów Czogjama Trungpy. Otrzymała tytuł Aczarii, przeznaczony dla doświadczonych nauczycieli Szambali, którzy swoim życiem potwierdzają mądrość nauk dharmy. (Fot. materiały prasowe)
Pema Chödrön, mniszka buddyjska, należy do najwybitniejszych uczniów Czogjama Trungpy. Otrzymała tytuł Aczarii, przeznaczony dla doświadczonych nauczycieli Szambali, którzy swoim życiem potwierdzają mądrość nauk dharmy. (Fot. materiały prasowe)
Kiedy nasz świat się rozpada i nagle stajemy w obliczu niewiadomego, jest to moment próby. Należy wówczas zatrzymać się, nie usiłując niczego definiować. Istotą podróży duchowej nie jest szukanie nieba czy jakiejś krainy szczęśliwości - mówi buddyjska mniszka Pema Chödrön w książce „Nigdy nie jest za późno. Jak czerpać siłę z przeciwności losu”.

Klasztor Gampo zbudowano w miejscu, gdzie morze i niebo wydają się łączyć w jedno. Horyzont rozciąga się tam w nieskończoność, a w tym bezkresie szybują mewy i kruki. Sceneria ta, niczym wielkie lustro, zwielokrotnia świadomość niemożności ukrycia się. Ponieważ jest to klasztor, nie ma tu wiele możliwości ucieczki. Nie ma kłamstw, kradzieży, seksu, alkoholu - znikąd ratunku.

Gampo to miejsce, w którym od dawna chciałam się znaleźć. Trafiłam tam dzięki Trungpie Rinpocze, kiedy na jego prośbę objęłam funkcję przełożonej klasztoru. Pobyt w Gampo okazał się ciężką próbą: z powodu moich skłonności do rzucania wyzwań losowi w ciągu pierwszych lat tam spędzonych czułam się, jakby mnie kąpano w ukropie.

Po przybyciu do klasztoru mój dotychczasowy świat legł w gruzach. Wszystkie metody, które do tej pory stosowałam, by ochraniać i oszukiwać siebie, by utrzymywać swój wyidealizowany wizerunek, okazały się bezużyteczne. Pomimo usilnych starań nie byłam w stanie manipulować sytuacją, a moje zachowanie wszystkich irytowało. Nigdzie nie mogłam znaleźć miejsca, w którym mogłabym się ukryć.

Zawsze postrzegałam siebie jako uczynną, łatwo się dostosowującą i powszechnie lubianą osobę. Udało mi się wytrwać w tej iluzji przez większość życia. Jednak w początkowych latach pobytu w Gampo doszłam do wniosku, że mój dotychczasowy sposób życia musi ulec zmianie. Wprawdzie wciąż dostrzegałam w sobie wiele zalet, ale przestałam uważać się za nieomal doskonałość. Stworzenie dotychczasowego wizerunku siebie kosztowało mnie tak wiele wysiłku, a tu nagle rozsypał się on na kawałki! Wszystkie moje nierozwiązane problemy ujawniały się teraz ostro i wyraziście, kłując w oczy zarówno mnie samą, jak i otaczających mnie ludzi.

Nagle i w dramatyczny sposób uświadomiłam sobie wszystko, czego wcześniej w sobie nie dostrzegałam. A jakby tego było mało, inni ochoczo służyli mi informacją na temat mojej osoby i wszystkiego, co robię. Było to tak bolesne, że zastanawiałam się, czy jeszcze kiedykolwiek będę szczęśliwa. Nieustannie spadały na mnie razy, pod którymi pękały moje iluzje. W klasztorze, gdzie tyle czasu poświęca się praktyce i naukom, nie miałam możliwości ucieczki w mechanizm usprawiedliwiania siebie przez zrzucanie winy na innych. Tam takie rozwiązanie nie wchodziło w grę.

Przebywał wówczas w Gampo z wizytą pewien nauczyciel, którego słowa utkwiły mi w pamięcie: "Jeśli zaprzyjaźnisz się sama z sobą, twoje życie stanie się dla ciebie bardziej przyjazne".

Od dawna byłam przekonana o słuszności tej prawdy. Przypięłam sobie nawet na ścianie karteczkę ze słowami: "Jedynie ulegając zniszczeniu, możemy znaleźć to, co w nas niezniszczalne". Zanim jeszcze usłyszałam o naukach buddyjskich, w jakiś sposób czułam, że za tymi słowami kryje się tajemnica prawdziwego przebudzenia, że jego warunkiem jest umiejętność rozstania się ze wszystkim, do czego przywykliśmy.

Niemniej jednak, kiedy do tego dochodzi, kiedy całkowicie tracimy poczucie bezpieczeństwa i nie ma niczego, czego moglibyśmy się uchwycić, odczuwamy to bardzo boleśnie. Motto Instytutu Naropy brzmi: "Umiłowanie prawdy obnaża cię". Można je odebrać jako przesadnie romantyczne, ale trudno zaprzeczyć, że kiedy stawiamy czoło prawdzie, cierpimy. Spoglądamy w lustro i zauważamy zmarszczki na swojej trzęsącej się twarzy, a nasze tchórzostwo, zgorzknienie i złość stają się widoczne jak na dłoni.

Fragment z książki „Nigdy nie jest za późno. Jak czerpać siłę z przeciwności losu” Pemy Chödrön, Wydawnictwo Zwierciadło.

  1. Moda i uroda

Trendy na lato – te kolekcje będziemy nosić cały sezon

Fot. materiały prasowe Patrizia Pepe, Ania Kruk
Fot. materiały prasowe Patrizia Pepe, Ania Kruk
Lato, beztroska, swoboda i styl. Wakacyjne kolekcje to kwintesencja tego, za czym tęskniłyśmy przez cały rok. To miłość do podróży, natury, zabawy i stylizacji, które wzbogacą letnie przygody.

Stroje kąpielowe to temat, który powraca każdego roku. Nowe rozwiązania czy hołdowanie starym trendom - przed wakacjami każda z nas zastanawia się, czy w tym sezonie pozwolić sobie na nowy kostium i jeśli tak, to jaki. W swojej pierwszej kolekcji dedykowanej strojom kąpielowym marka Patrizia Pepe odchodzi od miejskiego kontekstu na rzecz marzeń o słonecznych miejscach na łonie natury. Tego brakowało nam przez cały rok - słońca, morza, beztroski, luzu. Taka właśnie jest nowa kolekcja, w której oprócz klasycznych bikini i metalicznych kostiumów znajdziemy luźne bluzki ze złotymi metalowymi pasami, wiązane na różne sposoby topy i zmysłowe sukienki z lureksowej siateczki. Idealnie oddają ducha toskańskich wakacji.

Fot. materiały prasowe Patrizia PepeFot. materiały prasowe Patrizia Pepe

Na tę kolekcję czekałyśmy długo. I choć jest sporą niespodzianką, bo dotychczas ceniłyśmy markę Ania Kruk za świetnej jakości biżuterię i oryginalne projekty, musimy przyznać, że jesteśmy pod ogromnym wrażeniem nowych, designerskich akcesoriów. Są to 4 modele okularów przeciwsłonecznych wraz z... dopełniającymi je łańcuszkami utrzymanymi w klimacie retro. Kolekcja nawiązuje do lat 70. i powstała we współpracy z marką Jai Kudo specjalizującą się w produkcji najwyższej jakości szkieł i opraw okularowych. W nowej kolekcji Ania Kruk x Jai Kudo znajdziemy model Jackie z grubymi, wyrazistymi oprawami, model Bianca z subtelnie przydymionymi szkłami, Alexa z metalowymi oprawami w kolorze różowego złota oraz Lara, czyli prostokątne, ciemnozielone szkła w złotych oprawach. Dodatkiem do tych niezwykle ciekawych modeli są łańcuszki, które nadają wyjątkowego charakteru stylizacji. Przywołują na myśl wspomnienia dawnych lat, gdy używaliśmy optycznych wersji i za wszelką cenę staraliśmy się ich nie zgubić. Teraz podkręcają stylizację i dodają całości niepowtarzalnego modowego sznytu. Wszystkie łańcuszki oraz modele można kupić osobno, choć razem tworzą wyjątkowo ciekawą kompozycję. To nasz must have na tegoroczne lato.

Fot. materiały prasowe Ania KrukFot. materiały prasowe Ania Kruk

Nowa kolekcja marki Molton to spódnice, casualowe topy i eleganckie garnitury. Dla tych, które lato spędzą w mieście sprawdzą się także idealnie skrojone kombinezony z odcięciem w pasie. Prym w kolekcji wiodą biele, beże, róż w kontrze do ultramaryny i oranżu, ale znajdziemy tu również ciemniejsze kolory. Wszystko jest tu spójne i świetnie sprawdzi się w upalne dni.

Fot. materiały prasowe MoltonFot. materiały prasowe Molton

Fot. materiały prasowe MoltonFot. materiały prasowe Molton

Latem kochamy się przede wszystkim w delikatnych sukienkach i zwiewnych bluzkach, dlatego też polecamy wam nową autorską kolekcję marki Sans. Znajdziemy w niej sukienki stylizowane na lata 40., seksowne mini spódnice oraz coś na chłodniejsze wieczory - oversize'ową kurtkę z lakierowanej skóry. Projektantki marki wykorzystały w projektach luksusowe materiały, takie jak w 100% biodegradowalny jedwab. Ta kolekcja to istny ukłon w stronę klasyki i minimalizmu, który kochamy od zawsze.

Fot. materiały prasowe SansFot. materiały prasowe Sans

Nowości od marki DeeZee na sezon wakacyjny to istne szaleństwo wyboru. Znajdziemy tu pastelowe szpilki, sandały na obcasie z cienkimi paseczkami, białe sneakersy i klapki z materiałem wzorowanym na futerku. Stylizacje uzupełniają torebki - przezroczyste na łańcuszku, które sprawdzą się zarówno do eleganckich, jak i sportowych stylizacji, miękkie kopertówki w słodkich odcieniach i kuferki w rozmiarze XS, które dalej nie wychodzą z mody i pojawiają się na wybiegach u projektantów na całym świecie. Lato z DeeZee jest słodkie i przyjemne. Kolekcja DeeZee dostępna jest w sklepach CCC.

Fot. materiały prasowe DeeZeeFot. materiały prasowe DeeZee

Bielizna na lato to ważny aspekt, o którym powinnyśmy pamiętać szykując się na wakacje. Jednym z naszych ostatnich odkryć jest biustonosz Fit Smart od marki Triumph, który dopasowuje się do zmieniającego się ciała. Jest to możliwe dzięki specjalnie zaprojektowanej elastycznej koronce 4D, miseczkom z elastycznej pianki 4D oraz specjalnej konstrukcji wewnętrznej, które gwarantują doskonałe dopasowanie do kształtu i rozmiaru biustu. Cechą charakterystyczną biustonosza Fit Smart jest 5 inteligentnych rozmiarów, które dopasowują się do biustu i stanowią ciekawą alternatywę dla standardowej rozmiarówki. Oprócz oryginalnej koronki biustonosz ten zapewnia nam idealny komfort w trakcie różnych aktywności, dlatego sprawdzi się idealnie nie tylko na co dzień, ale również na wyjazdy.

Fot. materiały prasowe TriumphFot. materiały prasowe Triumph

Kolekcja Retro Your Own Way marki Gino Rossi to ukłon w stronę wygody i prostoty. W kolekcji znajdziemy sneakersy w pięciu wersjach kolorystycznych i dwa modele torebek w różnych rozmiarach. Klasyczny fason sneakersów z zaokrąglonym noskiem nawiązuje do butów golfowych albo tenisowych, podobnie jak torba typu jamnik, o wydłużonym kształcie, która kojarzy się z akcesorium sportowców. Z połączenia inspiracji stylem vintage, który święci triumfy w sezonie wiosna-lato 2021, i sportowego sznytu powstała supermodna kombinacja w klimacie lat 70. Całość dopełnia sesja wizerunkowa z udziałem m.in. Ewy Witkowskiej i Kasi Struss, które noszą dodatki z wyjątkową swobodą i na swój własny, unikalny sposób. Kolekcja kapsułowa jest dostępna w sklepach CCC.

Fot. materiały prasowe Gino RossiFot. materiały prasowe Gino Rossi

Letnia kolekcja marki The Odder Side to kwintesencja lata i pogoń za marzeniami. Oprócz standardowych projektów jednej z ulubionych marek Polek znajdą się też nowości, które rozszerzają portfolio marki. Mowa tu o cudownych, pochodzących z rodzinnej, greckiej manufaktury sandałach Coco, bez których nie wyobrażamy sobie letnich spacerów. Lato z The Odder Side to bliskie spotkanie z materiałami takimi jak w 100% organiczna bawełna, len, czy materiał w całości pozyskany z odpadów oceanicznych, które znajdziemy w projektach dziewczęcych koszul, zwiewnych topów i... oryginalnych modelach bikini. Wszystko utrzymane w odcieniach błękitu, piasku i czerwieni. Chce się żyć!

Fot. materiały prasowe The Odder SideFot. materiały prasowe The Odder Side

  1. Moda i uroda

Jackob Buczyński – ubrania mówią

Flashmob Tęcza wraca na Zbawixa (Fot. Natalia Poniatowska); Jackob Buczyński (Fot. Max Zieliński)
Flashmob Tęcza wraca na Zbawixa (Fot. Natalia Poniatowska); Jackob Buczyński (Fot. Max Zieliński)
W 2016 roku kupił w lumpeksie dżinsową kurtkę i ozdobił ją kolorowymi frędzlami. Autorski projekt stał się nie tylko sztandarowym produktem Jackoba Buczyńskiego, ale także ikoną idei upcyklingu oraz manifestem sprzeciwu wobec problemu naprodukcji w modzie. Na początku czerwca projektant zrezygnował z realizacji zamówień i w tym czasie przygotowywał tęczowe frędzle i naszywki, które rozdawał za darmo w swojej warszawskiej pracowni. „Tęcza wraca na Zbawixa” to społeczna kampania zainicjowana przez projektanta, dla którego moda stała się językiem rewolucji.

Choć od debiutu marki minęło kilka lat, projektant doskonale pamięta uczucia, który towarzyszyły mu w tamtym momencie: niepewność, lęk oraz obawę o to, czy moda, którą zamierza robić, nie będzie zbyt dziwna i niestandardowa, jak na polskie warunki. „Wszystko na początku wydawało mi się nieosiągalne, najmniejsze rzeczy wydawały się trudne, nie do przejścia. Opinie innych najważniejsze, a ja zagłębiony w szale dziwnych spojrzeń ludzi. Tym chcesz się zajmować w życiu? A emerytura, a stabilność, a rodzina, z czego będziesz żyć, puknij się w głowę - słyszałem”.

Customizacja to określenie, które najlepiej opisuje to, czym zajmuje się Buczyński. Projektant wykorzystuje ubrania, które zostały już wyprodukowane - wyszukuje je w lumpeksach, zbiera od znajomych, dostaje od klientów - i daje im drugie, kolorowe życie, tworząc z nich patchworkowe dżinsowe kurtki, pojemne torby, obszerne swetry czy obiekty dekoracyjne. Każda kurtka jest inna, każde ubranie ozdabia inna aplikacja, inny kawałek materiału, inna historia. „Uważam, że ubrania mogą mieć głos – opowiadajmy o tym, jak zostały wykonane i kto stoi za ich produkcją”.

Jackob Buczyński w swojej pracowni (Fot. archiwum prywatne)Jackob Buczyński w swojej pracowni (Fot. archiwum prywatne)

Twórczość Jackoba Buczyńskiego od początku wzbudzała spore emocje. Nie brakowało negatywnych głosów tych, którzy uważali, że ubrania z odzysku nie powinny tyle kosztować, ale byli też tacy, według których upcykling i rękodzieło powinny być bardziej luksusowe, czyli droższe. Projektant od początku wiedział, że chce prowadzić biznes w sposób zrównoważony, etyczny i transparentny, dlatego na przykładzie jednego ze swoich sztandarowych projektów #byjacob dokładnie przedstawił, co składa się na końcową cenę produktu. „Są to przede wszystkim moje comiesięczne koszty stałe: podatek dochodowy, ZUS, opłata czynszu pracowni, wypłaty pracowników, opłata księgowości, koszty materiałów (np. kurtek bazowych vintage), marketing, pralnia i miesięczne zaopatrzenie pracowni. Chciałbym, żebyście wiedzieli, że funkcjonowanie takiego biznesu zależne jest od wielu finansowych aspektów. I każdy ten punkt zawarty jest w cenie mojego produktu”.

„Nie czuję braku, czuję przesyt”

Buczyński sprzeciwia się systemowi i modelowi biznesowemu, którym od kilku dekad podąża branża odzieżowa, mówi stanowcze „nie” masowej nadprodukcji, która już teraz jest ogromnym zagrożeniem dla ludzi i planety, na swoim Instagramie opowiada o pułapkach konsumpcjonizmu. To właśnie z tych powodów postanowił zostać nie tylko świadomym konsumentem mody, ale przede wszystkim odpowiedzialnym projektantem. „Któregoś dnia zorientowałem się, że to, co jest dookoła, wystarczy na zrobienie rzeczy o nowej, lepszej wartości. Uzmysłowiłem sobie, że ubrań jest za dużo i czas zacząć korzystać z tej cholernej nadprodukcji, która niszczy świat i umysły ludzi”.

Buczyński przyznaje, że odejście od masowej produkcji i docenianie rzeczy wyjątkowych, skrojonych do indywidualnych potrzeb, upcyklingowanych i powstałych na bazie ubrań vintage, to proces, który wymaga dyscypliny i wytrwałości. „Przed twórcami i konsumentami ciężka praca do wykonania, poprzednie pokolenia wyprodukowały dóbr materialnych na milion lat do przodu”. Czy oswoimy się z nowymi zasadami „chciejstwa”, czy zabijemy w sobie chciwość i staniemy wśród ludzi i zaczniemy się dzielić? Takie jest moje marzenie, aby zamienić jednorazowość na przetwarzanie i świadomość, co nas otacza”.

Czy wiedząc, w jaki sposób funkcjonuje branża odzieżowa, znając „grzechy” tego przemysłu, można być odpowiedzialnym projektantem? „To od nas zależy, co pokażemy, co wypuścimy na rynek i jak będziemy dziś produkować – jaką obierzemy etykę, i jaką będziemy kształtować świadomość.”- przyznaje Jackob. Buczyński jest również wielkim miłośnikiem idei ekonomii współdzielenia. „Jestem pewny, że już niedługo dotrzemy do momentu, kiedy zauważymy, że możemy się dzielić, nie musimy się wiecznie bogacić, posiadać coraz więcej.”

„Mamy tę tęcze w sobie i nikt z nas jej nie wyrwie”

Trzy lata po przerobieniu pierwszych kurtek Buczyński przyjął zaproszenie od organizatorów muzycznego festiwalu Open’er i w zaaranżowanym showroomie zaprezentował swoje projekty – wszystko, co się w nim znalazło, pochodziło z drugiej ręki – patchworkowe, jeansowe kapy, firany z odzysku, odnowiony fotel vintage, wieszaki ze starej topoli, łapacze snów ze starych tkanin i torby z ekologicznego papieru. Zarobione podczas festiwalu pieniądze zainwestował w pierwszą, małą pracownię , którą wyposażył w maszyny do szycia i wszystkie niezbędne akcesoria potrzebne do pracy. To właśnie tutaj powstają pełne koloru i miłości ubrania, ponieważ dla Jackoba ważne są nie tylko ekologiczne aspekty, ale także wpływ, jaki moda może wywierać na ludzi i otoczenie.

Projekt Jackob Buczyński (Fot. Szymon Cieślak)Projekt Jackob Buczyński (Fot. Szymon Cieślak)

Projektant od samego początku angażuje się w ważne, społeczne akcje. W październiku 2020 r. na znak solidarności z kobietami i w ramach sprzeciwu wobec wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Buczyński przygotował czerwone, patchworkowe błyskawice, które wysyłał do osób w całej Polsce, które w ten sposób chciały zamanifestować swoje poglądy. W maju 2021 razem z organizatorami warszawskiej Parady Równości Jackob uszył patchworkowy obraz, aby w ten sposób uczcić Międzynarodowy Dzień Pamięci o Zmarłych na AIDS i okazać solidarność z osobami, które są nosicielami wirusa HIV. Na początku czerwca Jackob Buczyński wystartował z kampanią społeczną pod hasłem „Tęcza wraca na Zbawixa” i wyprodukował setki tęczowych naszywek, które można było za darmo odbierać w jego pracowni albo otrzymać listownie. Kampanii towarzyszy kilkuminutowe nagranie, na którym grupa roześmianych, ubranych w kurtki upcyklingowane przez projektanta kurtki, tańczy i w ten symboliczny sposób przywraca tęczę na plac Zbawiciela. To właśnie w tym miejscu, w 2012 roku, stanęła słynna Tęcza, której autorką była polska artystka Julita Wójcik. Instalacja była siedmiokrotnie podpalana, a w 2015 r. została ostatecznie zdewastowana w trakcie „Marszu Niepodległości”. „Polska stała się najbardziej homofobicznym miejscem w Europie. (…) Chciałbym dziś wszystkim przypomnieć, czym jest ta tęcza. To coś, co nosimy w sobie i w każdym momencie możemy z tego skorzystać. To język miłości, wolności i równości. Mamy tę tęczę w sobie i nikt z nas jej nie wyrwie, nie zabierze nam. Tęcza to ludzie – wszyscy Ci, którzy wierzą, że miłość i dobro wygrywa”.

  1. Kuchnia

Zdrowe, pożywne śniadania. Nie tylko dla dzieci

Domowa granola (fot. Karolina i Maciej Szaciłło)
Domowa granola (fot. Karolina i Maciej Szaciłło)
Czy może być smacznie i zdrowo? - Jak najbardziej! Dzieci są otwarte na nowe smaki, dlatego warto zaszczepić w nich dobre nawyki żywieniowe już od najmłodszych lat. Karolina i Maciej Szaciłło w książce „Zdrowe dziecko w zgodzie z naturą” podają nie tylko całą masę przepisów kulinarnych, ale również dzielą się wiedzą z dziedziny medycyny ajurwedyjskiej i praktycznymi poradami, dotyczącymi diety oraz naturalnych metod leczenia.

Śniadanie to podstawa zdrowej diety. Zacznijmy więc od posiłków, które z pewnością zasmakują dzieciom i dorosłym. Poniżej kilka wybranych przepisów:

Domowa granola z owocami i mlekiem owsianym

Ta porcja granoli wystarczy na kilka śniadań. Dobrze jest przełożyć ją po wystygnięciu do słoika. Z dodatkami można „eksperymentować” według uznania.

Składniki:

• 150 g płatków owsianych
• 2 łyżki masła sklarowanego dobrej jakości (najlepiej domowej roboty)
• 50 ml syropu klonowego

Dodatki:

• 1 łyżka jagód goji
• garść orzechów włoskich
• 1 łyżka pestek słonecznika
• 1 łyżka nasion chia

Do podania:

• napój owsiany (letni lub lekko ciepły)
• owoce sezonowe (np. maliny, borówki, ekologiczny banan pokrojony w plasterki)

Płatki owsiane mieszamy z masłem sklarowanym i syropem klonowym. Rozkładamy równomiernie na blasze wyłożonej papierem do pieczenia. Pieczemy w piekarniku rozgrzanym do 200°C z termoobiegiem, aż staną się przypieczone i chrupiące. Łączymy z pozostałymi składnikami suchymi. Podajemy z mlekiem owsianym w temperaturze pokojowej i owocami.

Grzanki francuskie z cynamonem i owocami

Fot. Karolina i Maciej SzaciłłoFot. Karolina i Maciej Szaciłło

Są boskie! Na dodatek stanowią pełnowartościową propozycję śniadaniową. Węglowodanów złożonych dostarczy pieczywo na zakwasie, białka – mąka z ciecierzycy. Do tego poprawiający trawienie i cyrkulację cynamon cejloński oraz po brzegi wypełnione witaminami owoce jagodowe.

Składniki:

• 50 g mąki z ciecierzycy
• 50 g mąki z brązowego ryżu (można zmielić brązowy ryż na mąkę, np. w młynku do kawy)
• 1/2 łyżeczki mielonego cynamonu cejlońskiego
• 1/4 łyżeczki kurkumy
• napój owsiany (my użyliśmy 150 ml)
• kromki dobrej jakości orkiszowego, żytniego lub gryczanego pieczywa na zakwasie
• dobrej jakości masło sklarowane (najlepiej domowej roboty) lub zimno tłoczony olej kokosowy do smażenia

Dodatki:

• mielony cynamon cejloński do posypania
• owoce sezonowe, jak np. truskawki, borówki, maliny, jeżyny
• syrop klonowy (niewielka ilość) lub melasa buraczana/jęczmienna

Suche składniki mieszamy z taką ilością napoju owsianego, aby powstało ciasto o konsystencji ciasta naleśnikowego. Kromki chleba maczamy w cieście i smażymy z dwóch stron na rozgrzanym tłuszczu. Posypujemy cynamonem cejlońskim. Polewamy niewielką ilością syropu klonowego. Podajemy z owocami.

Tofucznica ze szczypiorkiem

Fot. Karolina i Maciej SzaciłłoFot. Karolina i Maciej Szaciłło

Poniższe śniadanie to letnia klasyka gatunku. Kto z lat dzieciństwa nie pamięta jajecznicy ze szczypiorkiem? Jednak ajurweda, zarówno w przypadku dorosłych, jak i dzieci, zaleca dietę laktowegetariańską (w skrócie: bez jaj). Dlatego my już od lat naszą poranną jajecznicę ze szczypiorkiem przyrządzamy z dobrego jakościowo tofu. Ostatnio kupujemy wyłącznie tofu ekologiczne, przyrządzone z soi bez GMO.

Składniki:

  • 2 łyżki dobrej jakości masła sklarowanego (najlepiej domowej roboty)
  • 2 poszatkowane szalotki
  • 150 g rozkruszonego, naturalnego tofu (bez GMO)
  • 2–3 łyżki dobrej jakości sosu sojowego (najlepiej tamari; bez dodatku m.in. syntetycznego glutaminianu sodu)
  • 30 ml napoju owsianego
  • garść poszatkowanego szczypiorku

Do podania:

  • kromki dobrej jakości orkiszowego, żytniego lub gryczanego pieczywa na zakwasie
  • plasterki ogórka i/lub rzodkiewki i/lub pomidora
  • listki sałaty rzymskiej
  • garść ulubionych kiełków dziecka, np. lucerny lub rzodkiewki

Na tłuszczu podsmażamy szalotkę, aż się zeszkli. Dodajemy rozkruszone tofu. Podsmażamy jeszcze 2–3 minuty. Dodajemy sos sojowy i napój owsiany. Dokładnie mieszamy. Zdejmujemy z ognia. Przed podaniem posypujemy szczypiorkiem. Podajemy z chlebem i warzywami.

Orkiszowe naleśniki z tahini i owocami

Fot. Karolina i Maciej SzaciłłoFot. Karolina i Maciej Szaciłło

Z samopszy, płaskurki, mąki gryczanej czy orkiszu – przerobiliśmy już mnóstwo wersji porannych naleśników. Kilka lat temu, znudzeni jaglankami, gryczankami, owsiankami i komosiankami, zaczęliśmy przyrządzać odżywcze wersje wspomnianych racuchów, naleśników i gofrów. Ku naszemu wielkiemu zadowoleniu racuszki z mąki atta (stara, indyjska odmiana pszenicy) są jednym ze śniadań serwowanych dla dzieci w indyjskiej panchakarmie, z której co roku prowadzimy warsztaty. Ostatnio naleśniki uwielbiamy jeść z ciemną pastą tahini (z niełuskanego sezamu). Ta ostatnia, w przeciwieństwie do jasnej, jest produktem nieoczyszczonym, pełnym błonnika, który wspiera m.in. perystaltykę jelit. Dostarczy dzieciom m.in. tak potrzebnego w ich diecie wapnia i żelaza.

Ciasto na naleśniki:

750 ml mleka sojowego (bez cukru)
200 g mąki orkiszowej typ 750
150 g mąki drobno mielonej typ 2000 orkiszowej lub z płaskurki
2 łyżki dobrej jakości masła sklarowanego (najlepiej domowej roboty)

Dodatki:

ciemna pasta tahini
truskawki i/lub borówki i/lub maliny
melasa buraczana lub syrop klonowy do polania

Wszystkie składniki naleśników miksujemy ręcznym blenderem do uzyskania jednolitej masy. Naleśniki smażymy na oleju (niewielką ilość oleju rozprowadzamy na patelni pędzelkiem lub papierową chusteczką). Ciasto rozprowadzamy tak, aby było jak najcieńsze. Po przewróceniu smażymy dosłownie chwilkę. Naleśniki smarujemy tahini. Składamy. Polewamy syropem klonowym i podajemy z dużą ilością owoców.

Kanapki z „pastą serową”

Fot. Karolina i Maciej SzaciłłoFot. Karolina i Maciej Szaciłło
  • 100 g uprażonych na suchej patelni pestek słonecznika
  • 2 łyżki jasnego miso
  • 2 łyżki zimno tłoczonego oleju rzepakowego
  • 100 ml wody
  • 1 szczypta pieprzu

Do podania:

  • kromki dobrej jakości orkiszowego, żytniego lub gryczanego pieczywa na zakwasi
  • plasterki rzodkiewki
  • plasterki zielonego ogórka lub ogórka małosolnego
  • liść sałaty, np. rzymskiej

Składniki pasty miksujemy do uzyskania jednolitej konsystencji. Pastą smarujemy kromki dobrej jakości pieczywa na zakwasie. Podajemy z dodatkami.

Przepisy pochodzą z książki Karoliny i Macieja Szaciłło „Zdrowe dziecko w zgodzie z naturą. Dieta, ajurweda i praktyczne porady.”