Małgorzata Major - Dolly Parton jako pracująca dziewczyna. Fenomen filmu „Od dziewiątej do piątej”
00:00
05:17
Dolly Parton nie żyje. Na szczęście artystka zostawiła nam owoce dekad swojej pracy w postaci muzyki i filmów. Dla popkultury ogromne znaczenie ma obraz „Od dziewiątej do piątej” z 1980 roku, o którym dzisiaj powiedzielibyśmy, że jest na wskroś dziewczyński. Parton wystąpiła w nim razem z Lily Tomlin i Jane Fondą tworząc przewrotną opowieść o tym, jak walczyć z maskulinizmem w miejscu pracy. Do dzisiaj nie traci na aktualności.
Dolly Parton wciela się w postać Doralee Rhodes, sekretarki szefa korporacji. Mężczyzna natarczywie prawie jej komplementy i usiłuje przekonać do romansu. Bohaterka ignoruje to ile może w obawie o utratę pracy, ale w konsekwencji wszystkie współpracowniczki patrzą na nią pogardliwie sądząc, że rzeczywiście romansuje z przełożonym. Doralee nie może z żądną z kobiet nawiązać relacji, ponieważ została skazana na ostracyzm i mimo prób, nie jest w stanie go przełamać.
Tymczasem do pracy przychodzi nowa dziewczyna. Judy Bernly (w tej roli Jane Fonda) wraca na rynek pracy po dwunastu latach nieobecności. Rozwiodła się z mężem i musi znaleźć zatrudnienie. Praca sekretarki brzmi kusząco, ale już pierwszego dnia okazuje się, że bohaterka musi sporo nadrobić, ponieważ przerastają ją najdrobniejsze sprawy, jak choćby maszyna do kserowania.
Jej przełożoną jest Violet Newstead (Lily Tomlin, która trzydzieści pięć lat później ponownie spotka się na planie zdjęciowym z Jane Fondą, tym razem w głośnym serialu Netfliksa zatytułowanym „Grace i Frankie”). Kobiety chcą pracować, są zdeterminowane żeby realizować ambitne cele, ale na przeszkodzie stoi szef, który wykorzystuje je do parzenia kawy i robienia za niego zakupów.
fot. materiały prasowe
Czytaj także: Dorastała w skrajnej biedzie, została ikoną popkultury. Oto niezwykła historia Dolly Parton
Bohaterki przypadkowo spędzają razem wieczór i rozmawiają o tym, jak bardzo nie znoszą szefa Harta Jr. (w tej roli Dabney Coleman). Marzą o tym, że znika z ich życia i z firmy. Każda ma inną wizję wspieraną niewielką dawką marihuany. Judy marzy o polowaniu z nagonką, Doralee widzi siebie jako bohaterkę westernu, która poluje na Harta, a Violet dominuje nad szefem w animacji rodem ze studia Disneya.
Jak się później okaże, ich marzenia o tym, żeby ujarzmić szefa i pokazać mu miejsce w szeregu, będą miały okazję się ziścić. Film to komedia pomyłek, a na końcu czeka nas happy end, czyli wyjazd szefa do Brazylii i wymarzony awans Violet. Oczywiście „Od dziewiątej do piątej” w reżyserii Colina Higginsa to film z tezą. Dziewczyny i kobiety zasługują na pracę i płacę tak samo jak mężczyźni. Nie powinny być sprowadzane do roli sprzątaczek, baristek i asystentek ds. prywatnych zakupów. Seksistowskie zachowania bohatera są piętnowane, a bohaterki odważnie mówią o swoich oczekiwaniach i postulatach. To film, który wyprzedza o dekady epokę #metoo. Robi to inteligentnie i z humorem.
fot. materiały prasowe
Czytaj także: „Tandetny” wizerunek Dolly Parton był całkowicie intencjonalny. Te 7 stylizacji ikony country zapamiętamy na zawsze
Obraz w lekki sposób przypomina o tym, co naprawdę ważne w miejscu pracy. Pokazuje też życie kobiet na przełomie lat 70. i 80. Wspaniale jest oglądać modę tamtych czasów, zwłaszcza że niektóre bohaterki wciąż mocną tkwią w latach 70., podczas gdy inne odważnie eksperymentują z nowymi trendami. Widać to zarówno na przykładzie ich sukienek, kapeluszy i torebek, ale także fryzur i detali, jak paski, czy broszki. To co je łączy to oczekiwanie sprawiedliwego podziału obowiązków i wynagrodzenia dla wszystkich, bez względu na płeć.
„Od dziewiątej do piątej” to także udany powrót do przeszłości. Bohaterki codziennie podbijają papierowe karty zakładowe, korzystają z maszyn do pisania, a maszyna marki Xerox to prawdziwy powiew nowości. Urządzenie zajmuje dużą część pokoju, a jego akcesoria kolejną część. Żeby korzystać z maszyny trzeba zapoznać się z jej zawiłą instrukcją. A i tak w najmniej spodziewanym momencie wejdzie szef i powie, że robisz to źle.
fot. materiały prasowe
Nieodłącznym elementem filmu jest piosenka w wykonaniu Dolly Parton, zatytułowana tak samo jak obraz Higginsa. Tekst opowiada o dziewczynach pracujących codziennie przez osiem godzin i tym, jak swój styl życia muszą dopasować do pracy. Piosenka jest uniwersalna i doskonale pasuje do czasów współczesnych. Zupełnie jak Dolly Parton, której twórczość wyprzedza naszą epokę.
Dolly Parton to pracująca dziewczyna, zupełnie tak jak my.
fot. materiały prasowe