Elegancja nie jest głośna ani ostentacyjna. Osoby posiadające tę cechę nie szukają poklasku i nie pragną być w centrum uwagi. Swój takt i kurtuazję okazują w sposób niewymuszony, bo bycie uprzejmym jest dla nich tak naturalne, jak oddychanie. Oto kilka subtelnych gestów, które warto sobie przyswoić, aby inni miło i komfortowo czuli się w naszym towarzystwie.
Jakie kobiety przychodzą ci na myśl, gdy myślisz „elegancja i klasa”? Wśród współczesnych ikon stylu bez wątpienia można wymienić księżną Kate, która potrafi zachować wdzięk i opanowanie w każdej sytuacji. Do eleganckich kobiet, które inspirują nas od dekad, z pewnością można zaliczyć też Audrey Hepburn, Grace Kelly czy Jacqueline Kennedy.
Postrzegamy je jako ikony, bo każda z nich posiadała nienaganne maniery i umiała świetnie się ubrać. Prawdziwa elegancja nie kończy się jednak na znajomości etykiety i noszeniu strojów od projektantów. Stoi za nią coś więcej: to sposób bycia. Nie polega on tylko na przestrzeganiu zasad savoir-vivre, lecz stanowi całokształt naszej postawy. Przejawia się ona w ledwo dostrzegalnych gestach pełnych wdzięku, spokoju, skromności i uważności na drugiego człowieka. Bo w byciu eleganckim wcale nie chodzi o to, żeby błyszczeć i kraść uwagę otoczenia – lecz żeby poprzez swoją postawę okazywać szacunek innym oraz troszczyć się o to, by czuli się w naszym towarzystwie jak najlepiej.
Jakie zachowania wyróżniają najbardziej eleganckie osoby?
Eleganckie osoby nie sprawiają wrażenia, jakby nieustannie dokądś pędziły – to przejaw niezorganizowania. Ponadto sugeruje, że łatwo ulegają presji innych. Co jeszcze istotniejsze, nie poganiają innych i nie okazują zniecierpliwienia, gdy coś trwa dłużej, niż zakładały. Ich opanowanie sprawia, że inni również czują się mniej skrępowani i nie mają wrażenia, że muszą dostosowywać się do czyjegoś tempa.
Elegancja to nie snobizm. Przy prawdziwej damie czy dżentelmenie nikt nie czuje się wykluczony, zignorowany, gorszy czy mniej ważny. Takie osoby podczas spotkania nie zamykają się w wąskim kółeczku i nie rozmawiają wyłącznie z tymi, których już dobrze znają. Zauważają też osoby stojące nieco z boku, przedstawiają sobie gości, włączają do rozmowy tych, którzy nie mają okazji zabrać głosu. Wiedzą, że prawdziwa ogłada polega również na tym, by każdy poczuł się ważny i dostrzeżony.
Osoby z klasą nie muszą przekrzykiwać innych, aby zostać zauważone. To spokój i opanowanie jest ich wyróżnikiem, dzięki któremu wzbudzają szacunek otoczenia. Charakterystyczne dla człowieka eleganckiego jest też mówienie bez zbędnego pośpiechu – dodaje to wagi jego słowom oraz pokazuje, że każde jego zdanie jest przemyślane.
Kiedy ktoś do nich mówi, nie rozglądają się nerwowo po pomieszczeniu, nie zerkają co chwilę na telefon i nie zastanawiają się nad tym, co same za chwilę powiedzą. Eleganckie osoby starają się, by ich rozmówca czuł się zauważony i wysłuchany, dlatego poświęcają mu sto procent swojej uwagi. Drobne gesty, takie jak skinienia głową i przytaknięcia, utwierdzają rozmówcę w przekonaniu, że są naprawdę zaangażowani w konwersację i autentycznie zainteresowani tym, co druga strona ma do powiedzenia.
Nawet w bardzo zaognionych sytuacjach osoba z klasą nie działa pod wpływem emocji. Bez względu na okoliczności, stara się zachować opanowanie – nie wybucha gniewem, nie urządza scen i nie wdaje się w publiczne spory, co często jest wyrazem słabości i niedojrzałości. Oczywiście taka postawa nie musi oznaczać zatajania swoich prawdziwych uczuć. Osoby eleganckie umieją wyrazić niezadowolenie – ale bez poniżania drugiej osoby i niepotrzebnego zaostrzania konfliktu.
Nie muszą mieć ostatniego słowa ani wygrywać każdej dyskusji. Osoby eleganckie potrafią przyznać komuś rację, zaakceptować odmienny punkt widzenia, a nawet zmienić zdanie, jeśli argumenty drugiej strony do nich przemawiają. Wynika to z faktu, że rozmowa nie jest dla nich pojedynkiem, który koniecznie trzeba wygrać, żeby coś znaczyć.
Sarkazm, złośliwości i poprawianie sobie humoru kosztem innych to zachowania całkowicie obce ludziom eleganckim. Nawet jeśli ktoś z towarzystwa zaliczy wpadkę czy gafę, nie komentują tego faktu ani nie poprawiają go – po to, żeby oszczędzić rozmówcy wstydu i niezręczności. Osobie o wysokiej kulturze osobistej nigdy bowiem nie chodzi o to, żeby poczuć się od kogoś lepiej. Jej celem jest sprawienie, by druga strona czuła się jak najbardziej komfortowo i zachowała twarz.
Osoba z klasą nie musi wszystkim przypominać, co osiągnęła, gdzie nie była i kogo nie zna. Z prostego powodu: wzbudza szacunek samym swoim sposobem bycia oraz kulturą osobistą. Markowe logo, luksusowe wakacje czy drogie auto to nie jest coś, czym elegancki człowiek podbudowuje sobie ego. Jego pewność siebie nie zależy bowiem od zewnętrznych gestów uznania – stąd też nie czuje potrzeby imponowania wszystkim wokół, żeby poczuć się ważnym i dostrzeżonym.