Jak naprawdę kochać siebie i podnieść poczucie własnej wartości? 4 złote rady Jillian Turecki, autorki bestsellera „Zaczyna się od ciebie”

Przestań rozmawiać ze sobą tak, jakbyś siebie nienawidziła

Większość ludzi ma zwyczaj mówić do siebie opryskliwie. Jak dowiedzieliśmy się w Prawdzie 2., nasze umysły łatwo mogą stać się areną walki samoograniczających opowieści i osądów wpędzających nas głęboko w pogardę dla samych siebie. Musimy ćwiczyć mówienie do siebie z większym współczuciem, dodając sobie otuchy, aby bardziej siebie po- kochać. Aby nabrać wprawy w mówieniu do siebie w ten sposób, powinniśmy zdawać sobie sprawę z sytuacji, w których zwracamy się do siebie krytycznie. Zmiana naszej rozmowy z samą sobą to praktyka uważności. To trenowanie się, by najpierw dostrzegać, że zwracamy się do siebie per „idiotka”, a następnie świadomie decydować o przerwaniu sobie w pół myśli. Zamiast tej myśli mówisz do siebie: nie, nie będę siebie tak określać. A potem po prostu przechodzisz do następnej myśli. Praktyka ta wymaga sumienności i zaangażowania, ale, jak wspomniałam wcześniej, kochanie siebie wymaga od nas podjęcia działania.

Mówienie do siebie z większą troską polega również na podważaniu opowieści, które o sobie dla siebie snujemy – opowieści zaczynających się od stwierdzeń, takich jak: „nigdy nie dam rady tego zrobić”, „zawsze wszystko psuję”, „nie jestem zdolna do stworzenia zdrowego związku”, „może bycie kochaną nie jest mi pisane”, „jestem nieudaną artystką” czy „jestem za stara”. Największą bitwą, jaką mamy do stoczenia, jest ta z samymi sobą, a dokładniej – z opowieściami, którymi się karmimy, o tym, dlaczego nie zasługujemy na miłość albo dlaczego nie możemy wspiąć się na górę. Opowieści te sprawiają, że stoimy w miejscu, rozgoryczone i samotne. Opowieści te utrwalają niskie poczucie własnej wartości i należy je podważać, codziennie.

Autorka Byron Katie [amerykańska nauczycielka duchowa, twórczyni metody samopoznania znanej jako Praca Byron Katie lub po prostu Praca – przypis tłumacz- ki] stworzyła Pracę, niesamowicie użyteczne narzędzie do przełamywania schematu negatywnej rozmowy z samą sobą. Proponuje zadanie sobie następujących czterech pytań, kiedy utkniemy na negatywnej myśli:

1. Czy to jest prawda?

2. Czy możesz mieć absolutną pewność, że to prawda?

3. Jak reagujesz, co dzieje się, gdy wierzysz, że ta myśl

   jest prawdziwa?

4. Kim byłabyś (a ja dodałabym: jak byś się czuła) bez tej myśli? [Tłumaczenie pytań za: https://thework.com/ sites/polski/, tamże więcej informacji o narzędziu i jego twórczyni – przypis tłumaczki].

Prawda jest taka, że musimy kwestionować nasze ograniczające, krytyczne, deprymujące i obwiniające myśli, jeśli chcemy uwolnić się od mentalnego więzienia, jakim jest pogarda dla samego siebie.

Zaspokój swoje podstawowe potrzeby

Koncepcja hierarchii potrzeb została sformułowana po raz pierwszy przez psychologa Abrahama Maslowa i wywarła istotny wpływ na światowej sławy terapeutkę strategicznej terapii rodzin Cloé Madanes oraz Tony’ego Robbinsa. Byli oni współtwórcami psychologii potrzeb człowieka.

U jej podstaw leży teoria, że każda jedna osoba na naszej planecie ma sześć potrzeb, które muszą zostać zaspokojone. Wbudowałam te potrzeby w moje życie osobiste i zawodowe i, na podstawie mojego doświadczenia i pojmowania, nazywam je naszymi podstawowymi potrzebami:

• potrzeba bezpieczeństwa (obejmuje potrzebę poczucia kontroli),

• potrzeba przygody (obejmuje potrzebę zmiany),

• potrzeba uznania (obejmuje potrzebę czucia się

  ważnym),

• potrzeba miłości (obejmuje potrzebę więzi),

• potrzeba rozwoju (obejmuje potrzebę podejmowania

  wyzwań),

• potrzeba pomagania (obejmuje potrzebę celu).

Choć wszyscy mamy te potrzeby, to, jak je zaspokajamy i co każda z nich dla nas znaczy, będzie się różniło w zależności od osoby. Na przykład dla kogoś przygodą może być samotna podróż za granicę. Dla kogoś innego – wybór malowniczej trasy do pracy. Poczucie bezpieczeństwa dla kogoś będzie oznaczać milion dolarów w banku, podczas gdy dla kogoś innego będzie to dziesięć tysięcy na koncie. Moje doświadczenie coacha relacji nauczyło mnie, że poczucie bycia dostrzeżonym i zrozumianym w związku przekłada się na to, że każdy w tym związku czuje się bezpieczny i kochany. Niektórzy potrzebują codziennych zapewnień, że są kochani, aby czuć więź ze swoim partnerem, podczas gdy innym trzeba pokazać, że są kochani, aby to poczuli. Niektórzy czują się najbardziej docenieni, osiągając dobre wyniki w pracy zawodowej, inni zaś czują się ważni, poświęcając uwagę swoim dzieciom. Bez poczucia rozwoju będziemy mieć wrażenie, że tkwimy w miejscu. Rozwój ma miejsce, kiedy wspinamy się na górę, ale każdy ma inną górę przed sobą. I wszyscy – czy są tego świadomi, czy nie – potrzebują celu. Znajdujemy cel, czując, że możemy w jakiś sposób coś zmienić. Dla kogoś może to oznaczać opiekę nad dziećmi, dla kogoś innego – wolontariat. Ucząc się, jak zaspokoić własne potrzeby w sposób pełniejszy i bardziej konsekwentny, uczymy się, jak liczyć w życiu na siebie i że nie musimy polegać zbytnio na innych, żeby zapewnili nam to, co sami możemy sobie zapewnić.