Niektóre osoby zdają się posiadać siłę grawitacji niemal równą Słońcu. Gdziekolwiek się nie pojawią, od razu zaczyna krążyć wokół nich całe towarzystwo. Innym nie przychodzi to tak naturalnie. Co możesz zrobić, aby ludzie do ciebie lgnęli? Na przykład ważyć słowa i częściej korzystać z tych, dzięki którym emanuje się ciepłą, przyjazną energią. Jakie zdania sprawią, że inni zapragną przebywać w twoim otoczeniu?
Oczywiście nie chodzi o to, aby za wszelką cenę przypodobać się kilku miliardom Ziemian. Zabieganie o bycie lubianą przez każdego to misja z góry skazana na porażkę. W końcu jeszcze się taki nie urodził, co by wszystkim dogodził. Choćbyśmy jednak byli samotnymi wilkami fantazjującymi o ucieczce na bezludną wyspę, to większość z nas czasem musi poobracać się w tłumie. I chociaż w ostatnim czasie dużo mówi się o dbaniu o własne granice i komfort psychiczny (i słusznie!), wystrzeganiu się people pleasingu czy toksycznych relacji, to mimo to warto zachować też uważność na emocje i potrzeby naszego rozmówcy. Nie trzeba być urodzonym wodzirejem i złotoustym mówcą, by sprawić, że inni będą dobrze się przy nas czuć. Aby wejść do pokoju i rozświetlić atmosferę, czasem wystarczy zaledwie kilka miłych i zaskakująco prostych słów. Dorzuć do nich pozytywne podejście i język ciała, a w oka mgnieniu zjednasz sobie ludzi i łatwiej przebrniesz przez codzienne interakcje.
W rozmowie z „Parade” psycholożka dr Kathryn Smerling postanowiła przygotować krótki przewodnik dla tych, którzy chcieliby stać się dobrym duchem w swoim środowisku. Jak zaznacza, chodzi nie tyle o to, aby być nad wyraz charyzmatycznym, lecz przede wszystkim o to, aby to inni czuli się obok nas ważni i zauważeni. Jeśli być błyszczącą gwiazdą, to taką, która pozwala innym świecić światłem odbitym. Specjalistka zaznacza, że takie nastawienie jest zaraźliwe i szybko może przekształcić się na plus klimat w całym pomieszczeniu. Oto kilka uprzejmych zdań, dzięki którym wyciągniesz do innych rękę i nawiążesz z nimi lepszy kontakt.
„Cześć, jak się masz?”
Prościej być nie może, prawda? Mówi się, że w przeciwieństwie do wielu innych krajów w Polsce tego typu zwroty są zaproszeniem do serii męczących narzekań. Choć wiele osób deklaruje, że nie znosi small talku, to warto się jednak przemóc. Różnice kulturowe mają tę zaletę, że zwykłe „jak się masz” czy „co u ciebie słychać” mogą zostać zinterpretowane nad Wisłą jako autentyczne zainteresowanie, a nie jedynie grzecznościowa śpiewka. Kluczowa jest tu liczba pojedyncza. Zamiast kierować swoje słowa całościowo do dużej grupy, postaraj się zadać pytanie konkretnej osobie i dać jej czas na odpowiedź – to robi różnicę.
Nie zaszkodzi też przy tym zwrócić się do rozmówcy po imieniu. Dzięki temu nie tylko skrócisz dystans, lecz także zbudujesz atmosferę bliskości i zaufania. Kiedy słyszymy, jak ktoś wypowiada nasze imię, nie tylko budzi to w nas pozytywne odczucia, ale też automatycznie wchodzimy w tryb większego skupienia. Jeśli więc zależy ci na tym, aby druga osoba była skoncentrowana na twojej wypowiedzi i bardziej zaangażowana, warto od czasu do czasu w naturalny sposób wpleść jej imię w rozmowę.
„Co cię tu sprowadza?”
Rzecz jasna to pytanie nie zadziała się w każdej sytuacji. Jeśli zostaniesz zaproszona na sylwestra czy tak jak każdego dnia rano wejdziesz do biura, byłoby raczej bezzasadne dopytywać kogokolwiek o powód jego obecności w danym miejscu. Jednak w wielu innych okolicznościach będzie to jasny sygnał, że jesteś ciekawa innych ludzi. To jednocześnie bezpieczna opcja, która nie narusza zbyt mocno prywatności i nie wypytuje o najbardziej intymne szczegóły życia. Skupia się raczej na tym, co tu i teraz, i otwiera drogę do dalszego dialogu.
„Jaki ładny…!”
Według dr Smerling nie należy też rezygnować ze starych dobrych komplementów. Naturalnie nie powinno się też z nimi przesadzać, aby nie sprawiać wrażenia sztuczności. Odradza się także komentowanie ciała rozmówcy (nigdy nie wiadomo, co stoi za utratą czy przyrostem wagi, dlatego lepiej naprawdę ugryźć się w język). Ale jeśli oparta na obserwacji pochwała nowej fryzury, koloru szminki czy elementu ubioru padnie w odpowiednim momencie, powinna raczej sprawić radość niż zakłopotanie. Możesz też oczywiście pochwalić osiągnięcie zawodowe czy domowe wypieki, jaki widziałaś na profilach w mediach społecznościowych danej osoby.
„Miło było z tobą porozmawiać”
Ważne jest nie tylko to, jak zaczynasz rozmowę, ale też jak ją kończysz. Psycholożka podkreśla, że dobrze, aby nawet krótka wymiana zdań zakończyła się miłym podsumowaniem. Wystarczy dać do zrozumienia, że cieszymy się z tego spotkania i że udało się znaleźć chwilę na spokojną rozmowę w cztery oczy. To z pewnością sprawi, że druga osoba poczuje się doceniona i z większym prawdopodobieństwem nawiąże kontakt ponownie przy kolejnej okazji.
„Chętnie wrócę do naszej rozmowy o…”
Jeśli goni nas czas, a wszystkie wątki nie zostały jeszcze wyczerpane, warto zaznaczyć również, że z przyjemnością do nich wrócimy. Wspomnienie o konkretnym temacie będzie sygnałem, że nie błądziliśmy myślami gdzieś daleko i naprawdę poświęcaliśmy rozmówcy swoją uwagę.
Jak jeszcze możesz wzmocnić ten komunikat? Dr Smerling przypomina, by nie bagatelizować mocy uśmiechu i kontaktu wzrokowego. Patrzenie rozmówcy prosto w oczy bywa na początku krępujące, dlatego – jeśli odczuwasz dyskomfort – możesz spróbować prostego triku i kierować wzrok nieco powyżej linii oczu, na środek czoła. Ważne jednak, by nie wodzić rozkojarzonym spojrzeniem po pomieszczeniu ani nie uciekać wzrokiem w ekran telefonu.
Artykuł opracowany na podstawie: Olivia Truffaut-Wong, „If You Say These 7 Things Regularly, You Light up Every Room You Walk Into, Psychologist Says”, parade.com [dostęp: 22.04.2026]