Laura Pausini od ponad trzech dekad pozostaje jedną z najważniejszych postaci światowej muzyki popularnej. Jest niekwestionowaną ikoną włoskiej piosenki, ale też artystką „adoptowaną” przez Amerykę Łacińską. A prywatnie? Kobietą o wyrazistych poglądach, nieunikającą tematów trudnych i niewygodnych.
Wszystko zaczęło się w 1993 roku. Osiemnastoletnia dziewczyna z niewielkiego Solarolo stanęła na scenie Festiwalu w Sanremo i zaśpiewała „La solitudine”. Prosta, ale przejmująca ballada o pierwszej miłości i pierwszym wielkim rozczarowaniu. Publiczność natychmiast wyczuła autentyczność. Laura Pausini wygrała w kategorii debiutantów, a piosenka w krótkim czasie stała się europejskim przebojem.
Po latach sama przyznawała, że wtedy nie miała pojęcia, jak bardzo ten jeden występ zmieni jej życie. – Widzę dziś w sobie wiele cech, które miałam już wtedy, takich jak upór i determinacja. Pamiętam jednak także swoją naiwność. Nigdy nie przypuszczałam, że to wszystko mi się przydarzy. Wspominam tamtą naiwność i niewinność z pewną nostalgią, bo czasem brak wiedzy w muzyce pozwala być w pełni autentycznym. To, co ludzie wtedy we mnie widzieli, było bez wątpienia w stu procentach prawdziwe – wyznała.
Ta szczerość stała się jej znakiem rozpoznawczym. – Jak każdy, z czasem musiałam stać się twardsza. Zbudowałam wokół siebie tarczę. Lubię być wojowniczką. Wolałabym, żeby ta tarcza nie była potrzebna, ale czasami jest. Mimo wszystko wciąż jestem tą samą osobą. Tyle że w wieku 18 lat byłam jeszcze dzieckiem – wyjaśniała.
Światowa kariera Laury Pausini – Włochy, Hiszpania i Ameryka Łacińska
Laura Pausini bardzo szybko zrozumiała, że język nie musi być barierą. Już w połowie lat 90. zaczęła nagrywać po hiszpańsku, a jej kariera eksplodowała w Hiszpanii, Meksyku i całej Ameryce Łacińskiej. Do dziś śpiewa w kilku językach – włoskim, hiszpańskim, portugalskim, angielskim i francuskim, ale w swoim dorobku ma też m.in. utwory po niemiecku, katalońsku, a nawet chińsku. Jej albumy od lat ukazują się równolegle na różnych rynkach.
To właśnie ta międzykulturowość uczyniła ją artystką globalną. Sprzedała ponad 70 milionów płyt, zdobyła Grammy (jako pierwsza Włoszka w historii), cztery Latin Grammy, Złoty Glob, a także nominację do Oscara za piosenkę „Io sì (Seen)” z filmu „Życie przed sobą” z inną włoską ikoną, Sophią Loren. W 2023 roku została uhonorowana tytułem „Osobowości Roku” przez Latin Recording Academy jako pierwsza osoba z Włoch i trzecia kobieta w historii.
Jej reakcja była emocjonalna i pełna pokory. – Płakałam ze wzruszenia. Pierwsze, co pomyślałam, to, czy to w ogóle możliwe, skoro nie urodziłam się w Hiszpanii ani w Ameryce Łacińskiej? – mówiła. Nie ukrywa, że od lat czuje się tam jak „adoptowana córka”. – Kiedy przez długi czas tam nie przyjeżdżam, odczuwam pustkę, jakby czegoś mi brakowało – wyznała.
Muzyka Pausini od zawsze krąży wokół uczuć – miłości, straty, tęsknoty, ale też nadziei i odbudowy. Jej ballady bywają melancholijne, czasem wręcz bolesne, jednak nigdy sentymentalne w tani sposób. „Se Fue” stało się hymnem złamanych serc w całej Ameryce Łacińskiej. – Ludzie mówią mi, że płakali przy tej piosence. A ja im odpowiadam: ja też! Musiałam przeżyć wszystko, o czym śpiewałam – śmieje się. W 2024 roku nagrała nową wersję tego utworu razem z portorykańskim piosenkarzem i raperem, Rauwem Alejandro. – Świetnie się bawiliśmy. Teraz śpiewam tę piosenkę z wdzięcznością, a nie ze smutkiem – przyznała.
„Se Fue”, „Strani amori”, „En cambio no” – każda z tych piosenek to osobny rozdział jej życia. Ta ostatnia powstała po śmierci ukochanej babci. – To utwór, który nauczył mnie inaczej patrzeć na żałobę i miłość. To zaproszenie, by nie odkładać słów na później – tłumaczyła.
Poglądy Laury Pausini, aktywizm społeczny i głośne kontrowersje
Choć Laura Pausini wielokrotnie podkreśla, że nie chce być wykorzystywana politycznie, nie oznacza to braku poglądów. Wręcz przeciwnie, artystka regularnie zabiera głos w sprawach społecznych. Otwarcie wspiera społeczność LGBTQIA+, mówi o prawach kobiet i przemocy domowej, angażuje się w liczne inicjatywy humanitarne.
– Kiedy piszę o miłości, nie dedykuję jej tylko osobom heteroseksualnym. Piosenki nie mają flag – podkreślała w jednym z wywiadów. – To są prawa człowieka. Powinny być takie same dla wszystkich – dodawała.
Jej aktywizm niejednokrotnie wywoływał kontrowersje. W 2020 roku skrytykowała medialną histerię po śmierci Diego Maradony, zestawiając ją z brakiem uwagi wobec kobiet ginących z powodu przemocy. Po fali krytyki usunęła wpis, ale nie wycofała się z przesłania. Przypominała, że problem przemocy wobec kobiet pozostaje dramatycznie niedostrzegany.
Dwa lata później znalazła się w centrum politycznej burzy po odmowie zaśpiewania „Bella Ciao” w hiszpańskim programie telewizyjnym. „Nie śpiewam piosenek politycznych – ani z prawa, ani z lewa” – tłumaczyła. Jednocześnie jasno zaznaczyła: „Brzydzę się faszyzmem i każdą dyktaturą”. Dla jednych była to ucieczka od odpowiedzialności, dla innych konsekwentna obrona artystycznej autonomii.
Laura Pausini prywatnie – miłość, macierzyństwo i wiara
Życie prywatne Pausini przez lata było obiektem zainteresowania mediów, zwłaszcza jej związek z gitarzystą i producentem Paolo Cartą. Relacja zaczęła się w atmosferze skandalu. Nie jest bowiem tajemnicą, że Carta był wtedy wciąż formalnie mężem Rebekki Galli, z którą ma troje dzieci. Związek przetrwał jednak próbę czasu. W 2013 roku urodziła się ich córka Paola, a w 2023, po 18 latach razem, para wzięła ślub.
Artystka wielokrotnie mówiła o tym, jak macierzyństwo zmieniło jej życie. Jednocześnie podkreśla swoją duchowość. Określa się jako katoliczka, ale nie ukrywa krytycznego podejścia do stanowiska Kościoła w sprawach takich jak prawa osób homoseksualnych czy autonomia kobiet. – Nie rozumiem, jak można potępiać rasizm, a jednocześnie dyskryminować osoby homoseksualne – mówiła już na początku swojej kariery.
Laura Pausini dziś – ikona, która wciąż się rozwija
Laura Pausini nie sprawia wrażenia artystki, która chce spocząć na laurach. Za namową ojca, który od ponad 30 lat jest szefem jej oficjalnego fanklubu, otworzyła muzeum w rodzinnym domu, nagrywa kolejne albumy, rusza w światowe trasy koncertowe.
– Kiedy jest się młodym, wyraża się emocje w prosty sposób, czasem bez odpowiednich słów. Ale z czasem życie daje głębię. Uczysz się od ludzi, z miłości, ze straty. I dochodzisz do wniosku, że jedyne, co naprawdę się liczy, to zachować ciekawość – przyznała niedawno. – Po 32 latach moje oczy wciąż są ciekawe świata. I po tym wiem, że żyję – dodała z uśmiechem.
Źródła: laurapausini.com; miaminewtimes.com; marca.com; wantedinrome.com; unionesarda.it; gdp.fr.