Ciało moje stawia mężny opór. Ileż to kremów wcierałem, pomad i mgieł, były też maseczki. Moja twarz wszystko pokonała i choćbym nie wiem
czym ją zakrył, zawsze wyjdzie na wierzch.
Felieton pochodzi z magazynu „Zwierciadło” 11/2026.
Coraz więcej zabiegów, żeby przystojność swą nieść przez Polskę. Kiedyś Szymek wyskoczył z łóżka dorodny jak brzoskwinka, wodą zrosił buźkę, zielonym jabłuszkiem się namydlił i był gotowy na podbój licealnych korytarzy. Dziś, niestety, coraz więcej pracy wymaga, by wyjść naprzeciw swemu marzeniu o ogólnym wyprzystojnieniu.
Włosy osłabły, cienkotrawiaste się zrobiły, blade jak miejsce po obozie harcerskim wydeptane nóżkami druhów. Jeszcze po myciu, jak się nad nimi popracuje, wpuści odżywki i powietrze, trzymają bryłę loków, ale już następnego dnia są zwykle w 2D. Kładę się w lokach, a budzę płaskowłosy.
– Ale miałeś płaszczaka dziś. Musisz je tu i tam podnieść – tak mi żona ostatnio powiedziała i podniosła na duchu, i to w dniu, kiedy idąc w miasto, myślałem, że jeszcze mam resztki przystojności wakacyjnej w sobie. Bo opalenizny jeszcze trochę zostało i „dociuchowałem się” piękną, nową marynarką. Na nic to.
Bo z wiekiem jest tak, że jak się człowiek kładzie wieczorem w miarę w sobie, w obrębie granic ciała, to jak się budzi następnego dnia, to ciało jakby zmieniało granice: w niektórych miejscach wyszło z siebie na spacer, a w innych się cofnęło w stronę lądu. Przygniecione poduszkami brwi nie wracają na swoje miejsce, zostają tam, gdzie je wgnieciono. Bicepsy przechodzą na drugą stronę i udają tricepsy, na klatce odbija się każda fałda prześcieradła i guziki z kołdry, noszę te hieroglify potem przez cały dzień. Czuję się rano jak rozsypane puzzle, które trzeba na nowo poskładać.
Długo potem do siebie wracam. Dwie kawy, parę ruchów, drobna wędrówka powodują, że limfa dopompowuje ten materac i tak po południu jestem gotów do podrywu jesiennego. W ogóle mnie to nie martwi, coraz więcej czytam z mojej gęby, każda zmarszczka i fałda, moje śmiechowe zagłębienia na facjacie coś opowiadają. Moja twarz to teraz Face Book, czyli TwarzoKsiążka, wszystko z niej wyczytasz, wzloty i upadki, smutki i radości, depresje i impresje. To samo z reszty, z kończyn i tułowia, też komunikaty płyną: oto Szymon i jego Życie idą wielkimi krokami. Mógłbym to wszystko jakoś poprawiać i pomadować, operować i obejcować, ale po co? Jak mnie widzą, niech tak mnie piszą.
Ciało moje stawia mężny opór, ileż to kremów wcierałem, pomad i mgieł, były też maseczki. Moja twarz wszystko pokonała i choćbym nie wiem czym ją zakrył, zawsze wyjdzie na wierzch. To samo moja klatka, nie daje się dopakować, macham od lat kettlami, rozciągam gumy, wznoszę odważniki, ale jak rano spojrzę w lustro, to widzę szpaczą, a może bocianią sylwetkę. Masy nic a nic. O nogi spytacie. Mam nogi, ale kurczaka! Bieganie, boksy, wymachy i przysiady rady nie dadzą.
Ostatnio zasiadłem w ogródku i nogę uniosłem, a łydka mi zwisła jak pusta sakiewka, powiedziałem jej, co o tym myślę: – To ja cię ćwiczę w Kampinosie i Lasach Młocińskich, a ty więdniesz na moich oczach? I potem się wstydzę za ciebie, gdy spodenki krótkie noszę. Żona się śmieje: – Nie jesteś stworzony do krótkich spodenek.
Kurczę jej pieczone. A ja wiem, dlaczego tak się dzieje. Ciało moje chce trwać w prawdzie o mnie, i mówi mi: – Kulturystą nagle chcesz być, nie rozśmieszaj mnie, kurczaku! Taką ma filozofię, nie będzie walczyć z czasem, no może czasem, i chce nieść chudy sztandar dojrzałości. Czasami opadnie, to znów wklęśnie, gdzieniegdzie spuchnie. Podoba mi się jego szczerość! Mówi mi: – Szymon ma być szymonowaty. Żadnych ściem, już nie będę Jacob Elordi z „Wichrowych Wzgórz”, tylko Szymon z Lasu Młocińskiego. Wara mi!
Wara mi, będzie wisieć, jak wisi!
PS Podobno pojawiło się właśnie serum dla mężczyzn plus 50, które daje efekt minus 30, gdy osiągną 80 lat.
Szymon Majewski, trochę dziennikarz, bardziej showman, niegdyś wodzirej, pięściarz wagi przestraszonej, trochę harcerz. Uprawia słów cięcie-gięcie. Lubi The Cure i Led Zeppelin. To tu, to tam.