1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Moda i uroda
  4. >
  5. Ubrania dla taty i syna - nowości w kolekcji wiosna/lato 2021 marki volcano!

Ubrania dla taty i syna - nowości w kolekcji wiosna/lato 2021 marki volcano!

Fot. materiały prasowe Volcano
Fot. materiały prasowe Volcano
Zobacz galerię 7 Zdjęć
Jeśli szukasz marki odzieżowej, szyjącej wysokiej jakości ubrania dla taty i syna, to mamy dla Ciebie dobre wieści! Marka Volcano, projektująca odzież casual już niemal od 30 lat, postanowiła zrobić krok w kierunku dziecięcego świata. Swoje doświadczenie w tworzeniu wygodnych ubrań dla dorosłych, projektowanych w myśl hasła #Allconditionscomfort, postanowiła przekuć w projekty ubrań dla chłopców. Moda dziecięca Volcano jest odwzorowaniem tej dla dorosłych, a jej główną inspiracją, kierunkiem działań stało się hasło #Keephavingfun. Bo, czy zabawa to nie centrum dziecięcego świata?

Ubrania inspirowane potrzebami najmłodszych

Pamiętasz swoje dzieciństwo? Dni wypełniała zabawa, aktywność na świeżym powietrzu, a nawet najbardziej szalone pomysły były wcielane w życie. Twoi rodzice z pewnością załamywali ręce, gdy po raz kolejny przyszedłeś z podwórka z przetartą na łokciu bluzą czy dziurą w spodniach. Nie inaczej jest teraz...

2021/03/ubrania-dla-taty-i-syna-nowosci-w-kolekcji-wiosna-lato-2021-marki-volcano-projektbeztytulu56.jpg

I właśnie podążając za potrzebami najmłodszych, marka Volcano przygotowała kolekcję ubrań dla chłopców w wieku 7-14 lat. Projektanci inspirowali się dziecięcym światem, mając na względzie fakt, że wypełniony jest on przede wszystkim zabawą. Moda dziecięca od Volcano wspiera dzieci w eksplorowaniu świata, poznawaniu go na ich własnych warunkach... Ubrania są solidne, materiały praktycznie nie do zdarcia!

Wygodne ubrania dla chłopców

Jakie powinny być ubrania dla dzieci? Przede wszystkim wygodne. Podczas przeróżnych aktywności najmłodsi potrzebują swobody. Każdy niewygodny element stylizacji szybko zostanie z niej wyeliminowany. A przecież zależy nam na tym, by ubrania naszych dzieci były dostosowane do warunków pogodowych.

2021/03/ubrania-dla-taty-i-syna-nowosci-w-kolekcji-wiosna-lato-2021-marki-volcano-tmm_v_050.jpg

Marka Volcano zna się na wygodnych ubraniach. Przez lata tworzyła takie dla dorosłych miłośników mody casual. Dlatego w kolekcji chłopięcej od Volcano dominują fasony, które nie krępują ruchów. Kroje nie są ani zbyt dopasowane, ani zbyt luźne - są po prostu w sam raz! Koszulki dla chłopców, bluzy, spodenki dresowe są zaprojektowany tak, by doskonale wpisywały się w dziecięcą codzienność, pełną ruchu i aktywności.

Dziecięca delikatność

Wiedząc, że dziecięca skóra jest delikatna, marka Volcano stawia na przewiewne, wyselekcjonowane dzianiny. Ubranka dla dzieci szyte są z naturalnych materiałów, które zapobiegają zarówno wychłodzeniu, jak i przegrzaniu organizmu. Chłopięce bluzy, koszulki, spodenki czy szorty powstają głównie z bawełny, która pozwala skórze oddychać. Naturalne włókna są bardzo miękkie i przyjemne dla skóry, co jeszcze bardziej podnosi komfort noszenia.

2021/03/ubrania-dla-taty-i-syna-nowosci-w-kolekcji-wiosna-lato-2021-marki-volcano-ubrania-dla-taty-i-syna-volcano.png

Trwałość przede wszystkim

Tworzenie ubrań z trwałych materiałów, to nie tylko ukłon w stronę portfeli rodziców, ale również działanie ekologiczne. Marka Volcano dba o to, aby jej kolekcje wyróżniały się jakością. Stawia na solidne materiały, odporne na przetarcia, kurczenie się czy inne uszkodzenia.

2021/03/ubrania-dla-taty-i-syna-nowosci-w-kolekcji-wiosna-lato-2021-marki-volcano-ubrania-dla-taty-i-syna-nowosc-od-volcano.jpg

W przypadku ubrań dla najmłodszych ciężko powiedzieć, że ubrania są na lata - w końcu dzieci rosną i to w zastraszającym tempie! Jednak ubranka dziecięce wykonane z solidnych materiałów mogą przecież znaleźć drugie życie w szafie innego dziecka. Kupując ubrania z wysokojakościowych dzianin i tkanin, dbasz o planetę, zmniejszając jej zaśmiecanie. O wiele lepszym wyborem są ubrania, które można później przekazać kolejnym dzieciom, niż tańsze rzeczy, które po kilku praniach będzie trzeba wyrzucić lub, które nie przetrwają dziecięcych testów na trwałość.

Ubrania dla taty i synka

Chłopięca kolekcja #Keephavingfun jest uzupełnieniem kolekcji męskiej Volcano. Przecież każdy maluch czerpie radość z tego, że wygląda, jak jego idol - tata. Ten mężczyzna staje się pierwszym wzorem dla młodego człowieka. Takie same ubrania dla taty i syna tylko podkreślą tę szczególną więź, umocnią ją.

2021/03/ubrania-dla-taty-i-syna-nowosci-w-kolekcji-wiosna-lato-2021-marki-volcano-takie-ubrania-dla-taty-i-syna.jpg

Na sezon wiosna/lato 2021 projektanci Volcano przygotowali ciekawe propozycje ubrań dla taty i syna. Spójrz na bluzy wkładane przez głowę B-ANDY JUNIOR i B-PLANET. Kolorowy print jest uniwersalny - pokochają go zarówno ojcowie, jak i ich dzieci! Nawiązanie w grafice do górskich klimatów to potrzeba marki Volcano do przemycania ekologicznych tematów. W końcu większość działań podejmowanych przez markę ma na celu ochronę planety i jej zasobów.

To nie koniec rodzinnych stylizacji. Tata, który uwielbia sporty wodne i chce zarazić tą pasją swojego syna, może postawić na koszulkę z krótkim rękawem T-ROPPY. Wesoły print ma również T-shirt T-KULER. Projektanci Volcano przygotowali te modele w kilku wersjach kolorystycznych, dlatego każdy znajdzie coś dla siebie.

2021/03/ubrania-dla-taty-i-syna-nowosci-w-kolekcji-wiosna-lato-2021-marki-volcano-projektbeztytulu55.jpg

Kolekcja dziecięca #Keephavingfun nie mogła obyć się bez hitu marki Volcano - bluzy B-STAR. Ciepła dzianina przyjemnie oplata ciało i idealnie sprawdzi się zarówno w stylizacji dla taty, jak i dla syna. Kolorowe materiały świetnie ze sobą współgrają i zachęcają do zatopienia się w świecie zabawy.

Chcesz zobaczyć całą kolekcję chłopięcą od Volcano? Zapraszamy do sklepu Volcano.pl !

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Moda i uroda

Moda damska - co nosić zimą?

Fot. materiał partnera
Fot. materiał partnera
Zobacz galerię 7 Zdjęć
Zima wiąże się nierozerwalnie ze zmianą garderoby na cieplejszą. Uzupełnienia wymaga cała szafa - trzeba zaopatrzyć się w ciepłe swetry, grubsze, cieplejsze spodnie, ocieplane buty i przede wszystkim kurtkę lub płaszcz.

Zimowe ubrania to często niemała inwestycja, dlatego warto wybierać je rozsądnie. Najlepiej tak, żeby poszczególne elementy do siebie pasowały i świetnie się uzupełniały. Dobrze jest stworzyć sobie pewną bazę w neutralnych kolorach, którą później można rozbudować o dodatkowe części garderoby, które będą stanowiły bardziej charakterystyczny akcent. Zastanawiasz się, jak wygląda ponadczasowa, zimowa moda damska? W jakie elementy warto zainwestować, żeby cieszyć się nimi przez długi czas? Poniżej prezentujemy najważniejsze informacje dotyczące zimowej mody damskiej, które z pewnością pomogą podjąć Ci zakupowe decyzje.

  1. Idealne zimowe spodnie
  2. Ciepłe i miękkie swetry
  3. Kurtki i płaszcze do zadań specjalnych

Idealne zimowe spodnie

Zima to czas kiedy do łask wracają spodnie. Jakie modele warto mieć w swojej szafie? Z pewnością ponadczasowe są klasyczne, granatowe jeansy. Będą one świetną bazą do wielu stylizacji, zarówno mniej i jak bardziej formalnych. Ale spodnie to nie tylko jeansy. Warto zaopatrzyć się także w ciepłe spodnie takie jak na przykład cygaretki lub chinosy. W wersji zimowej doskonale sprawdzą się te wykonane z ciepłych materiałów, przede wszystkim wełny. Te spodnie idealnie współgrają w eleganckim zestawieniu, a więc świetnie będą nadawać się do pracy. Możesz założyć do nich koszulę lub ciepły sweter. Jeśli chodzi o zimowe spodnie, dostępnych jest bardzo dużo różnych fasonów, które z łatwością można dopasować do własnej figury, ale też do okazji. Warto wybierać spodnie z naturalnych, ciepłych materiałów, które nie będą przewiewne i lekkie, ale pozostaną wygodne. Jeśli chodzi o kolory, ponadczasowa klasyka to czarny, granatowy odcienie brązu, ale też bordowy czy butelkowa zieleń. Spodnie w tych odcieniach pozwolą stworzyć wiele stylizacji na różne okazje, zwłaszcza jeśli uzupełnisz je bardziej fantazyjnym elementem górnej garderoby.

Ciepłe i miękkie swetry

Ciepłe i miękkie swetry to podstawa zimowej garderoby. Ważne, żeby były wykonane z materiałów przyjemnych dla skóry - swetry będą komfortowe w noszeniu tylko wtedy, kiedy nie będą drapały i szczypały, a jedynie miękko otulały Twoje ciało. Duży wybór fasonów gwarantuje, że łatwo wybrać sweter idealny do różnych sylwetek. Możesz wybierać swetry wkładane przez głowę, rozpinane kardigany, a także swetry oversize. Niektóre są grubsze, inne bardzo cienkie. Możliwości jest naprawdę bardzo wiele. Warto mieć w swojej szafie kilka klasycznych modeli w tradycyjnych, stonowanych kolorach, a także kilka egzemplarzy bardziej fantazyjnych. Ciekawym akcentem stylizacji jest sweter o mocnej, charakterystycznej barwie lub z odważnym wzorem. Nawet jeśli wybierzesz bardziej neutralny kolor, możesz zaszaleć z ciekawą fakturą lub nietypowym splotem. Zimowa moda damska daje wiele możliwości, jeśli chodzi o stylizacje.

Kurtki i płaszcze do zadań specjalnych

Na zimę warto mieć minimum dwa rodzaje okrycia wierzchniego: wygodną kurtkę i ciepły, elegancki płaszcz. Pierwsza opcja przyda się na duże mrozy, a także do stylizacji casualowych. Natomiast elegancki, ciepły płaszcz będzie idealny do pracy, ale także na co dzień, podczas mniejszego chłodu. Jeśli chodzi o kurtkę, warto zadbać o to, żeby była przeciwdeszczowa. Płaszcz powinien być wykonany z naturalnych materiałów. Połączeniem kurtki i płaszcza może być dłuższa, pikowana puchówka, która jest bardzo uniwersalnym rozwiązaniem na wiele okazji.

  1. Psychologia

Ojciec, czyli ten obcy. Jaką rolę pełni ojciec w wychowaniu dziewczynki?

- Matka jest niezbędna do przetrwania fizycznego dziecka, a ojciec jest potrzebny, żeby dziecko się mogło stać członkiem wspólnoty. Matka reprezentuje naturę, a ojciec – kulturę - mówi psychoterapeutka psychoanalityczna Danuta Golec. (Fot. iStock)
- Matka jest niezbędna do przetrwania fizycznego dziecka, a ojciec jest potrzebny, żeby dziecko się mogło stać członkiem wspólnoty. Matka reprezentuje naturę, a ojciec – kulturę - mówi psychoterapeutka psychoanalityczna Danuta Golec. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 7 Zdjęć
Najpierw pojawia się jako siła z zewnątrz, która ma za zadanie rozbić jedność dziecka z matką. Pokazuje mu świat – ze wszystkimi jego granicami i zakazami, ale też fascynującą różnorodnością. Według freudystów dla dziewczynki ojciec jest też poligonem, na którym może testować kiełkującą kobiecość. Psychoterapeutka psychoanalityczna Danuta Golec (z pewnym wsparciem Billa Murraya) wyjaśnia, jak powinna wyglądać ta relacja.

Jaką rolę odgrywa ojciec w wychowaniu córki? Jest dla niej wzorcem męskości? Opiekunem? Czym różni się jego rola od roli matki? Może to, co powiem, będzie niepoprawne politycznie, ale my, psychoterapeuci psychoanalityczni, nie mamy wątpliwości: dla dziecka – zarówno dziewczynki, jak i chłopca – najważniejsza jest matka. Czyli: matka jest tylko jedna i matka jest najważniejsza (śmiech). Mój nauczyciel, psychoanalityk Franco De Masi, twierdzi: „Jeśli są problemy z matką we wczesnym stadium rozwoju, to będą potem duże problemy psychiczne, jeśli z ojcem – to nie takie duże”. Ujmę to w dużym skrócie: matka jest niezbędna do przetrwania fizycznego dziecka, a ojciec jest potrzebny, żeby dziecko się mogło stać członkiem wspólnoty. Matka reprezentuje naturę, a ojciec – kulturę.

Niezależnie od płci dziecka? Niezależnie. Kiedy matka jest w ciąży, rolą ojca jest zapewnienie jej bezpieczeństwa i opieki – fizycznie i psychicznie. Może pomasować plecy, kupić wyprawkę dla dziecka, zawieźć do lekarza. Kiedy dziecko się rodzi, nadal pozostaje w tle i nadal powinien zapewniać matce opiekę – tym razem chroniąc ją przed nadmiarem ciekawskich krewnych albo wstając w nocy do płaczącego dziecka, żeby ona mogła trochę odpocząć. Ale cóż, piersią nie nakarmi, często też nie uspokoi, bo dziecko zna rytm serca i zapach matki, a ojciec jest dla niego ciałem obcym. I to w pewnym momencie zaczyna grać na korzyść ojca. Ponieważ może to brzmieć paradoksalnie i zaskakująco, postaram się zwięźle tę kwestię objaśnić.

Matka jest jak strefa komfortu, którą dziecko kiedyś musi opuścić, by się rozwijać. Początkowo zaspokaja ona wszystkie potrzeby dziecka, do tego stopnia, że dochodzi między nimi do pewnego zlania się, czyli oboje nie wiedzą, gdzie dokładnie kończy się matka a zaczyna dziecko, co jest „jej”, a co „jego”. Na początku istnienia, jeszcze przed narodzinami, stanowi to fakt biologiczny, a potem przez jakiś czas jest to potrzebne dla rozwoju psychicznego dziecka. I ojciec ma za zadanie pojawiać się w tej niezróżnicowanej parze, by ją stopniowo rozdzielać. Z czasem jest to bowiem coraz bardziej potrzebne – zarówno matka, jak i dziecko powinni trochę od siebie odetchnąć, wyodrębnić się.

Ta naturalna symbioza kończy się gdzieś koło 9–10 miesiąca życia dziecka, co bywa trudne. Ale by dziecko stało się człowiekiem, musi wykonać ruch, który potem powtarza się mnóstwo razy w jego dzieciństwie, a który my fachowo nazywamy „przechodzeniem od zasady przyjemności do zasady rzeczywistości”, czyli od przeżywania świata jako miejsca, w którym moje potrzeby są natychmiast zaspokajane, do przeżywania świata jako miejsca, w którym są jakieś granice, a nie samoobsługowego sklepu otwartego całą dobę. I to właśnie wnosi ojciec.

Do dziecka zaczyna docierać, że jest taki dziwny pan, który wchodzi i zabiera gdzieś mamę, a potem robi z nią różne rzeczy, na przykład robi z nią nowe dzieci. Co więcej, ona nagle zaczyna mu okazywać czułość, a do tej pory okazywała ją tylko mnie. Czyli – i to jest nowość – mama nie istnieje tylko dla mnie. Ale, uwaga, kiedy ojciec się pojawia i dziecko go rejestruje, to ono rejestruje go poprzez matkę. Tak jakby patrzyło na nią i pytało: „Lubimy tego pana czy nie?”, „A może on jest nieważny?”. Dlatego liczy się nie tylko to, co matka sądzi na temat realnego ojca jej dziecka, ale też wzorzec ojca, jaki wykształcił się w jej umyśle – nazwijmy go roboczo „wewnętrznym ojcem matki” – bo według tego wzorca traktuje swojego męża czy partnera.

A co jeśli na tym etapie w życiu dziecka ojciec nie jest obecny? Ma to wpływ na prawidłowy rozwój? Bez matki – a mam tu na myśli nie tyle matkę biologiczną, co opiekunkę dziecka, karmiącą go i opiekującą się nim 24 godziny na dobę – dziecko nie przeżyje. Natomiast bez ojca można przeżyć, co więcej – można nie mieć ojca, który uczestniczy w naszym wychowaniu, a jednocześnie mieć wspomnianego już wewnętrznego ojca, co jest potrzebne, by budować potem zdrowe relacje. Bo dziecko – jak już powiedzieliśmy – najbardziej instynktownie odczytuje nie tyle nawet swojego ojca, co wewnętrznego ojca swojej matki. Jeśli więc matkę ktoś albo coś odciąga od dziecka, jeśli ma ona jakieś swoje inne sprawy, jeśli potrafi stawiać granice – to znaczy, że ma w sobie wykształconego wewnętrznego ojca. Taka matka, nawet jeśli jest samotna, może dla rozwoju psychicznego dziecka pełnić rolę zarówno matki, jak i ojca. Chociaż na pewno nie jest to dla niej łatwe, bo to duże obciążenie – nie tylko życiowe, ale też psychiczne.

Wewnętrzna matka to bezwarunkowa miłość, wewnętrzny ojciec – granice? Tak, oczywiście w bardzo dużym skrócie. Chcę powiedzieć, że wystarczy – jeśli nie ma w życiu dziecka figury realnego ojca – by matka miała w swojej głowie przekonanie, że dziecko nie jest jej jedynym pragnieniem, bo wtedy ono to odbiera i to wspiera go w rozwoju. Choć może też się zdarzyć, że w otoczeniu dziecka jest ojciec realny, ale jest on przez matkę tak zmarginalizowany – niczym klasyczny Dulski – że nie wypełnia swojej rozwojowej roli. Bo matka nie wpuszcza go między siebie a dziecko.

Podkreślam to dlatego, żeby z jednej strony nie skazywać córek czy synów wychowanych przez samotne matki na to, że zawsze będą jacyś wybrakowani, bo to nieprawda, a z drugiej nie myśleć, że skoro ojciec był w domu, to wszystko w porządku. No i pamiętajmy, że problemy, o jakich dzisiaj rozmawiamy, kształtują się przez kilka pokoleń.

To znaczy? Zarówno matka dziecka, jak i ojciec mają – lub nie – wspomnianego wewnętrznego ojca i, oczywiście, wewnętrzną matkę, czyli psychiczne reprezentacje postaci i ról rodziców. I to jest ta baza, na której dziecko może budować własne wzorce roli ojca i matki. Największy problem pojawia się wtedy, gdy ojciec w głowie matki (lub ojca) jest nieobecny lub osłabiony, nieważny, wyautowany.

Na przykład matka nie jest w stanie postawić swojemu dziecku żadnych granic i podczas terapii okazuje się, że w jej rodzinie ojciec był takim właśnie panem Dulskim, a matka – królową ula. Jeśli do tego realny ojciec dziecka z różnych powodów nie pojawi się w jego życiu – maluch nie ma skąd czerpać tego ważnego dla jego rozwoju przekonania, że „nie wszystko mogę”. Bo ojciec jest potrzebny głównie do tego, by dziecko mogło wejść w społeczność, mogło się socjalizować, a żeby to zrobić – musi poznać i uznać pewne zakazy.

Czyli dobry ojciec powinien stanowić zasady? Bycie ojcem to złożony i niełatwy projekt, a stanowienie zasad to tylko jedno z zadań. Porozmawiajmy więc najpierw o tym, co to znaczy być ojcem.

Nie jest to kwestia biologiczna, do tego trzeba osiągnąć pewien poziom rozwoju emocjonalnego. Dobry ojciec powinien stawiać potrzeby dziecka przed swoimi, czyli być oddanym rodzicem – a to wcale nie jest dla mężczyzny takie oczywiste. Czy będzie to potrafił, zależy w dużym stopniu od tego, jakiej opieki on sam doznawał w dzieciństwie. Po drugie, bardzo ważne jest, by miał wyraźną i dojrzałą tożsamość, by wiedział, kim jest. To uchroni go przed tymi wszystkimi huśtawkami, które są w sposób naturalny wpisane w bycie ojcem.

Kolejna rzecz, kluczowa dla rodzicielstwa, a dla ojcostwa szczególnie – mężczyzna musi mieć poczucie swojej tożsamości seksualnej, czyli swojej męskości. Nie chodzi o to, by się zachwycał sobą, że ma takie piękne owłosienie i mocne mięśnie, ale by umiał rozpoznawać i doceniać różnice między płciami.

Dlaczego to takie istotne? Znów podam coś niepoprawnego politycznie, ale psychoanaliza nigdy nie była politycznie poprawna – najpierw obrazoburcza i skandaliczna, a dziś uważana za zbyt tradycjonalistyczną i niepostępową. To, co powiem, wymagałoby na pewno bardziej pogłębionego omówienia, ale wtedy napisałybyśmy książkę, a nie wywiad, więc muszę przedstawić to w skrócie, ryzykując uproszczenie tematu. Otóż według psychoanalizy różnica między płciami to jedna z tych różnic, którą zaliczamy do faktów życiowych. By zachować zdrowie psychiczne i tworzyć nieuszkadzające relacje, należy te fakty zauważyć, uszanować i docenić. Należą do nich między innymi różnice między pokoleniami i różnice między płciami. Jeśli te granice są przekraczane, a różnice niwelowane, pojawia się pole do nadużyć. Bo jeśli nie ma uznania dla tych różnic, to ojciec może równie dobrze mieć relację seksualną z córką.

Zatem faktem jest, że różnimy się płciami, co nie znaczy, że któraś z nich jest ważniejsza lub lepsza od drugiej – one po prostu są inne. Płcie mogą wymieniać się funkcjami, ale mają jednak różną biologię. Oczywiście, nie oznacza to, że ojciec ma nie angażować się w opiekę nad dzieckiem, pielęgnację niemowlęcia czy ma nie brać „tacierzyńskiego”. To są fantastyczne doświadczenia, budujące więź ojca z dzieckiem. Niemniej ojciec musi pamiętać też o swojej roli.

Zatem, żeby stać się ojcem, trzeba pogodzić się z istnieniem tych różnic. Mieć świadomość: „Jestem mężczyzną, kimś innym od kobiety, nie dewaluuję kobiecej płci, nie twierdzę, że jestem lepszy, ale wiem, że jestem różny”. Wtedy dopiero mężczyzna może się pokazać dziecku jako „ten inny”. Poza tym ojciec musi być silny psychicznie, by zniósł wykluczenie z romansu matki i niemowlęcia, musi trzymać w umyśle i dziecko, i matkę.

A kiedy ojciec staje się dla dziewczynki czymś innym niż tylko ciałem obcym czy zakazem? Kiedy na przykład staje się też obiektem pożądania? W rozwoju człowieka dwa razy dochodzi do takiej sytuacji. Pierwszy okres to tak zwana faza edypalna, drugi to okres dojrzewania, choć wtedy dużą rolę w kształtowaniu się seksualności odgrywają też rówieśnicy. Ale wróćmy do pierwszej fazy.

Istnieje wiele teorii psychoanalitycznych na temat fazy edypalnej, w pewnym skrócie możemy powiedzieć, że ojciec po raz pierwszy pojawia się jako obiekt miłości dziecka, a nie tylko ktoś, kto wkracza i zabiera mamę, około 3. roku życia. Wtedy synek zakochuje się w mamusi, a córeczka w tatusiu, czyli słyszymy te rozbrajające oświadczenia dziewczynek, że kiedy ona dorośnie albo kiedy mama umrze, to ona wyjdzie za mąż za tatę. Tyle tylko że ona tak nie myśli dosłownie, mówi o tym, że wyjdzie za mąż, bo dorośli tak robią. Ona pragnie niepodzielnej uwagi ojca.

I jak ten ojciec powinien na jej zachowanie reagować? To jest bardzo trudny moment, bo jeśli niedojrzały emocjonalnie ojciec traktuje to jako uwodzenie ze strony córki – to dochodzi do pomieszania języków. Dziewczynka testuje swoją kobiecość, chce przyciągnąć uwagę taty i odciągnąć go od mamy, z którą się jednocześnie utożsamia; krótko mówiąc, dziewczynka przeżywa silny konflikt, „konflikt edypalny”. Odpowiedź obojga rodziców jest bardzo istotna. Trzeba to delikatne uwodzenie zauważyć, ale jednocześnie traktować jak zabawę, grę, choć bardzo poważną zabawę czy grę. Niełatwe wyzwanie.

Są dwa niepowodzenia w obliczu tego zadania. Pierwsze nazywa się „triumfem edypalnym”, a drugie „upokorzeniem edypalnym”. Triumf jest wtedy, gdy dziewczynka w tym wieku rzeczywiście „wygrywa” ojca, czyli dostaje informację, że matka jest totalnie zdewaluowana. Tylko że córka tak naprawdę nie chce wygrać, ona chce jedynie poćwiczyć. Jeśli wygra, będzie skołowana. Z kolei upokorzenie to wyśmianie, odrzucenie, niezauważenie. Optymalne jest coś, co nazywamy „rozwiązaniem kompleksu Edypa”. Czyli dopóki to trwa – zazwyczaj do ok. 6. roku życia – ojciec i matka w to grają, aż dziewczynka dojdzie do wniosku: „dobra, poczekam z tym kilkanaście lat”. To nie pojawia się jako świadoma myśl, ale tak to można streścić. Dziewczynka idzie spokojnie do szkoły, zajmuje się nauką, przez kilka lat nawet nie bawi się z chłopakami, dopóki nie nadejdzie burza hormonów.

W okresie dojrzewania przychodzi więc powtórka, ale nie do końca taka sama. Nastolatka może robić to, co kilkulatka odłożyła na przyszłość – umawiać się z chłopakami, potencjalnie może nawiązać relację seksualną, a nawet urodzić dziecko. Niemniej psychicznie jeszcze wielu rzeczy się uczy i potrzebuje pomocy ojca. Czyli potrzebuje przejrzeć się w jego oczach, bezpiecznie poćwiczyć swoją kobiecość, wzmocnić pewność siebie, poczuć się atrakcyjna, chciana i kochana. I ona daje temu wyraz. A to pyta się, co tata sądzi o jej nowej sukience, a to chce wyjść późno w nocy i sprawdza, czy on ją zatrzyma. Na tym etapie ojciec w pewnym sensie pojawia się jako rywal rówieśników starających się o jego córkę, dzięki czemu ona może w bezpiecznych warunkach testować bycie kobietą. W okresie dojrzewania ojciec – który był albo za mało dojrzały, albo za mało obecny, gdy córka miała kilka lat – może wiele nadrobić i bardzo pomóc dziewczynie w stawaniu się dorosłą i pewną siebie.

To są w skrócie dwa najważniejsze etapy rozwoju dziewczynki. Przy czym ojciec na każdym z nich powinien pozostawać wrażliwy na jej potrzeby, wspierać ją, dodawać jej odwagi i zachwycać się nią.

W okresie dojrzewania ta relacja jest chyba najtrudniejsza? Na pewno zmienia się to, że córka jest już na tyle dojrzała, że ma warunki, by realizować swoją seksualność. Ale ona nadal nie chce uwieść ojca, pragnie jedynie poczuć, jak to jest, gdy bezpieczny mężczyzna patrzy na nią z błyskiem w oku. I to jest dla ojców potwornie wymagające. Często się wtedy wycofują z relacji, bo córki stają się dla nich niebezpiecznymi istotami. Mogą oczywiście pójść też w nadmierną odpowiedź na ich działania, aż do nadużycia seksualnego. Do tego oczywiście nie powinni dopuścić, to oni mają wyznaczyć granice, czyli: już nie przytulają się tak jak dawniej, córka już nie siada tacie na kolanach i nie śpią razem w łóżku. Kiedy jednak ojciec za bardzo się odsuwa, córka może poczuć się odrzucona, myśleć, że coś jest z nią nie tak. Jak wtedy najlepiej postąpić?

Sądzę, że najlepszy przykład daje film Sofii Coppoli „Między słowami”. Pamiętam, że kiedy wszedł do kin, to każda pacjentka opowiadała o nim na sesjach. Nie wiedziały dlaczego, ale niesamowicie je poruszał. To jest zresztą bardzo dobry film i ogromnie mi się podobał, ale długo nie rozumiałam, co w sobie ma, że wywiera takie wrażenie, aż dotarło do mnie, że to jedna z piękniejszych opowieści o ojcostwie.

O ojcostwie? Nigdy tak na niego nie patrzyłam. Jest tam oczywiście opowiedziana historia niedoszłego romansu mężczyzny, granego przez Billa Murraya, który ma swoje lata, swoją żonę i dzieci, a podczas wyjazdu do Japonii nawiązuje relację z młodą kobietą (graną przez Scarlett Johansson), tak naiwną i niewinną, że równie dobrze mogłaby mieć 15 lat. Jeśli zdejmiemy na chwilę z głównego bohatera ciężar żony i dzieci – to jego postawa w subtelny sposób odzwierciedla to, co powinien dawać ojciec dorastającej córce. On przecież bawi się z nią, słucha jej, poświęca jej czas, rozmawia wtedy, kiedy ona tego potrzebuje. Jest tam piękna scena, kiedy oboje leżą na łóżku i on jej mówi, żeby się nie martwiła, że wszystko dobrze się ułoży, że jeszcze odkryje, co chce w życiu robić, że to, co boli, też kiedyś minie, a potem pojawią się dzieci i będzie chciała spędzać z nimi każdą chwilę. Tłumaczy jej, że dorosłość to czasem trudna, ale ostatecznie bardzo satysfakcjonująca rzecz. A kiedy ona chce wyjść na miasto i pobawić się, on idzie z nią, zaś gdy wracają i ona zasypia w jego pokoju, on zanosi ją na rękach do jej łóżka, kładzie i przykrywa kołdrą. To jest ten moment, kiedy między nimi mogłoby się wydarzyć coś więcej, ale on potrafi wyznaczyć granice i swoje pragnienia realizuje w kontakcie z inną kobietą, starszą od Scarlett Johansson. Ona, oczywiście, jest na niego za to bardzo obrażona. Młoda kobieta ciągle bada granice „ojca”, ale on je zachowuje. Na koniec filmu Bill Murray szepcze dziewczynie coś do ucha, nie wiemy co, ale widzimy, że ona spokojnie odchodzi do swojego życia. To jest naprawdę piękna opowieść o relacji córki i ojca. Niedawno dotarło do mnie, że nawet umiejscowienie akcji filmu w Japonii, tak obcej i dziwnej, jest jakimś metaforycznym wyrazem ojcostwa, czyli przestrzeni „tego obcego”, „tego innego”.

A czy prawdą jest, że kobiety, których relacje z ojcem nie ewoluowały w takim kierunku, jaki omówiłyśmy i jaki pokazuje metaforycznie film „Między słowami” – będą miały problemy w kontaktach z mężczyznami? Takie problemy pojawiają się, gdy kobieta ma kłopot z wewnętrzną reprezentacją ojca, co może wynikać z tego, że realnego ojca nie było lub się odsunął. Może być także skutkiem tego, jaki obraz ojca przekazała realna matka. Powtórzę raz jeszcze: najważniejsze jest to, co ma w głowie matka, jaki jest jej wewnętrzny ojciec. Jeśli matka nie da córce dobrego przekazu na temat roli mężczyzny, córka będzie miała kłopoty w relacjach z mężczyznami. Może na przykład powtarzać niefortunne wybory partnerów albo mieć trudności ze zniesieniem wymogów wpisanych w stały związek.

Czyli nie tyle wybieramy partnera na wzór naszego ojca, ile na wzór naszego wewnętrznego ojca? Wybieramy go na wzór wewnętrznego ojca naszej matki. Który też niekoniecznie musiał powstać na kanwie jej realnego ojca. To może być dla wielu kobiet zaskakujące, bo przecież uczy się nas, że jaki ojciec, taki mąż. I mam nadzieję, że okaże się pouczające. Bo sposób, w jaki matki wprowadzają w życie dziecka rolę i postać ojca, ma ogromne znaczenie. Jeśli matka jest w konflikcie z ojcem córki, musi bardzo uważać, by nie przekazać córce obrazu zdewaluowanego mężczyzny.

To nie są łatwe sytuacje i trudno doradzać, jak je rozwiązać. Na pewno wymagają namysłu i uwzględniania potrzeb córki – która nie musi wiedzieć wszystkiego o konfliktach rodziców, a na pewno nie powinna być zmuszana do sojuszu z matką i odrzucania ojca.

  1. Materiał partnera

Gdzie kupić odzież damską w dużych rozmiarach? Poznaj szczegóły!

fot. materiały prasowe
fot. materiały prasowe
Zobacz galerię 7 Zdjęć
Poszukujesz ubrań w większych rozmiarach, które nie tylko będą wygodne, ale również podkreślą Twój styl? Jesteś w dobrym miejscu. W niniejszym poradniku przeczytasz, jak wybrać dobry sklep oraz na co zwrócić uwagę podczas zakupów. Poznaj kilka wskazówek, które na pewno ułatwią Ci wybór.

Wybierz dobry sklep

Na rynku znajdziemy wiele sklepów z odzieżą. Jednak nie każdy oferuje atrakcyjny wybór ubrań w dużych rozmiarach. Nic więc dziwnego, że tak dużą popularnością cieszą się zakupy w sieci. Wystarczy kilka kliknięć myszy, aby złożyć zamówienie i móc cieszyć się ze stylowych ubrań. Zanim jednak tego dokonasz, należy zwrócić uwagę na kilka istotnych czynników, dzięki którym zakupy upłyną w doskonałej atmosferze.
  • Opinie klientek – zachęcamy do kupowania w sklepach, które cieszą się uznaniem w oczach kupujących. Wystarczy rzucić okiem na komentarze, jakie znajdziemy w sieci. Jeśli są pozytywne, każdy zakup na pewno upłynie w doskonałej atmosferze.
  • Bogata oferta – przy zakupie odzieży bardzo często sięgamy po kilka różnych artykułów. Nie ulega więc wątpliwości, że szeroki asortyment będzie niekwestionowanym atutem.
  • Profesjonalizm – zdecydowanie warto kupować w sklepach prowadzonych przez profesjonalistów. Wówczas możesz liczyć na uzyskanie sprawdzonych porad zakupowych.
  • Komfort zakupów – kupujmy na stronach internetowych, gdzie zamieszczono wszystkie niezbędne informacje na temat produktów. Warto zwracać uwagę na zdjęcia, opisy oraz łatwość przy składaniu zamówień.
Wymienione tu korzyści przypisać można sklepowi internetowemu XL-ka. To doskonała propozycja dla pań, które zawsze poszukują najlepszych ubrań na rynku. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą.

Wiele możliwości

Oferta sklepu internetowego XL-ka jest bardzo bogata i zróżnicowana. Klientki mogą wybierać spośród wielu ubrań, które wyróżniają się najwyższą jakością i pochodzą wyłącznie od renomowanych producentów. Sukienki plus size na xl-ka.pl cieszą się niesłabnącą popularnością. Dostępne są w wielu wzorach, kolorach i rozmiarach. Dokładnie to samo powiedzieć można o żakietach, kurtkach, bluzkach, spódnicach czy bieliźnie. Asortyment obejmuje również stylowe akcesoria. Ponadto to doskonała oferta dla pań, które na bieżąco śledzą trendy, gdyż na stały dostęp do nowości zawsze mogą liczyć. Wszystko to sprawia, że na stronie sklepu każdego dnia gości tak wiele klientek, które poszukują ulubionych ubrań. Dołącz do nich!

Dlaczego warto?

Sklep internetowy XL-ka powstał z inicjatywy prawdziwych entuzjastów damskiej mody. Ich wieloletnie doświadczenie oraz branżowa wiedza stanowią elementy, obok których nie sposób przejść obojętnie. Każda z pań może uzyskać fachowe doradztwo podczas wyboru odzieży. Kolejnym atutem mogą być atrakcyjne ceny. Nie ulega wątpliwości, że przy zakupie wysokiej klasy ubrań zdecydowanie warto zaufać ekspertom.

  1. Psychologia

Tata i nastolatka - trudna, ważna relacja

Zespół naukowców z Uniwersytetu w Oxfordzie zaobserwował szczególnie silną zależność między zaangażowaniem ojca w wychowanie nastoletniej córki a brakiem u niej problemów psychicznych w dorosłym życiu. (Fot. iStock)
Zespół naukowców z Uniwersytetu w Oxfordzie zaobserwował szczególnie silną zależność między zaangażowaniem ojca w wychowanie nastoletniej córki a brakiem u niej problemów psychicznych w dorosłym życiu. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 7 Zdjęć
Tym razem coś tylko dla ojców... Gdy córcia wchodzi w okres dojrzewania, ty stawiasz czoła problemom wieku średniego. Najprostsze byłoby wycofać się z jej życia. Tato! Właśnie tego nie wolno ci zrobić!

Bycie ojcem nastolatki to niewdzięczna i niestety wyjątkowo mało satysfakcjonująca rola. Przestajesz być wyrocznią, a stajesz się tarczą strzelniczą lub workiem treningowym służącym do odreagowania młodzieńczych frustracji. W dodatku sam masz problem z tym, czy traktować ją jeszcze jako małą dziewczynkę, czy już jako dorosłą kobietę. Okazywać czułość, a może trzymać się na dystans?

Wielu mężczyzn w tym czasie instynktownie oddaje wychowanie córki w ręce partnerki, usuwając się w cień. To błąd! Ojciec jest potrzebny dziewczynie na każdym etapie życie, a zwłaszcza w okresie, w którym kształtuje się jej stosunek do własnego ciała i wyrabia opinia na temat płci przeciwnej.

Jak to rozumieć?

Ojcowie, którzy do tej pory znakomicie radzili sobie w tej roli, stają się nieporadni i zagubieni w momencie, gdy w życie ich córek wkraczają chłopcy, kosmetyki, dyskoteki, a przede wszystkim bunt. Nie rozumieją, co znaczą te emocjonalne, czasem wrogie, ale przede wszystkim irytujące zachowania nastolatki. Też tak masz? Na szczęście większość z nich da się w prosty sposób wyjaśnić.

Jeśli córka...

...trzaska drzwiami – pokazuje ci, że dorasta i ma swoje zdanie. Jednocześnie też mówi, że się ciebie nie boi- i bardzo dobrze!;

...wrzeszczy, płacze, histeryzuje – to znak, że nie radzi sobie ze swoimi emocjami. Najczęściej nastolatka zachowuje się tak, gdy zabrnęła w ślepy zaułek i nie wie, jak z tej sytuacji wyjść z twarzą;

...ubiera się w wyzywający lub niechlujny sposób, mimo że kilka razy zwróciłeś jej uwagę, że taki strój jest niedopuszczalny – nie martw się, ona nie szuka zaczepki, tylko akceptacji w grupie rówieśniczej;

...zapomina o obowiązkach domowych – robi tak, bo wie, że ktoś w domu je za nią wykona;

...wyłącza się, jakby w ogóle cię nie słuchała – najprawdopodobniej zrzędzisz, mówisz za długo i nie na temat. Poza tym nastolatki interesują się głównie własnymi sprawami, problemy innych są dla nich mało istotne;

 
...mówi lub krzyczy, że nic nie rozumiesz, żebyś jej nie mówił, co ma robić – tak naprawdę ma do ciebie pretensje, że za mało uwagi poświęcasz jej na co dzień, że nie interesuje cię jej świat i jej życie;

...rzuca na odchodnym: „dziś już jestem umówiona”, gdy jej mówisz, że zaplanowałeś fantastyczne popołudnie w domu – bynajmniej nie chce ci zrobić na złość. Żyje w ciągłym rozdarciu między oczekiwaniami rodziny („zostań w domu i nie marnuj czasu”) a grupy rówieśniczej („wyjdź z domu i strać trochę czasu”). Presja grupy jest zazwyczaj silniejsza, a konsekwencje odrzucenia przez rówieśników są w tym wieku dotkliwsze niż brak akceptacji ze strony rodziców;

...snuje się po domu i nic nie robi – wykorzystuje czas na coś bardzo w tym wieku cennego: na dorastanie. Dziewczynki muszą mieć też czas na nicnierobienie!

...obgaduje cię przed swoimi znajomymi – a ty nie żalisz się na nią swojemu koledze? Dzieci, tak samo jak my o nich, rozmawiają o nas z innymi, a ponieważ są szczere, mówią zwykle prawdę. Nastolatka wyczuje każdy rozdźwięk między twoją deklaracją a zachowaniem, więc miej się na baczności.

...odburkuje ci coś w odpowiedzi na spokojnie zadane pytanie – najprawdopodobniej wyczuwa, że pytasz na odczepnego, albo masz coś w zanadrzu i jesteś na nią zły. Albo: poświęcasz jej za mało czasu i w ten sposób cię karze;

...wzrusza ramionami, gdy pokazujesz jej coś ciekawego, a po dwóch dniach przybiega do ciebie i chwali się, że dowiedziała się o tym… od koleżanki – w tym wieku dziewczyna nie chce się niczego uczyć od rodziców;

...zachowuje się niegrzecznie przy osobach, na których zdaniu najbardziej ci zależy – cóż, to wiek, gdy dziecko buntuje się przeciwko zasadom obowiązującym w domu i musi ten sprzeciw zamanifestować.

Bądź przy niej

Jeśli jesteś właśnie na etapie myślenia, że nigdy już nie uda ci się ułożyć sobie „normalnych” stosunków z córką, uspokój się – to minie. Co nie znaczy, że powinieneś „wziąć na przeczekanie”. Okres dojrzewania to niezwykle istotny okres w życiu twojej córki. Nie wolno go przegapić! Twoje zadanie to, bez względu na trudy, trwać przy córce. Co więcej, nawet jeśli wydaje ci się, że jawnie odrzuca twoje rady i wyklucza cię ze swojego świata, to tylko pozory. Tak naprawdę pokazuje ci, jak bardzo cię potrzebuje.

Pamiętaj:

  • Nawet jeśli córka zniechęca cię do jakichkolwiek kontaktów, nie daj się nabrać. Ona tylko wypróbowuje twoją miłość i jej granice.
  •  Bądź pewny w roli ojca. Traktuj ją jako przywilej, dzięki któremu masz dostęp do wspaniałego obszaru, jakim jest świat nastolatki.
  •  Nie zaniedbuj kontaktu fizycznego. Mimo całej swojej szorstkości, nastolatka bardzo go potrzebuje. Częściej niż słowa wystarczy zwykły całus w czoło na dobranoc.
  •  Jak najczęściej bądź wesoły, pogodny, żartuj – po prostu buduj dobrą atmosferę w domu.
  •  Poświęcaj jej swój czas. To, na co go wykorzystacie, ma podrzędne znaczenie. Może to być „tylko” wspólne oglądanie telewizji czy zjedzenie obiadu.
  •  Chwal się córką przed znajomymi, wychodźcie razem z domu. Niech widzi, że chętnie się z nią pokazujesz, nawet jeśli ma zły humor.
  •  Zachęcaj, by odwiedziła cię w pracy, przedstaw ją swoim współpracownikom, niech widzi swoje zdjęcia na twoim biurku, a obcy ludzie mówią, że tatuś wciąż się nią chwali.
  •  Nigdy jej nie krytykuj. Jeśli coś ci się nie podoba, powiedz raczej: „Hm, czyli tak to chcesz zrobić?”.
 

Dbaj o dobry kontakt

Nie układa się wam? Nie rozumiesz jej i nie potrafisz z nią rozmawiać, ale chcesz nad tym popracować? Kochasz córkę i chcesz, żeby wiedziała, że jest dla ciebie ważna. Jak to wyrazić?

Wpadłeś na pomysł, by wyjść wcześniej z pracy, pojechać do jej szkoły, wywołać ją z lekcji, dać ogromnego misia i powiedzieć, że jesteś bardzo zapracowany, ale chcesz, by wiedziała, że jest dla ciebie najważniejsza i zawsze może na ciebie liczyć?

Hm, oczywiście możesz tak zrobić, ale córka raczej nie uwierzy w twoje dobre chęci, narobisz jej tylko wstydu w szkole, czego długo ci nie wybaczy. Może nawet pomyśli, że nie zrobiłeś tego bezinteresownie. Znacznie bezpieczniej i ciekawiej jest spróbować po prostu ją lepiej poznać. Zapytaj na przykład, czego ostatnio słucha. Co to za zespół? Poproś, żeby nagrała ci kilka kawałków na płytę, którą zamierzasz słuchać w samochodzie w drodze do pracy. A potem powiedz, który fragment najbardziej ci się podobał. Nie tylko dowiesz się, jaki ma gust, ale też będziesz na bieżąco z tym, czego nastolatki teraz słuchają. Córka doceni twoje zainteresowanie, a temat do rozmowy sam się pojawi. No i nie będziesz mieć problemu z prezentem na jej urodziny.

Córce zrobi się też miło, kiedy np. zadzwonisz do niej z pracy i zapytasz, co można kupić dziewczynie w jej wieku, bo córka kolegi z pracy ma imieniny i on nie wie, jaki prezent jej się spodoba. Potem napisz SMS, że bardzo wam pomogła i oczywiście kup jej coś z wymienionych rzeczy, dodając komentarz: „Dzięki za konsultacje”.

Noś przy sobie jej zdjęcie: w portfelu, w widocznym miejscu. Jeśli masz tam jej fotkę z okresu, gdy była malutka, teraz czas dołożyć taką, na której jest nastolatką. Inaczej wysyłasz jej sygnał, że wolałeś, kiedy była dzieckiem. Najlepiej powiedz, by sama je dla ciebie wybrała. I jakiekolwiek ci da, zachwyć się jej wyborem.

I co najważniejsze, nie wykonuj takich gestów jedynie od święta. Gdy zobaczysz, że ogląda jakiś film, postaraj się obejrzeć go razem z nią. Potem zapytaj, co o nim sądzi. Jeśli ma własny pokój, zaglądaj do niej pod byle pretekstem (pamiętaj: zawsze najpierw zapukaj i zaczekaj na „proszę”!). Rozejrzyj się i powiedz, że fajną ma tu atmosferę.

Nigdy:

  •  nie krytykuj wprost jej wyglądu, nie wspominaj o wadach budowy czy niedoskonałościach jej ciała,
  •  nie śmiej się z tego, jak się ubiera i czego słucha,
  •  nie komentuj wyglądu i zachowania jej znajomych,
  •  nie mów: „twoimi jedynymi zadaniami są nauka i domowe obowiązki”,
  •  nie unikaj przebywania z córką sam na sam,
  •  nie powtarzaj, że chłopcom chodzi tylko o jedno,
  •  nie porównuj córki do siebie w jej wieku, rodzeństwa czy dzieci sąsiadów,
  •  nie mów, że dopóki mieszka pod twoim dachem, ma być ci posłuszna,
  •  nie mów źle o jej matce,
  •  nawet niechcący nie sugeruj, że dziewczynki są od chłopców słabsze, mniej inteligentne czy mniej zdolne.

Na całe życie

Badacze Josh McDowell i Norm Wakefield szczegółowo zajęli się wpływem ojca na osobowość i szeroko pojęte sukcesy życiowe dzieci. W książce ich autorstwa „Zadziwiający wpływ tatusia” czytamy: „Zdolność kobiety do nawiązywania więzi uczuciowej i, co za tym idzie, do udanego związku z mężczyzną, związana jest z jej stosunkiem do ojca”.

Z kolei zespół naukowców z Uniwersytetu w Oxfordzie, działający pod kierunkiem Eirini Flouri, zaobserwował szczególnie silną zależność między zaangażowaniem ojca w wychowanie nastoletniej córki a brakiem u niej problemów psychicznych w dorosłym życiu.

Może więc – mimo niewątpliwego wysiłku, a nieraz braku bieżącej satysfakcji – dobrze być wspaniałym tatą?

  1. Moda i uroda

Nerka damska - stylizacje. Jak nosić saszetkę typu nerka?

 Paryż street fashion, fot. Imaxtree
Paryż street fashion, fot. Imaxtree
Zobacz galerię 7 Zdjęć
Nerka damska to bez wątpienia jeden z najbardziej komfortowych dodatków, które królują podczas wybiegów mody. Jak nosić nerki, aby wyglądać modnie i stylowo? Podpowiadamy przedstawiając najciekawsze stylizacje. 

Torebka-nerka miała swoje wzloty i upadki. Kiedyś kojarzyła nam się wyłącznie z atrybutem sprzedawców, którzy w saszetkach na biodrach trzymali pieniądze. Obecnie nerka to jeden z najmodniejszych dodatków, który od lat utrzymuje swoje miejsce na pokazach mody u projektantów i w modzie ulicznej. Największy boom na damską nerkę zakładaną nie tylko do sportowych stylizacji, ale również łącząc ją z eleganckimi i szykownymi sukniami czy garniturami, przeżywaliśmy na przełomie 2017 i 2018 roku, kiedy o nerce całemu światu przypomniał Gucci. Wylansował on wówczas jeden z najpopularniejszych modeli - skórzaną, pikowaną, którą noszą po dziś dzień celebrytki i gwiazdy na całym świecie. Choć nie zawsze są najpraktyczniejsze (większość pomieści wyłącznie najważniejsze rzeczy), stały się elementem koniecznym wielu stylizacji, podobnie jak biżuteria, czy inne dodatki.

Jak nosić nerkę?

Pomysłów na to, jak nosić nerkę jest wiele. Pamiętać należy, że damskie nerki jako prawdziwe it-bags są z reguły dość ekstrawaganckim dodatkiem. Oprócz tego, że umożliwiają nam choć na moment zapomnieć o wielkich i ciężkich torbach na ramię (chwała im za to), stanowią podobne wyzwanie stylizacyjne, co maleńkie torebeczki-kuferki na jeden palec.

Jak prawidłowo nosić nerkę? Podstawowy sposób to ten, kiedy nosimy je na pasku w talii. Jednak coraz częściej pojawiają się wariacje na temat metod noszenia damskiej saszetki. Wiele zależy od stylizacji, którą chcemy połączyć z nerką - do sportowych outfitów nosimy ją głównie na biodrach bądź przewieszoną ukośnie przez ramię, co sprawdzi się zwłaszcza w sytuacji, gdy noszenie jej w pasie będzie zbyt niewygodne.

Paryż street fashion, fot. Imaxtree Paryż street fashion, fot. Imaxtree

Nerkę nosimy także do bardziej eleganckich stylizacji - wieczorową porą sprawdzą się zwłaszcza te z biżuteryjnymi łańcuszkami, pikowane, zamszowe. Wbrew pozorom nerki wyglądają dobrze z sukienkami, garniturami damskimi bądź w połączeniu z marynarkami i płaszczami. Z powodzeniem możemy wówczas nosić je przewieszone przez kurtkę czy płaszcz - w wydaniu sportowym, sprawdzą się założone na obszerną, oversize'ową bluzę.

Londyn, street fashion, fot. Imaxtree Londyn, street fashion, fot. Imaxtree

Paryź, street fashion, fot. Imaxtree Paryź, street fashion, fot. Imaxtree

Londyn, street fashion, fot. Imaxtree Londyn, street fashion, fot. Imaxtree

Nerki noszone na biodrach/w talii dobrze komponują się z również w połączeniu z długimi, obszernymi koszulami jako przełamanie stylizacji. Klasykiem są torebki-nerki ze skóry, welurowe i mocno zdobione.

Paryź, street fashion, fot. Imaxtree Paryź, street fashion, fot. Imaxtree

Nowy Jork, street fashion, fot. Imaxtree Nowy Jork, street fashion, fot. Imaxtree

Nowy Jork, street fashion, fot. Imaxtree Nowy Jork, street fashion, fot. Imaxtree

Paryż street fashion, fot. Imaxtree Paryż street fashion, fot. Imaxtree

Nerki, które w latach 80. i 90. ubiegłego wieku uchodziły za kiczowaty dodatek, obecnie stały się elementem pożądanym i tworzą całość nie tylko z ortalionowymi dresami, ale również klasycznymi sukienkami i marynarkami. Swoje modele zaprezentowały już największe domy mody - Chanel, Burberry czy Fendi.

Londyn, street fashion, fot. Imaxtree Londyn, street fashion, fot. Imaxtree

Nerki damskie nie muszą być najmniejszych rozmiarów. Choć przyzwyczaiłyśmy się, że większość z nich nie przekracza rozmiaru XS, coraz częściej wśród propozycji, które mogą być o wiele bardziej praktyczne, pojawiają się duże, masywne saszetki, które z powodzeniem pomieszczą podobną ilość przedmiotów co spora torba. Ponadto wśród dostępnych modeli często pojawiają się takie, u których można odczepić paski i np. przyczepić je do szlufek spodni.

Londyn, street fashion, fot. Imaxtree Londyn, street fashion, fot. Imaxtree

Nerki - przykładowe stylizacje

Londyn, street fashion, fot. Imaxtree Londyn, street fashion, fot. Imaxtree

Londyn, street fashion, fot. Imaxtree Londyn, street fashion, fot. Imaxtree

Mediolan, street fashion. fot. Imaxtree Mediolan, street fashion. fot. Imaxtree

Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree

Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree

Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree

Sztokholm, street fashion, fot. Imaxtree Sztokholm, street fashion, fot. Imaxtree

Sztokholm, street fashion, fot. Imaxtree Sztokholm, street fashion, fot. Imaxtree

Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree

Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree Mediolan, street fashion, fot. Imaxtree