1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Kuchnia
  4. >
  5. Kremowa zupa fit z ciecierzycy

Kremowa zupa fit z ciecierzycy

123rf.com
123rf.com
Najlepszym sposobem na utrzymanie idealnej figury, a dodatkowo oczyszczenie organizmu z toksyn, jest wprowadzenie do naszego codziennego menu pełnowartościowych zup kremów.

Zupy kremy to niskokaloryczne, pełne wartościowych witamin posiłki, które można mieć zawsze pod ręką. Oto przepis na krem z ciecierzycy z rozgrzewającymi przyprawami

Składniki
200 g ciecierzycy gotowanej 750 ml bulionu warzywnego 2 łyżki płatków owsianych 3 łyżki soku z limonki ¼ łyżki mielonej kolendry 4 łyżki oliwy 1 ząbek czosnku 1 łyżeczka cukru trzcinowego 1 papryczka chili szczypta kuminu kawałek imbiru szczypta pieprzu cayenne sól morska
Sposób przygotowania
W garnku na gorącym oleju szklimy posiekany czosnek. Następnie dodajemy poszatkowany imbir i płatki owsiane. Całość zalewamy bulionem warzywnym i gotujemy na średnim ogniu około 15 minut. Po tym czasie dodajemy odcedzoną ciecierzycę, kumin, kolendrę, sól, cukier oraz papryczkę chilli. Kolejno blendujemy zupę, a na sam koniec doprawiamy ją pieprzem cayenne i sokiem z limonki. 

Zobacz także kremy tonujące do włosów

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Kuchnia

Bulion warzywny - nie tylko dla wegetarian

Bulion warzywny powinien gotować się długo na małym ogniu pod przykryciem. (Fot. iStock)
Bulion warzywny powinien gotować się długo na małym ogniu pod przykryciem. (Fot. iStock)
Kiedy planujemy gotować pyszną zupę, często jako główny składnik przepisu występuje bulion warzywny. To podstawa i serce potrawy. To dzięki niemu zupa, gluasz czy gęsty sos nabierają głębokiego i bogatego smaku. Warto nauczyć się robić własny bulion. Odstawić w kąt kupne buliony w kostkach, niekiedy pełne niepotrzebnej chemii. Tym bardziej, że bulion może być daniem samym w sobie.

Kiedy planujemy gotować pyszną zupę, często jako główny składnik przepisu występuje bulion warzywny. To podstawa i serce potrawy. To dzięki niemu zupa, gulasz czy gęsty sos nabierają głębokiego i bogatego smaku. Warto nauczyć się robić własny bulion, a gotowe buliony w kostkach odłożyć w kąt.

Domowy bulion to prosta sprawa. Nie ma dla niego konkretnej zasady. Bulion to intensywny wywar z warzyw. Podczas gotowania na małym ogniu warzywa powoli wydobywają z siebie soki, tworząc mocną esencję. Bulion warzywny możemy skomponować z dowolnie wybranych warzyw, pamiętając, by były świeże, sezonowe i lokalne.

Składniki:

  • marchewka 2 sztuki
  • pietruszka 2 sztuki
  • fenkuł 1/2
  • por 1/2
  • biała kapusta 1/4
  • suszone grzyby 5-6 plastrów
  • pieczarki 4 sztuki
  • seler 1/2
  • jabłko z skórką 1/2
  • cebula 1 duża
  • liść laurowy 2 sztuki
  • ziele angielskie 4 ziarna
  • jałowiec 3 jagody
  • lubczyk suszony 1 łyżka
  • czosnek 2 ząbki
  • wino białe 1/2 szklanki
  • sos sojowy 1 łyżka
  • oliwa 2 łyżki
  • woda 2 litry
Cebulę w całości postaw na ogniu kuchenki. Skórka powinna się mocno przyrumienić, a nawet palić. Warzywa umyj, obierz i pokrój na mniejsze części. Przełóż do garnka. Dodaj cebulę. Dodaj przyprawy i umyte grzyby. Czosnek zgnieć nożem i w całości, nieobrany dodaj do warzyw. Dodaj wino i wodę. Dodaj oliwę. Przykryj i postaw na małym ogniu. Niech bulion delikatnie bulgocze przez 3-4 godziny.  Pod koniec dodaj jasny sos sojowy. Dobrze odcedź warzywa. Bulion jest gotowy do użycia. Jeśli nie zużyjesz całości, zamroź go.

Po tak długim gotowaniu warzywa z bulionu powinny mieć jałowy smak. To dlatego, że wszystko, co najlepsze, zostało w bulionie. 

Źródło: autorką przepisu jest Alicja Rokicka - weganka, autorka książek; prowadzi blog Wegan Nerd.

  1. Zdrowie

Dieta na cztery pory roku - co jeść jesienią?

Jak traktować swój organizm jesienią oraz w innych porach roku? Czym karmić, żeby czuć się dobrze? (fot. iStock)
Jak traktować swój organizm jesienią oraz w innych porach roku? Czym karmić, żeby czuć się dobrze? (fot. iStock)
Pory roku zmieniają się niezależnie od tego, czy tego chcemy, czy nie. Jeżeli współpracujemy z naturą, żyje nam się dobrze. Jeżeli przestajemy współpracować, wybijamy się z tej całości i zaczyna się choroba – radzi doradca żywieniowy Anna Krasucka.

Co wybierać chłodną jesienią?
Jesienią przygotowujemy się na najcięższą porę roku – zimę. Natura oddaje owoce, żeby za chwilę zrzucić liście, ściągnąć soki do pnia, a potem do korzenia i pójść w stan uśpienia. Ponieważ robi się mokro i chłodno, powinniśmy jeść potrawy rozgrzewające, które nie będą dodatkowo nawilżać organizmu. Odchodzimy od surowizny i jemy coraz więcej potraw gotowanych. Rano dobrze jest zjeść ciepłą owsiankę lub jaglankę z jabłkiem, gruszką, śliwką, dynią, orzechami, pestkami, odrobiną świeżego imbiru lub cynamonu. Takie śniadanie utrzyma ciepło w żołądku i rozgrzeje organizm. Obiady i kolacje też dobrze jeść na ciepło. Dodatkiem może być surówka z marchwi czy selera. Jesienią mamy obfitość wszelkich warzyw: jest papryka, dynia, cukinia, buraki, marchew, kapusta, kalafior, brokuły… Możemy gotować gulasze warzywne, zupy, piec, dusić. Taki warzywny posiłek będzie odżywczy i lekkostrawny, a po posiłku powinniśmy czuć się lekko i pełni energii.

Jesienią zaczynamy się też wyciszać.
Tak. Jesienią drzewa zrzucają liście i udają się w stan spoczynku. My też funkcjonujemy inaczej. Powinniśmy więcej przebywać w domu i dbać o ciepło organizmu. Nie trwonić energii, tylko ją kumulować. Jeżeli zimą będziemy balować, nie dojadać, nie dosypiać, forsować się fizycznie – będziemy tracić energię i za którymś cyklem rocznym zaczniemy chorować.

Wiosna i lato to eksplozja energii, a jesień i zima – czas regeneracji, żeby później na wiosnę móc się odrodzić. Jeżeli kogoś dopada przesilenie wiosenne, to znaczy, że nie ma równowagi w organizmie, że nieodpowiednio się zregenerował zimą.

Na czym polega zimowa regeneracja?
Na otulaniu się tym, co spożywamy – żeby zachować to, co najcenniejsze. Mamy prawo przybrać wtedy na wadze. Powinniśmy jeść posiłki rozgrzewające i tłustsze – nasze babki gotowały rosoły kilka godzin, a bigosy – kilka dni. Jedzmy też dużo kasz i roślin strączkowych – soczewicę, ciecierzycę, groch, fasolę. Kiedyś gotowano zawiesiste grochówki i gulasze fasolowe, i to jest najlepsze jedzenie zimą w naszym klimacie. Później przychodzi czas oczyszczenia z tłustych potraw, u nas to okres Wielkiego Postu. Brak odpowiedniego oczyszczenia organizmu powoduje choroby na wiosnę. Oczyszczenie nie musi oznaczać głodówki – to może być krótki czas na samych warzywach korzennych albo na monodiecie jaglanej czy orkiszowej.

I nadchodzi upragniona wiosna…
…zrzucamy zimowe ubranie, czujemy się lekko na ciele i duszy. W naturze też się budzi życie – pojawia się zielona trwa, liście na drzewach, a na polach – pokrzywa, mniszek lekarski, szczaw, krwawnik, szpinak. Potem pora na nowalijki i botwinkę, wreszcie – szparagi. Wiosną polecam też orkisz, który uspokaja wątrobę. Zachęcam do jedzenia na surowo lub gotowania: pokrzywy, szpinaku i szczawiu. Szparagi są moczopędne i będą ładnie oczyszczać organizm. Nie zaczynajmy tylko zbyt szybko z nowalijkami, bo te najwcześniejsze są zwykle mocno pryskane. Z początkiem wiosny możemy jeszcze jeść kiszonki i warzywa korzeniowe. Od nas zależy, co wybierzemy z tego dobrodziejstwa natury.

Problem wyboru mamy zwykle latem…
Tak, bo nagle pojawia się wszystko… Ale pamiętajmy, że lato jest najcieplejszą i najbardziej suchą porą roku. Ludzki organizm potrzebuje produktów, które będą go nawilżać i schładzać. Wtedy też pojawiają się na polach i na bazarkach owoce, które tak działają – truskawki, maliny, jagody, agrest, porzeczki, czereśnie, wiśnie… Jedzmy je na potęgę. Ja potrafię sobie zrobić np. cały dzień truskawkowy lub czereśniowy. To nawilża i oczyszcza organizm. Z kolei warzywa, takie jak sałaty, pomidory, ogórki, rzodkiewki, zioła, młode buraczki czy młoda marchewka dają dużo energii. Jedzmy sałatki, surowiznę i pijmy świeżo wyciskane soki. Do tego warzywa na parze czy krótko gotowane zupy. Trochę kwaskowych kompotów, mięty czy melisy na orzeźwienie. Latem mamy dużo energii – chodzimy później spać, krócej śpimy, chce nam się ruszać, podróżować, chce nam się żyć.

Co sprawiło, że zaczęłaś interesować się zdrowym odżywianiem?
Byłam jedyną córką w domu (mam jeszcze dwóch starszych braci) i od zawsze lubiłam przesiadywać z mamą w kuchni. Moja babcia, która wychowała siedmioro dzieci, była główną kucharką na wiejskich weselach. Piekła wielkie bochny chleba, tace drożdżówek, wymyślała zupę „nic”, bo trzeba było sobie radzić w trudnych czasach. Najlepsze ziemniaki, jakie wspominam z wakacji u babci, to te uparowane w całości dla świń. Jedliśmy jeszcze gorące z parnika – z masłem i solą. Albo taką pajdę chleba. W tym była magia prostoty i wspólnych posiłków. To wyniosłam z domu. W liceum zapragnęłam dowiedzieć się, jak funkcjonuje ludzki organizm, co trawimy, co jakie ma działanie. Wtedy przeczytałam książkę o diecie rozdzielnej i do tej pory jestem jej zwolenniczką. Później wyemigrowałam do Niemiec, gdzie przez rok jadłam surowiznę, i niestety zaczęłam mieć problemy zdrowotne, m.in. silne bóle miesiączkowe. Trafiłam do lekarza medycyny chińskiej, który zalecił mi trzy zabiegi akupunktury i wykluczył z diety miętę i surowe jedzenie, bo mnie wychładzało. Szybko odczułam różnicę. Dlatego dobrze wiem, że zmiana samopoczucia i jakości życia zaczyna się od jedzenia.

I rozbudzenia świadomości…
Właśnie, zastanówmy się, czy żyjemy świadomie. A jednym z przejawów życia jest właśnie jedzenie. Jeśli zamiast wrzucać kostkę rosołową, ugotujemy zupę na prawdziwej marchewce, to zaczniemy się może zastanawiać, skąd ona pochodzi, jak rośnie, kiedy jest dostępna. Otworzy nam to szansę, by wrócić do naturalnego cyklu, odzyskać poczucie przynależności. A to może nas wyprowadzić z choroby, samotności czy depresji. Czerpmy siłę z naszych korzeni.

Przykładowe menu zimowe:

1. Śniadanie – owsianka z orzechami, suszonymi owocami i imbirem 2. Drugie śniadanie – surowe lub pieczone jabłko z daktylami 3. Obiad – pieczona ryba w ziołach z warzywami + kiszona kapusta 4. Podwieczorek – kompot z suszonych owoców z wanilią (bez cukru) 5. Kolacja
– barszcz ukraiński

Anna Krasucka trener, doradca żywieniowy, dietetyk tradycyjnej medycyny chińskiej, założycielka Akademii Odżywiania dla Zdrowia „Pięć Smaków”, prowadzi praktyczne warsztaty zdrowego i smacznego gotowania.

  1. Kuchnia

Zdrowe zupy wegańskie

Superszybka zupa z marchewki i kopru włoskiego z komosą ryżową (fot. Fanny Hanson)
Superszybka zupa z marchewki i kopru włoskiego z komosą ryżową (fot. Fanny Hanson)
Therese Elgquist, autorka książki "Zdrowe zielone proteiny", zdradza przepisy na wyjątkowo szybkie pożywne zupy.

Oto nowy sposób przyrządzania zupy. Zainspirowały mnie do tego Lina i Mia – moje przyjaciółki, z którymi gotuję. Potrzebne są w zasadzie tylko dwie rzeczy: duży mikser i trochę warzyw. Żeby zupa była bardziej pożywna, dekoruję ją prostym, ziołowym przybraniem z komosy ryżowej. Gotowanie idzie mi szybko, zwłaszcza jeśli wcześniej ugotowałam komosę i wstawiłam ją do lodówki (w takiej sytuacji na ugotowanie zupy potrzeba zaledwie siedmiu minut). Sprawdza się dobrze jako przystawka przed głównym daniem, danie na bufet szwedzki, główne danie na lunch albo na kolację.

Zupa z marchewki i kopru włoskiego

  • 1 żółta, siekana cebula
  • 1 ząbek siekanego czosnku
  • 800 g obranej marchwi
  • 2 bulwy kopru włoskiego
  • 1 cm ekologicznego, obranego imbiru
  • 4 suszone ekologiczne pomarańcze
  • 1,2 l wody
  • 1 łyżka niefiltrowanego octu z cydru jabłkowego
  • nieoczyszczona sól morska lub kamienna
  • świeżo zmielony czarny pieprz
Do przybrania:
  • 200 ml białej, niegotowanej komosy ryżowej (lub 600 ml ugotowanej)
  • 200 ml grubo siekanych, mieszanych ziół
  • 100 ml całej, suszonej, prażonej gryki
  • nieoczyszczona sól morska lub kamienna
  • świeżo zmielony czarny pieprz
  1. Zacznij od przybrania; ugotuj komosę według przepisu na opakowaniu; odstaw, żeby ostygła i wymieszaj; dodaj zioła i grykę; dopraw do smaku solą i pieprzem.
  2. Pokrój warzywa na niewielkie kawałki; włóż wszystkie składniki na zupę do miksera o dużej mocy i miksuj, aż powstanie jednorodna w konsystencji zupa; przelej ją do garnka i podgrzewaj, żeby była ciepła; jeśli jest to konieczne, dodaj więcej wody,
  3. Zupę podawaj udekorowaną sałatką z komosy ryżowej, ewentualnie posyp ją dodatkową, niewielką ilością gryki.
Jak przygotować prażoną grykę:

Suszoną całą grukę wrzuć do sitka z małymi dziurkami. Ugotuj w garnku dużo wody i polej nią grykę. Odstaw, żeby obciekła i wypłucz w zimnej wodzie. Praż grykę na suchej, średnio rozgrzanej patelni, aż stanie się sucha i nabierze złotej barwy. Można ją też prażyć na blasze w piecu w temp. 150 st. C ok. pół godziny. Co jakiś czas mieszaj.

Zupa z pasternaku i selera z kruchym jarmużem i ciecierzycą

Fot. Fanny Hanson Fot. Fanny Hanson
  • 1 żółta, drobno siekana cebula
  • 1 drobno siekany ząbek czosnku
  • 1 łyżka oliwy tłoczonej na zimno
  • 2 łyżeczki sproszkowanego curry
  • 400 g pasternaku
  • 400 g selera
  • 1 litr wody
  • 200 ml mleka kokosowego
  • 1 łyżka niefiltrowanego octu z cydru jabłkowego
  • nieoczyszczona sól morska albo kamienna
  • świeżo zmielony czarny pieprz
Do przybrania:
  • 100 g jarmużu
  • 1 łyżka oliwy tłoczonej na zimno
  • 1 puszka gotowanej ciecierzycy (ok. 230 g)
  • 50 ml prażonej gryki
  • nieoczyszczona sól morska lub kamienna
  1. Cebulę i czosnek podsmaż w oliwie w dużym garnku, aż zrobią się miękkie (zanim nabiorą koloru); dodaj sproszkowane chili i podsmażaj przez 1 minutę.
  2. Pasternak i seler obierz i pokrój drobno; dodaj usmażoną cebulę i wstaw wodę na gotowanie, na 15-20 minut, aż warzywa korzeniowe staną się miękkie; dodaj mleka kokosowego i octu, a potem zmiksuj; dopraw do smaku pieprzem i solą.
  3. Rozgrzej piekarnik do temp. 175⁰C; pokrój dolną, twardą część łodygi jarmużu, a liście zetrzyj na małe kawałki. Jarmuż polej olejem i posyp solą. Opłucz ciecierzycę wodą, wysusz ją i wymieszaj z jarmużem. Rozłóż wszystko na płycie do pieczenia i podsmażaj w piekarniku przez 7-10 minut, aż jarmuż i ciecierzyca zrobią się lekko kruche.
  4. Podaj zupę udekorowaną jarmużem, ciecierzycą i smażoną gryką lub prażonymi ziarnami.
Prawdziwa kremowa zupa z dużą ilością naturalnej słodyczy, którą można przygotować w ciągu pół godziny. Pasternak i seler gotuj tak długo, aż zrobią się miękkie. W tym samym czasie możesz przygotowywać dodatki. Żeby zwiększyć w posiłku zawartość białek, można dodać ciecierzycy albo fasoli jako dodatek do zupy, albo nawet je z zupą zmiksować. Zupa stanie się bardziej pożywna.

 

  1. Kuchnia

Zupy na zimę - 5 przepisów

W okresie zimowym pożywne zupy powinny być podstawą naszego dziennego menu. (fot. iStock)
W okresie zimowym pożywne zupy powinny być podstawą naszego dziennego menu. (fot. iStock)
Zobacz galerię 6 Zdjęć
Syte, rozgrzewające i… wegetariańskie! Spróbujcie pysznych zup z różnych stron świata według przepisów Moniki Mrozowskiej.

Hiszpańska zupa czosnkowa

Hiszpańska zupa czosnkowa (fot. Monika Mrozowska) Hiszpańska zupa czosnkowa (fot. Monika Mrozowska)

4 porcje 4 łyżki oliwy z oliwek 1 opakowanie tofu (ok. 180 g) 2 łyżeczki sosu sojowego 4 główki czosnku 1/2 łyżeczki tymianku 1 łyżeczka wędzonej papryki 1 litr bulionu warzywnego 4 ugotowane jajka sól i pieprz do smaku

Tofu kroimy w małą kostkę .Cały czosnek wyciskamy przez praskę. Tofu podsmażamy w garnku na oliwie na złocisty kolor przez ok.5 minut. Dodajemy wyciśnięty czosnek i całość smażymy dosłownie minutę. Dolewamy sos sojowy, a po chwili bulion warzywny. Dorzucamy przyprawy: tymianek i wędzoną paprykę. Gotujemy na małym ogniu ok.25 minut. Solimy i pieprzymy do smaku. Do każdej porcji dorzucamy ugotowane, przekrojone na pół jajko. Czosnek jest bardzo ceniony od dawien dawna w medycynie ludowej. Wykazuje właściwości przeciwzapalne, grzybobójcze i bakteriobójcze. Jest naturalnym antybiotykiem. Wpływa na utrzymanie równowagi mikrobiologicznej jelit, a jak wiadomo – zdrowe jelita to zdrowy cały organizm.

Imbrecciata

Imbrecciata (fot. Monika Mrozowska) Imbrecciata (fot. Monika Mrozowska)

6 porcji 50 g kaszy orkiszowej 50 g kaszy jęczmiennej 50 g ciecierzycy 50 g białej fasoli 50 g zielonej soczewicy 100 g bobu (może być mrożony) 150 g niemodyfikowanej genetycznie kukurydzy z puszki 2 duże cebule 4 łyżki oliwy z oliwek 1 puszka pomidorów majeranek 1,5 litra bulionu warzywnego sól do smaku

Ciecierzycę, fasolę i soczewicę namaczamy przez noc. Następnie płuczemy, zalewamy wywarem warzywnym, dodajemy majeranek i gotujemy, aż rośliny strączkowe staną się miękkie (minimum 40 minut).Po tym czasie dodajemy bób, kaszę orkiszową oraz jęczmienną i gotujemy kolejne 10 minut. Cebulę bardzo drobno szatkujemy, podsmażamy na oliwie z oliwek i dorzucamy do zupy. Dodajemy kukurydzę z puszki, pomidory i sól do smaku. Gotujemy jeszcze 5 minut i gotowe. To jest taka zupa, po której dosłownie czujemy, że możemy góry przenosić. Daje większego kopa niż niejeden napój-energetyk, bo zawiera m.in. orkisz, który nie bez powodu nazywany jest… pożywieniem gladiatorów. Poza tym zawiera gigantyczne ilości białka, więc jest idealnym rozwiązaniem dla osób, które pracują nad budową masy mięśniowej. A poza tym… poza tym ta zupa jest po prostu pyszna! Wersję ekspresową możemy przygotować z „zapuszkowanych” roślin strączkowych, dorzucając do zupy dwukrotną ilość: ciecierzycy, fasoli, soczewicy. Wówczas gotową zupą możemy cieszyć się już po kwadransie!

Indyjski krem z kalafiora

Indyjski krem z kalafiora (fot. Monika Mrozowska) Indyjski krem z kalafiora (fot. Monika Mrozowska)

4 duże porcje 3 łyżki masła klarowanego 1 cebula 2 ząbki czosnku 1/2 łyżeczki imbiru 1/2 łyżeczki chili 2 łyżeczki curry 1 średni kalafior 1 średni ziemniak 1 litr wywaru warzywnego 250 ml mleka kokosowego sól do smaku

Kalafiora kroimy na małe różyczki, ziemniaka obieramy i kroimy w małą kostkę. Cebulę drobno szatkujemy i podsmażamy na maśle klarowanym. Gdy cebula lekko się zeszkli, dodajemy wyciśnięty ząbek czosnku, imbir, chili i curry. Całość podsmażamy jeszcze ze 2 minuty. Wlewamy wodę, dorzucamy kalafiora i ziemniaka i gotujemy na małym ogniu ok.15 minut. Pod koniec gotowania dodajemy mleko kokosowe oraz sól do smaku. Przed podaniem miksujemy. Pyszna, aromatyczna zupa, którą możemy przygotować w kilkanaście minut i cieszyć się jej smakiem. Idealna na chłodne zimowe wieczory, bo jest dość lekka i bardzo mocno rozgrzewająca (ostre chili, imbir i czosnek). W wersji bez chili zasmakuje także dzieciom

Minestra di farro

Minestra di farro (fot. Monika Mrozowska) Minestra di farro (fot. Monika Mrozowska)

6 porcji 250 g kaszy orkiszowej 2 średnie marchewki 2 pałeczki selera naciowego 2 szalotki 3 ziemniaki 4 łyżki oliwy z oliwek 1,5 litra wody 1/2 łyżeczki rozmarynu sól i pieprz do smaku

Wszystkie warzywa kroimy w kostkę i wrzucamy do garnka na rozgrzaną oliwę z oliwek. Smażymy 4–5 minut, ciągle mieszając, dolewamy wodę. Wrzucamy przepłukaną kaszę orkiszową i rozmaryn. Gotujemy na małym ogniu przez ok.20 minut. Na koniec solimy i pieprzymy do smaku. Jedna z moich ulubionych zup. I jedna z najprostszych. W oryginalnym włoskim przepisie ląduje w niej pszenica w całości, ja wolę dodać kaszę orkiszową. A wiecie, że orkisz ma właściwości rozweselające? Rozgrzewa, wzmacnia, dodaje nam sił i jeszcze poprawia nastrój…

Węgierska zupa ziemniaczana

Węgierska zupa ziemniaczana (fot. Monika Mrozowska) Węgierska zupa ziemniaczana (fot. Monika Mrozowska)

6 dużych porcji 800 g ziemniaków 1 litr wywaru warzywnego 1 duża biała cebula 2 ząbki czosnku 1 łyżeczka wędzonej papryki 1 łyżeczka słodkiej papryki 1/3 łyżeczki gałki muszkatołowej 1 szklanka mleka 2 łyżki masła pęczek koperku sól i pieprz do smaku

Ziemniaki obieramy i kroimy w małą kostkę. Cebulę drobno szatkujemy. Czosnek wyciskamy. W garnku na rozgrzane masło wrzucamy cebulę i smażymy, aż cebula się zeszkli (ok.5 minut).Dorzucamy czosnek, wędzoną oraz słodką paprykę i smażymy jeszcze minutę. Dolewamy wywar warzywny i wrzucamy pokrojone ziemniaki. Gotujemy ok.30 minut. Pod koniec gotowania dodajemy gałkę muszkatołową i mleko. Solimy i pieprzymy do smaku. Gotujemy jeszcze 2 minuty. Na talerzu posypujemy zupę dużą ilością posiekanego koperku

  1. Kuchnia

Dania i sałatki z pokrzywą – 5 przepisów

Pokrzywa, oprócz szparagów, jest największą skarbnicą witamin, aminokwasów i minerałów w tym wiosennym okresie. Dawniej często używana w polskiej kuchni, znowu wraca do łask. (Fot. iStock)
Pokrzywa, oprócz szparagów, jest największą skarbnicą witamin, aminokwasów i minerałów w tym wiosennym okresie. Dawniej często używana w polskiej kuchni, znowu wraca do łask. (Fot. iStock)
Zdrowa i odżywcza, od starożytności stosowana w medycynie. Jej walory lecznicze doceniali m.in. Egipcjanie, którzy leczyli pokrzywą zapalenie stawów. Roślina ma nie tylko właściwości przeciwzapalne. Posiada też wiele składników wzmacniających organizm. Bogata jest w żelazo, wapń, magnez, potas, witaminy (A, C i K), a do tego we wszystkie niezbędne aminokwasy. Napary czy soki z pokrzywy cieszą się więc dużym powodzeniem.

Liście pokrzywy można zblendować lub wycisnąć w wyciskarce i dodać do ulubionych soków. Teraz jest na to najlepszy czas. Korzystajmy z jej właściwości! Pokrzywa ma tak wiele witamin i związków mineralnych, że gdybyśmy zgubili się w lesie, moglibyśmy przeżyć wiele dni na pokrzywie (zwałkowane w palcach liście, które położymy na języku - nie parzą; w jakimś stopniu parzące właściwości neutralizuje też ślina).

Pokrzywa od wieków stosowana jest także w kuchni, głównie w przepisach na sałatki lub zupy. Jej popularność rośnie też w ostatnich latach. Trudno się zresztą dziwić. Roślina jest łatwo dostępna. Występuje w dużych skupiskach w lasach, na łąkach, nad brzegami rzek. Możemy z niej korzystać, dopóki nie zakwitnie. Dlatego to już ostatnie tygodnie na zrywanie pokrzyw. Pamiętajmy, żeby szukać ich w czystych miejscach, z dala od dróg. Rośliny nie są już tak młode jak w kwietniu i na początku maja. Wystarczy jednak sięgać po górne części pędów.

Risotto z pokrzywą

Fot. iStockFot. iStock

Na początek proponuję włoski przepis. W Italii dania z pokrzywą także są dość popularne. Na włoskich stronach internetowych znajdziemy przepisy na ravioli z pokrzywą, lasagne, gnocchi czy makarony. Jednym z najbardziej popularnych dań jest jednak risotto, serwowane dość często w restauracjach.

Składniki:

  • 320 g ryżu (Arborio lub Carnaroli)
  • 200 g pokrzyw (ilość po obraniu)
  • 3 łyżki oliwy extravergine
  • 50 ml białego wytrawnego wina
  • 100 g pora
  • 40 g masła
  • 40 g parmezanu (Parmigiano Reggiano)
  • 1 litr bulionu warzywnego (do przygotowania włoskiej wersji bulionu wystarczą 2 marchewki, 1 cebula i łodyga selera naciowego)

Aby przygotować risotto z pokrzywy, najpierw zacznij od przygotowania bulionu warzywnego. Do 1,5 l osolonej wody włóż warzywa i gotuj przez około pół godziny, aż pozostanie litr wywaru. W czasie, gdy bulion będzie się gotował, wyczyść pokrzywy (używaj rękawiczek). Usuń łodygi, a następnie to, co zostanie (około 200 g liści z łodyżkami) wypłucz w zimnej wodzie i odcedź. Wlej łyżkę oliwy na patelnię. Do rozgrzanej oliwy dodaj pokrzywy, przykryj pokrywką, a gdy będą lekko podduszone dodaj trochę wody i dalej gotuj. Po około 10 minutach pokrzywy będą gotowe. Wyłącz ogień i przenieś je do wąskiego i wysokiego naczynia. Zmiksuj blenderem na gładki krem. Następnie przyrządź risotto. Pokrój drobno por i wrzuć na osobną patelnię z pozostałą ilością oliwy. Duś na małym ogniu przez 4-5 minut, po czym dodaj także ryż i podgrzewaj go mieszając. Gdy zmieni kolor, wlej białe wino. Dopiero, gdy alkohol wyparuje, dodaj kilka kadzi gorącego bulionu. Gotuj risotto (na wolnym ogniu, nie przykrywając patelni) przez około 5 minut, następnie dodaj miksowane pokrzywy, zamieszaj i zakończ gotowanie risotto kontynuując dodawanie tylko gorącego bulionu w razie potrzeby. Po ugotowaniu ryżu wyłącz ogień, dodaj masło, parmezan i mieszaj. Można podać z dodatkowym tartym parmezanem.

Zupa pokrzywowa

Fot. iStockFot. iStock

Przepisy na zupy z pokrzyw można znaleźć w książkach kucharskich z dawnych czasów (przykładem jest książka wydana jeszcze w XIX wieku „365 obiadów za pięć złotych” Lucyny Ćwierczakiewiczowej). Współcześnie trudno byłoby zliczyć ilość podobnych receptur. Proponuję jednak prosty, klasyczny przepis:

Składniki:

  • 1 pęczek włoszczyzny (najlepiej młodej)
  • 4 – 5 dużych ziemniaków
  • 3 garści umytych i drobno pokrojonych pokrzyw
  • 4 łyżki oliwy
  • 1–2 ząbki czosnku
  • 1 żółtko
  • 3 łyżki gęstej śmietany
  • Sól i pieprz do smaku
  • Sok z cytryny (opcjonalnie)

Włoszczyznę obieramy i gotujemy w 2 - 3 litrach lekko osolonej wody. Po 20 minutach wyławiamy warzywa na płaski talerz. W międzyczasie podgrzewamy oliwę na patelni i podsmażamy pokrzywę z drobno posiekanym czosnkiem. Lekko solimy. Obrane ziemniaki kroimy w kostkę i wrzucamy do bulionu (po wyłowieniu warzyw). Po 10 minutach gotowania dorzucamy (najlepiej prosto z patelni) pokrzywę i gotujemy jeszcze około 10 minut. Można dodać część rozgniecionych marchewek lub nawet całą włoszczyznę (jeśli chcemy np. dodatkowo zagęścić zupę). Na koniec zaprawiamy żółtkiem i śmietaną. Doprawiamy do smaku. Polecam dodać do zupy odrobinę soku z cytryny. Niektórzy polecają też lubczyk jako dodatek.

Komosa ryżowa z pokrzywą

Fot. iStockFot. iStock

To wyjątkowo zdrowe i lekkie danie:) Może też występować jako dodatek do innych potraw.

Składniki:

  • 1 szklanka quinoa
  • 1 cytryna
  • 3 garści umytych liści pokrzywy
  • 1 garść świeżej mięty
  • 1/2 pęczka natki pietruszki
  • 2 garści rukoli (opcjonalnie, jeśli chcemy uzyskać ostrzejszy smak)
  • 3-4 łyżki oliwy
  • 2 łyżki oleju z czarnuszki
  • 2 łyżki oleju konopnego (zamiennie można użyć innego oleju, w zależności od upodobań; bazą jest oliwa)

Kaszę quinoa płuczemy i prażymy chwilę w garnku. Solimy i zalewamy wrzątkiem (proporcje 1:2). Po ugotowaniu zostawiamy w przykrytym garnku i czekamy aż ostygnie. Umytą i osuszoną zieleninę bardzo drobno kroimy i mieszamy z ostudzoną kaszą. Sok wyciśnięty z cytryny mieszamy z oliwą i olejami, następnie polewamy kaszę. Całość dokładnie mieszamy.

Omlet (a’la frittata) z pokrzywą

Fot. iStockFot. iStock

Chyba najprostszym daniem, które bardzo szybko można przyrządzić, jest omlet. Jeśli komuś zależy, żeby bardziej czuć smak pokrzywy, może zrezygnować z cebuli. Jednak omlet z dodatkiem cebuli (lub pora) jest wyraźniejszy w smaku.

Składniki:

  • 5-6 jajek
  • 1 cebula (lub kawałek pora)
  • 2-3 garści umytych pokrzyw (bez długich łodyg)
  • 4 łyżki oliwy
  • 1 łyżka masła
  • Sól i pieprz do smaku

Cebulę lub por oraz pokrzywę siekamy osobno. Na rozgrzaną oliwę wrzucamy najpierw cebulę i podsmażamy. Potem dodajemy pokrzywę i również trochę podsmażamy. W salaterce roztrzepujemy jajka z solą i pieprzem. Następnie do jajek dodajemy podsmażoną cebulę z pokrzywą. Całość mieszamy i wylewamy na patelnię (na której wcześniej roztapiamy masło). Zostawiamy na wolnym ogniu. Gdy omlet przyrumieni się na spodzie przerzucamy go na drugą stronę (najlepiej przy użyciu dużego talerza lub płaskiej pokrywki). Podsmażamy z drugiej strony i podajemy na ciepło (najlepiej z sałatką z pomidorów). Wariacji omletowych może być więcej, np. z dodatkiem innych warzyw (papryka, brokuł), a pokrzywę traktujemy wówczas jako jeden z dodatków.

Sałatka z pokrzywą

Fot. iStockFot. iStock

Nie podejrzewałam, że może być tak smaczna. Jedynym minusem jest to, że trzeba pokrzywę przebrać, poobrywać liście i dokładnie je umyć (dość czasochłonne).

Składniki:

  • 3 garści liści pokrzyw (dobrze umytych i odsączonych)
  • 4-5 łyżek oliwy
  • sok z cytryny (z jednej małej lub z połówki dużej)
  • 2-3 łyżki pestek słonecznika
  • 2 łyżki płatków migdałowych
  • 2 gruszki lub jedno jabłko (polecam jabłko, sałatka jest bardziej „rześka”)
  • garść suszonych ciemnych moreli (ewentualnie rodzynek)

Do umytych i osuszonych liści dodajemy sok z cytryny i oliwę. Mieszamy i zostawiamy na 5 – 10 minut. Następnie dorzucamy pokrojone gruszki lub jabłka (mogą być inne owoce) i drobno pokrojone morele. Lekko mieszamy i na koniec posypujemy pestkami słonecznika oraz płatkami migdałowymi (płatki migdałowe można zastąpić włoskimi orzechami lub pestkami dyni).