Nie wszystko, co dobre na Netflixie, trafia na listy najpopularniejszych tytułów. W cieniu głośnych premier i nowych hitów kryją się kultowe filmy, które wielu widzów po prostu ominęło – a szkoda, bo to właśnie one często zostają w głowie na dłużej niż viralowe nowości. To błyskotliwe dramaty, inteligentne biografie, kameralne historie o relacjach oraz mocne kino autorskie – produkcje, które wciąż czekają na swoje drugie życie. Jeśli szukasz zatem czegoś więcej niż algorytmiczne podpowiedzi „bo oglądali inni”, jesteś w dobrym miejscu.
„Moneyball” (2011)
Billy Beane (Brad Pitt) był za młodu wielką nadzieją baseballu, ale nie sprawdził się w profesjonalnej lidze. Dziś jest managerem podrzędnej drużyny, która ledwo wiąże koniec z końcem. Pewnego dnia mężczyzna wpada na rewolucyjny pomysł. Zatrudnia młodego ekonomistę i tworzy program selekcji zawodników pozwalający mu stworzyć optymalną drużynę, która mimo braku budżetu, w końcu zaczyna wygrywać.
„Maria Antonina” (2006)
Oryginalna wersję opowieści o życiu niezwykle barwnej postaci historycznej, młodziutkiej królowej Francji, Marii Antoninie (Kirsten Dunst), która w wieku zaledwie 14 lat została wydana za mąż za króla Ludwika XVI. Za młoda i zbyt naiwna by być królową, szybko została wciągnięta w pełne intryg i skandali pałacowe życie. Szybko stała się synonimem próżności i niepohamowanej rozrzutności, zyskując przydomek Madame Deficyt.
„Dwóch papieży” (2019)
Co dzieje się za zamkniętymi drzwiami Watykanu? Na to pytanie stara się odpowiedzieć Fernando Meirelles („Miasto Boga”, „Wierny ogrodnik”), który opowiada o relacji papieży Benedykta XVI (Anthony Hopkins) i Franciszka I (Jonathan Pryce). Ich rozmowy dotyczą zarówno spraw dogmatycznych, jak i wyższości Beatlesów nad Abbą, piłki nożnej czy ulubionych potraw. Meirelles ukazuje papieży jako ludzi obdarzonych wybornym poczuciem humoru, ale jednocześnie głęboko przejętych losami wiernych.
„Pociag do Darjeeling” (2007)
Trzej skłóceni ze sobą bracia wyruszają pociągiem w podróż dookoła Indii, aby odnaleźć siebie i odnowić zerwane rodzinne więzi. Ich „duchowa podróż” nie obędzie się jednak bez niespodzianek, w których główne role odegrają tabletki przeciwbólowe, indyjski syrop na kaszel i gaz pieprzowy. Wkrótce cała trójka dociera na sam środek pustyni, gdzie jedenaście walizek, drukarka i maszyna do laminowania posłużą im jako wyjątkowy survivalowy ekwipunek. Od tej chwili ich nieplanowana przygoda rozpoczyna się na nowo.
„Charlie” (2012)
Nastoletni Charlie (Logan Lerman) jest uczniem pierwszej klasy liceum w Pittsburgu. Nieśmiały i wyobcowany outsider nie ma lekko w nowym środowisku. Nie pasuje do żadnej grupy, a jego niekonwencjonalne poglądy nie ułatwiają mu procesu dopasowywania się do innych. Pierwsze miłosne doświadczenia, samobójstwo przyjaciela, relacje w rodzinie, narkotyki – z tym wszystkim Charlie zmaga się samotnie, aż do chwili, kiedy jego inteligencję i wrażliwość zauważają Sam (Emma Watson) i Patrick (Ezra Miller).
„Przekładaniec” (2004)
Mr. X (Daniel Craig), znany w przestępczym światku gangster handlujący narkotykami, postanawia wycofać się z interesu, aby móc nareszcie korzystać z życia. Jego szef zgadza się na to pod warunkiem, że X wykona dla niego jeszcze jedno zadanie. Jest nim odnalezienie córki pewnego milionera, starego przyjaciela bossa, i sfinalizowanie wielkiej transakcji. Sprawy szybko komplikują się na tyle, że X musi wprowadzić w życie własny plan.
„Między słowami” (2003)
Dwoje Amerykanów w Tokio – to początek całej fali zabawnych nieporozumień. Zapomniany, starzejący się aktor telewizyjny (Bill Murray) przyjeżdża do Japonii, aby wziąć udział w zdjęciach do filmu reklamowego. Młoda żona zapracowanego męża (Scarlett Johansson) nudzi się, pozostawiona sama sobie. Pewnego dnia ich ścieżki się przecinają.
„Truman Show” (1998)
Truman (Jim Carrey) mieszka w uroczym miasteczku i wiedzie szczęśliwe życie u boku kochającej żony. To, co dla wielu byłoby nieziszczalnym marzeniem, otrzymał bez większego wysiłku. Truman jest bowiem gwiazdą telewizyjnego serialu emitowanego przez 24 godziny na dobę. O każdym jego kroku decyduje reżyser. Ale nawet on nie przewidział, że wykreowany przez niego bohater zacznie domyślać się istnienia innego świata.
„Skazany na bluesa” (2005)
„Skazany na bluesa” to historia życia niezapomnianego wokalisty zespołu Dżem, Ryszarda Riedla (Tomasz Kot), który zmarł w 1994 r. po przedawkowaniu narkotyków. W filmie obserwujemy więc nie tylko jego dzieciństwo spędzone na Śląsku, ale też jego młodzieńcze lata i próby zerwania z nałogiem. Widzowie otrzymują więc poruszającą opowieść o sile ludzkich namiętności i o tym, że nie można oszukać przeznaczenia.
„Podwójne zagrożenie”
Libby zostaje wrobiona w morderstwo męża. Odsiaduje wyrok, odkrywa jednak, że jej mąż wciąż żyje. Sześć lat później kobieta zostaje warunkowo zwolniona i skierowana do ośrodka resocjalizacyjnego pod opiekę Travisa Lehmana, cynicznego kuratora sądowego. Libby łamie jednak zasady i ucieka, wierząc, że ustawa o tzw. podwójnym zagrożeniu, która nie pozwala na dwukrotne skazanie za tę samą zbrodnię, pomoże jej zemścić się na mężu.