1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Kuchnia
  4. >
  5. Agnieszka Amaro: Miłość życia spotkałam przy stole

Agnieszka Amaro: Miłość życia spotkałam przy stole

Zobacz galerię 1 Zdjęć
Smakoszka, tak jak ja uwielbia jeść, nie lubi gotować. Ma szczęście – jej mężem jest Wojciech Modest Amaro! Co się jada u boku zdobywcy pierwszej rising star Michelina w Polsce?

Agnieszka Amaro: Świętem w naszej rodzinie jest niedziela. To jedyny dzień, kiedy Atelier jest zamknięte i mamy czas dla siebie i dzieci. Kiedy my odsypiamy zmęczenie, dziewczynki wyjmują wszystko, co jest w lodówce, przygotowują stół do śniadania. Leniwie zaczynamy dzień około 13, rozmawiamy, jemy, nasz pierwszy posiłek trwa z reguły dwie godziny. Nadrabiamy zaległości rodzinne. Niedzielny obiad robi Modest. Zajmuje mu to bardzo mało czasu, przygotowuje potrawy szybko, spontanicznie i oczywiście niezwykle smacznie. Lubię, gdy gotuje w domu, mnie przygotowanie posiłków zajmuje o wiele więcej czasu.

Bułka z masłem (Danie, które potrafisz zrobić samodzielnie) Mamy pięcioosobową rodzinę, też muszę czasami gotować. Mam swoje ulubione popisowe danie – robię je według przepisu koleżanki. Podstawą jest szynka. Najpierw ją dziurkuję, w otwory wkładam ząbki czosnku i różne aromatyczne przyprawy, podsmażam, a potem piekę 45 minut. Do tego lane kluski i żurawina z jabłkiem. Palce lizać!

Apetyt rośnie w miarę jedzenia (Twoje ulubione restauracje, do których zawsze wracasz) Lubimy jadać w domu, a jeśli już wybieramy się do restauracji, to z reguły za granicę. To też forma prezentu, który od czasu do czasu robimy sobie z Modestem nawzajem. Kolację życia zjadłam w katalońskiej El Céller de Can Roca, restauracji prowadzonej przez trzech braci – cukiernika, sommeliera i kucharza, od 2009 r. utrzymującej status trzech gwiazdek Michelin. W ramach menu degustacyjnego spróbowaliśmy siedemnaście dań. Nim jednak się pojawiły, na naszym stole stanęło małe drzewko oliwne. Kelner powiedział: „Tu są dwie oliwki, proszę je znaleźć”. Oczywiście okazały się wielką niespodzianką, gdyż były zrobione z anchois!

Pieprzna historia (Wspomnienie smaku z podróży) René Redzepi jest jednym z najbardziej wymagających szefów kuchni, bezkompromisowym w kwestii smaku i perfekcji obsługi gości Nomy. To tajemnica jego sukcesu, również utrzymania w dyscyplinie sześćdziesięcioosobowej załogi restauracji. Natomiast prywatnie to człowiek bardzo serdeczny. Miałam okazję poznać go z tej strony podczas urodzinowej kolacji, którą zorganizował dla mnie Modest. René zaprosił nas do swojego nowego laboratorium, otworzył szampana i wypił moje zdrowie.

Musztarda po obiedzie (Miałam okazję, ale nie spróbowałam) Zjem wszystko, ale to, co znalazło się wśród innych zaskakujących dań na stole we wspomnianej powyżej kopenhaskiej Nomie, absolutnie mnie odrzuciło. Kelner podał nam słoik z instrukcją, by jak najszybciej jego zawartość złapać i zjeść. Kiedy otworzyliśmy wieczko, wyszły wąsy. Długie i szarawe. Należały do młodziutkiej, żyjącej krewetki. Tyle ich było, że odebrały mi apetyt. Modest oczywiście ze smakiem zjadł wąsy razem z krewetką. W El Bulli jedliśmy surową langustę. Mnie ten smak zemdlił, ale dla Ferrana Adrii to kwintesencja smaku morza. Wszystko jest kwestią gustu.

Czuję miętę do… (Danie, przysmak, do którego masz prawdziwą słabość) Do potraw Modesta! Tu, w Atelier, jest parę dań jego autorstwa, które uwielbiam. Są to np. lody sosnowe i jałowcowe. Często proszę o nie na zakończenie dnia.

Zresztą od pierwszego spotkania towarzyszą nam potrawy Modesta i gwiazdki Michelin. Poznaliśmy się na kolacji, którą on przygotowywał. Przyszłam ze znajomym Korsykaninem, właścicielem restauracji z gwiazdką Michelin. Wyciągnął mnie z domu siłą, nie miałam ochoty na wyjście, ale on miał interes do omówienia i nie chciał iść sam. Zgodziłam się. Pamiętam, że siadłam do stołu, Modest podał swój słynny zdekonstruowany żurek. Spojrzałam na niego i wiedziałam, że to on. Po kolacji wysyłaliśmy do siebie SMS-y. Już w drugim ustaliliśmy, że chcemy wziąć ślub i mieć dzieci. Tak, swoją wielką miłość spotkałam przy stole.

AGNIESZKA AMARO Skończyła studia MBA, przez wiele lat zajmowała się PR i marketingiem prowadząc własną firmę, jak również  pracowała m.in. dla NBC Universal, Iron Mountain, Philipsa. Swoją karierę zaczynała w Ministerstwie Zdrowia, gdzie prowadziła Biuro Rady Naukowej, przez 3 lata pełniła funkcję Rzecznika Praw Pacjenta. Obecnie wraz ze swoim mężem, Wojciechem Modestem Amaro, prowadzi atelier Amaro.

Fot. arch. prywatne

 Wywiady w Wojciechem Modestem Amaro tu, tu i tu.

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Kuchnia

Wielkanocny sernik z polewą toffi

Aby udekorować gotowe ciasto, możesz posypać je orzechami włoskimi, które dodatkowo mają mnóstwo wartości odżywczych. (Fot. iStock)
Aby udekorować gotowe ciasto, możesz posypać je orzechami włoskimi, które dodatkowo mają mnóstwo wartości odżywczych. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 3 Zdjęć
Oto prosty przepis na pyszny sernik z polewą toffi. To doskonałe ciasto na Wielkanoc!

Sernik to jedno z tradycyjnych ciast wielkanocnych. Oto przepis na pyszny sernik z polewą toffi domowej roboty, której nie dorówna żadna gotowa.

Sernik z domową polewą toffi

na 8–10 porcji
  • 1,2 kg trzykrotnie zmielonego tłustego twarogu
  • 12 jajek
  • 2 ½ szklanki cukru
  • 500 ml śmietany kremowej 36%
  • 3 łyżki śmietany kwaśnej 18%
  • ¼ kostki masła
  • 3 łyżki mąki ziemniaczanej
  • 4 paczki herbatników
  • 2 łyżki tartej bułki
  • sok z 2 cytryn
  • 1 łyżka skórki z cytryny
  • orzechy włoskie do dekoracji

Przygotowanie

  • Rozdzielamy białka i żółtka do dwóch dużych misek. Do żółtek dodajemy 1 ½ szklanki cukru, masło i ubijamy. Podczas ubijania stopniowo dodajemy twaróg, następnie sok z cytryny, skórkę z cytryn, kwaśną śmietanę i mąkę ziemniaczaną.
  • Gdy masa będzie gotowa, wlewamy uprzednio ubitą pianę z białek i delikatnie mieszamy drewnianą łyżką.
  • Wstawiamy do piekarnika nagrzanego do temperatury 180°C na 1,5 godziny.
  • Po upieczeniu odstawiamy do wystygnięcia.
  • Do wysokiego garnka wsypujemy 1 szklankę cukru, dodajemy 2 łyżki wody, karmelizujemy, uważając, żeby się nie przypalił, i dodajemy śmietankę. Gotujemy, aż śmietana odparuje i powstanie toffi.
  • Gotową polewą toffi polewamy sernik.

  1. Kuchnia

Kremowy pasztet z wątróbek

Pasztet z wątróbek (fot. iStock)
Pasztet z wątróbek (fot. iStock)
Zobacz galerię 1 Zdjęć
Wielkanoc tuż tuż. Na świątecznym stole pojawią się pasztety z królika, z dziczyzny lub z gęsi. Choć proponowany poniżej przepis nie należy do zbyt popularnych, czasem warto pokusić się o kulinarną nowość.

Wielkanoc tuż tuż. Na świątecznym stole pojawią się pasztety z królika, z dziczyzny lub z gęsi. Choć proponowany poniżej przepis nie należy do zbyt popularnych, czasem warto pokusić się o kulinarną nowość.

Pasztetu nie trzeba piec, więc jego wykonanie jest dość szybkie (co nie ujmuje mu smaku).

Składniki dla 10 osób:

  • 1,5 kg kurzych wątróbek,
  • 330 g masła,
  • 4 ząbki czosnku,
  • 6 łyżek koniaku lub brandy,
  • sól i pieprz
Masło klarujemy, tzn. wkładamy pokrojone w kostkę masło do rondelka i podgrzewamy na bardzo małym ogniu do momentu, aż się rozpuści. Następnie łyżką z powierzchni rozpuszczonego masła zdejmujemy powstałą pianę. Odstawiamy masło na 10 minut, a potem delikatnie przelewamy do drugiego naczynia, tak aby zlać masło znad oddzielonego białka.

Na patelni rozgrzewamy 30 g klarowanego masła. Dodajemy czosnek, podsmażamy chwilę i dodajemy wątróbki. Smażymy je krótko, po 2 minuty z każdej stro ny, tak, aby pozostały różowe w środku. Solimy i pieprzymy do smaku. Przekładamy do malaksera, dodajemy klarowane masło, brandy (lub koniak) i dokładnie miksujemy na bardzo gładką masę. Foremkę keksową wykładamy folią spożywczą i przelewamy pasztet. Przykrywamy szczelnie drugim kawałkiem folii i wkładamy na kilka godzin do lodówki, żeby pasztet się związał. Wyjmujemy pasztet z formy zdejmujemy folię i kroimy ciepłym nożem na plastry. Podajemy z grzankami i słodkim dodatkiem (konfiturą z cebuli, śliwek lub fig).

  1. Kuchnia

Gofry - przepis na domowe wafle

Gofry znakomicie smakują z owocami i bitą śmietaną. (Fot. iStock)
Gofry znakomicie smakują z owocami i bitą śmietaną. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 1 Zdjęć
Gofry to przysmak lata, kupowane na nadmorskim deptaku albo w budce przy przystani na Mazurach. Oczywiście w takich okolicznościach przyrody smakują najlepiej, ale warto móc otworzyć ich smak, kiedy tęsknimy za wakacjami. Oto przepis na domowe gofry, którymi przywołamy letnią beztroskę.

na 4 porcje
500 g mąki pszennej 2 łyżeczki proszku do pieczenia 1/2 szklanki cukru ( można dodać waniliowego) 2 jajka 1/3 kostki masła 1 i 1/2 szklanki wody

Masło roztapiamy i studzimy. Oddzielamy żółtka od białek. Z białek ubijamy pianę.

Do miski wsypujemy mąkę,  proszek do pieczenia, dodajemy żółtka oraz cukier wraz z cukrem waniliowym. Mieszamy. Wlewamy wodę i miksujemy.

Dodajemy ostudzone masło i ponownie miksujemy.

Na koniec dodajemy ubite białka i całość delikatnie mieszamy łyżką.

Ciasto powinno mieć konsystencję mniej więcej taką jak na placki.

Wypiekamy gofry w gofrownicy aż się zarumienią. Gorące goferki wykładamy na metalową kratkę, żeby nie stały się gumiaste. Nie należy układać ich jeden na drugim.

Podajemy z ulubionymi dodatkami.

  1. Kuchnia

Tarta porowa - na obiad i na przekąskę

Tartę można jeść zarówno na ciepło jako danie obiadowe, jak również na zimno jako przekąskę. (Fot. iStock)
Tartę można jeść zarówno na ciepło jako danie obiadowe, jak również na zimno jako przekąskę. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 1 Zdjęć
Tarta to danie, które nie wychodzi z mody. Może dlatego, że można ją zrobić na tysiąc i jeden sposobów. Zrumienione na złoto ranty kruchego ciasta otulają nadzienie, którego bazą są najczęściej warzywa, jajka i ser. Jeszcze tylko odrobina przypraw i powstaje danie doskonałe.

Tajemnicą dobrej tarty jest odpowiednio kruchy spód - delikatnie chrupiący, ale nie kruszący się przy każdym kęsie. Najlepiej przygotować go z mąki krupczatki. Można dodać do niej odrobinę kurkumy - wówczas ciasto będzie miało piękny złoty kolor.

Ważną zasadą przy robieniu kruchego ciasta, jest to, aby zagnieść je jak najszybciej, tylko do połączenia składników. Zbyt długo ugniatane będzie twarde.
Nadzienie to już kwestia kulinarnej fantazji. Bazą są jajka i ser- twardy typu Parmezan albo miękki kremowy jak feta. Można dodać również śmietany - wtedy danie będzie bardziej kaloryczne. Esencją smaku są warzywa  - duszone pory, krążki cukinii, liście szpinaku, pomidory... Co komu w duszy gra. Do tego zioła - w sezonie świeże, potem suszone. W wersji klasycznej, nie wegetariańskiej, smak można wzbogacić zrumienionym boczkiem lub szynką parmeńską. Ja najbardziej lubię tartę porową z orzechami włoskimi. Podzielę się z wami moim przepisem.

Tarta porowa z orzechami włoskimi

Ciasto: 250 g mąki (najlepiej krupczatki) 100 g masła jajko szczypta soli szczypta kurkumy odrobina zimnej wody

Nadzienie: 3 pory 1/4 kostki masła pół szklanki białego wina 4 jajka 180 g startego żółtego sera garść orzechów włoskich rozdrobnionych zioła: tymianek, oregano, bazylia szczypta curry sól i pieprz do smaku

Mąkę przesiewamy z solą i szczyptą kurkumy do miski. Ścieramy na tarce zimne masło do miski, wbijamy jajko. Szybko zagniatamy ciasto - jeśli składniki nie chcą się połączyć, dodajemy 1-2 łyżki zimnej wody. Wkładamy do lodówki przynajmniej na godzinę.

Przygotowujemy nadzienie: odkrawamy białą część porów, kroimy w cienkie krążki, myjemy i odsączamy ( np. w wirówce do sałaty). W dużym garnku topimy masło, dodajemy pory, chwilę smażymy, mieszając, aby się nie przypaliły, zmniejszamy ogień i przykrywamy. Dusimy około 10 minut.

Odkrywamy dolewamy wina i odparowujemy.

Ścieramy ser, rozbełtujemy jajka, kruszymy orzechy - dodajemy je do uduszonych porów. Doprawiamy solą i pieprzem oraz odrobiną curry.

Wykładamy naczynie do tarty ciastem - nakłuwamy je widelcem i wstawiamy do nagrzanego do 180 stopni piekarnika na 10-15 minut. Na podpieczony spód wylewamy nadzienie. Posypujemy ziołami. Zapiekamy około 40 minut.

  1. Kuchnia

Biscotti vel cantuccini

Ojczyzną cantuccini jest włoskie Prato - tak przynajmniej utrzymują jego mieszkańcy. W centrum Prato znajduje się zabytkowa cukiernia „Mattonella”, gdzie wypieka się tradycyjne cantuccini. Ich recepturę opracował w XIX w. Antonio Mattei - założyciel cukierni.
Ojczyzną cantuccini jest włoskie Prato - tak przynajmniej utrzymują jego mieszkańcy. W centrum Prato znajduje się zabytkowa cukiernia „Mattonella”, gdzie wypieka się tradycyjne cantuccini. Ich recepturę opracował w XIX w. Antonio Mattei - założyciel cukierni.
Zobacz galerię 1 Zdjęć
Tak wiem, zupełnie nie będę oryginalna przyznając się, że uwielbiam włoskie klimaty kulinarne. Jednak, czasem miast silić się na wyjątkowość, lepiej po prostu spojrzeć prawdzie w oczy, a prawda... prawda jest taka, że mogłabym jadać (i pijać!) wyłącznie po włosku. Na słodko i na wytrawnie - wszystko, jak leci, bez wyjątku. Jednak, cantuccini darzę szczególnym uczuciem.

Oryginalna receptura zakłada, że do ciasta dodaje się tylko migdały. Z czasem, w zależności od regionu, zaczęły pojawiać się inne warianty, z różnymi dodatkami jak rodzynki czy orzeszki pistacjowe. Poniższy przepis zawiera np. rodzynki i orzechy laskowe (przyp. red).

Składniki na 50 sztuk:

  • 2 szklanki mąki pszennej
  • 3/4 szklanki cukru
  • 3 jaja
  • 1/3 szklanki migdałów
  • 1/3 szklanki orzechów laskowych 
  • 1/4 szklanki drobnych rodzynek 
  • 1 łyżeczka proszku do pieczenia 
  • skórka otarta z 1 pomarańczy
  • skórka otarta z 1 cytryny
  • szczypta soli
Blachę do pieczenia wykładamy pergaminem. Rodzynki zalewamy wrzątkiem i zostawiamy na minimum 15 minut. Następnie odsączamy je starannie i zostawiamy do wyschnięcia. Jaja, cukier, mąkę, sól i proszek do pieczenia wyrabiamy mikserem przez 3 minuty na niskich obrotach. Dodajemy pokrojone na mniejsze części migdały, orzechy i skórki oraz wrzucamy rodzynki. Wyrabiamy kolejne 3 minuty, zwiększając obroty na średnie. Teraz ciasto wykładamy na blat lub stolnicę. Formujemy z niego kulę, a z niej podłużny bochenek o dł. ca 30 cm. Nasz bochenek ostrożnie przenosimy na blachę i wstawiamy ją na 30 minut do lodówki. Następnie wkładamy na 30 minut do piekarnika rozgrzanego do temperatury 190C. Wyjmujemy i zostawiamy do wystygnięcia. Następnie umieszczamy na pół godziny w zamrażalniku. Teraz kroimy ciasto w plastry, najlepiej o grubości ok. 1 cm. Gotowe plasterki układamy na blasze i pieczemy przez kwadrans w temperaturze 190C. Studzimy i wcinamy natychmiast lub przechowujemy w szczelnym pojemniku do 2 tygodni.

Cantuccini tradycyjnie macza się w vin santo (toskańskie wino deserowe) - w tej kombinacji podawane są jako deser w toskańskich trattoria. Dobrze smakują też jako dodatek do kawy (przyp. red.).