fbpx

Polska animacja w Londynie

Film Polski / "Tango" Zbigniewa Rybczyńskiego

W londyńskim Barbican Centre w cyklu „Polska Szkoła Animacji, jej satelici i kontynuatorzy” zostanie zaprezentowany ponad półwieczny dorobek polskiego filmu animowanego.

Przegląd został podzielony na cztery bloki filmowe. Dwa pierwsze przypominają klasyczne osiągnięcia polskiej animacji – zarówno dzieła najbardziej uzanych przedstawicieli nurtu, jak i twórczość artystów, których filmy stanowiły „otoczkę” głównej tendencji. Na dwa kolejne bloki składa się program najciekawszych dokonań młodej polskiej animacji, której twórcy kontynuują, często w sposób polemiczny, dzieło mistrzów starszego pokolenia.

Pomimo sporów wokół prawomocności terminu „Polska Szkoła Animacji” używa się go na określenie fenomenu artystycznego, jaki narodził się w polskiej animacji w drugiej połowie lat 50. Był on powiązany silnymi więzami ze słynną Polską Szkołą Plakatu; wpisał się także w ruch narodzin „narodowych szkół” animacji, szczególnie intensywny w centralnej części Europy na przełomie lat 50. i 60 XX wieku.

Inicjatorami i liderami ruchu byli współpracujący w owym czasie ze sobą Jan Lenica i Walerian Borowczyk. Ich wspólne filmy, „Był sobie raz” (1957), „Nagrodzone uczucia” (1957), „Dom” (1958), „Sztandar Młodych” (1958), przyczyniły się do zainicjowania przełomu w polskim filmie animowanym, który wówczas zaczął być traktowany – tak jak i w innych krajach – jako przekaz adresowany do widza dorosłego, podejmujący najbardziej złożone tematy i problemy na wysokim poziomie komunikacji artystycznej.

Mimo emigracji obu twórców na Zachód, w Polsce ten nurt animacji rozwijał się dzięki działalności Witolda Giersza, Mirosława Kijowicza, Daniela Szczechury, Kazimierza Urbańskiego, a także młodszych twórców: Stefana Schabenbecka, Ryszarda Czekały, Juliana Antonisza, Jerzego Kuci, Zbigniewa Rybczyńskiego, Jerzego Kaliny, Piotra Dumały. Tworzyli oni wielopokoleniową, złożoną formację artystyczną, nazywaną za granicą „szkołą polską”. Jej ceniony na całym świecie dorobek oddziałuje po dziś dzień na kolejne pokolenia twórców filmowych, kształcących się i debiutujących w Polsce. Także za granicą wymienia się szkołę polską jako jedno z najciekawszych zjawisk w animacji światowej ostatniego półwiecza.

Program:

Blok I

  • „Kineformy”, real. Andrzej Pawłowski (1957, 6’45”)
  • „Zmiana warty”, real. Włodzimierz Haupe, Halina Bielińska (1958, 7’30”)
  • „Dom”, real. Walerian Borowczyk, Jan Lenica (1958, 11′)
  • „Szkoła”, real. Walerian Borowczyk (1958, 6’30”)
  • „Labirynt”, real. Jan Lenica (1961, 14’15”)
  • „Igraszki”, real. Kazimierz Urbański (1962, 7′)
  • „Czerwone i czarne”, real. Witold Giersz (1963, 6’30”)
  • „Słodkie rytmy”, real. Kazimierz Urbański (1965, 6’30”)
  • „Wszystko jest liczbą”, real. Stefan Schabenbeck (1966, 7’30”)
  • „Koń”, real. Witold Giersz (1967, 6′)
  • „Worek”, real. Tadeusz Wilkosz (1967, 8′)
  • „Hobby”, real. Daniel Szczechura (1968, 7′)


Blok II

  • „Podróż”, real. Daniel Szczechura (1970, 6’30”)
  • „Syn”, real. Ryszard Czekała (1970, 9’45”)
  • „Apel”, real. Ryszard Czekała (1970,7’15”)
  • „Test I”, real. Józef Robakowski (1971, 5’15”)
  • „Bankiet”, real. Zofia Oraczewska (1976, 8’15”)
  • „Portret”, real. Stanisław Lenartowicz (1977, 7’45”)
  • „Droga”, real. Mirosław Kijowicz (1971, 4’30”)
  • „Pierwszy film”, real. Józef Piwkowski (1981, 9’30”)
  • „Refleksy”, real. Jerzy Kucia (1979, 6′)
  • „Tango”, real. Zbigniew Rybczyński (1980, 8′)
  • „Solo na ugorze”, real. Jerzy Kalina (1981, 7′)
  • „Łagodna”, real. Piotr Dumała (1985, 11′)


Blok III

  • „Franz Kafka”, real. Piotr Dumała (1991, 16′)
  • „Drgająca struna – Chordofon z IV suity Es-dur”, real. Rafał Bartkowicz (1995, 5’30”)
  • „Maski”, real. Piotr Karwas (1998, 5′)
  • „Romans dżentelmena”, real. Tomasz Kozak (2000, 10′)
  • „Strojenie instrumentów”, real. Jerzy Kucia (2000, 15’15”)
  • „Śmierć na 5″, real. Mariusz Wilczyński (2002, 3’40”)
  • „Katedra”, real. Tomasz Bagiński (2002, 6’30”)
  • „Po jabłkach”, real. Marta Pajek (2004, 5’30”)
  • „Niestety”, real. Mariusz Wilczyński, (2004, 13′)
  • „Sztuka spadania”, real. Tomasz Bagiński (2004, 6′)
  • „Zoopraxiscope”, real. Hieronim Neumann (2005, 11’45”)
  • „Ichthys”, real. Marek Skrobecki (2005, 15′)


Blok IV

  • „Śniadanie”, real. Izabela Plucińska (2006, 2’20”)
  • „Wiek kamienia”, real. Marta Skrocka (2007, 8′)
  • „Dokumanimo”, real. Małgorzata Bosek (2007, 10′)
  • „Sekwens”, real. Robert Sowa (2007, 8′)
  • „Refreny”, real. Wiola Sowa (2007, 13’15”)
  • „Wywijas”, real. Andrzej Jobczyk (2008, 5’30)
  • „Laska”, real. Michał Socha (2008, 5′)
  • „Ukryte”, real. Piotr Szczepanowicz (2009, 7′)
  • „Kto by pomyślał?”, real. Ewa Borysewicz, (2009, 10’41”)
  • „Esterhazy”, real. Izabela Plucińska (2009, 25′)
  • „Rytuał”, real. Zbigniew Czapla (2010, 5’30”)