Prawdziwa klasa nie ma nic wspólnego z dochodami. To sposób bycia i patrzenia na świat, który ujawnia się zwykle w małych gestach i trudnych sytuacjach. Nie można jej kupić, ale można nad nią pracować. Większość z nas robi to przez całe życie.
Osoby o wysokiej kulturze osobistej nie dzielą ludzi według statusu. Po udanej imprezie z taką samą serdecznością dziękują dziękują gościom, organizatorowi, kelnerkom i paniom sprzątającym. Nie biorą uwagę tego, czy mogą coś uzyskać. Szacunek i wdzięczność są dla nich niemal tak naturalne jak oddychanie.
Szacunek pokazują nawet za pomocą małych gestów. Nawiązywanie kontaktu wzrokowego, cierpliwość czy uważność wysyłają każdej osobie jasny sygnał – jesteś ważny/a.
Kiedy ktoś opowiada im o trudnym dniu w pracy, nie przerywają, nie dają nieproszonych rad ani nie przeskakują od razu do swoich historii. Zamiast tego po prostu uważnie słuchają i zadają pytania. Nie mają też problemu z momentami ciszy, które pozwalają obu stronom zebrać myśli.
Chociaż dużo się o nim mówi, uważne słuchanie jest tak naprawdę rzadkim „zjawiskiem”. Wymaga skupienia uwagi, cierpliwości i zdrowego ego. Ten ostatni element sprawia, że nie czekamy na swoją kolej, żeby zabłysnąć, ale dajemy drugiej osobie tyle przestrzeni, ile potrzebuje.
Niestety wiele rozmów zamienia się w rywalizację. Jedna osoba opowiada o swoim problemie, druga „wyskakuje” z jeszcze większym problemem. Jedna osoba mówi o swoim szczęściu, druga od razu próbuje przebić je swoją radosną historią. Osoba z klasą potrafi się oprzeć się tej pokusie i sprawić, że jej rozmówca może w pełni wykorzystać „swoje pięć minut”.
Kurczak w piekarniku się spalił, na nowy obrus wylało się czerwone wino, a zamek w sukience przestał działać. Gospodyni ma pełne prawo się zdenerwować, ale na tym się kończy. Nikogo nie obwinia, nie wyżywa się na gościach, nie narzeka cały wieczór. Bierze głęboki oddech, prosi rodzinę o pomoc i w połowie wieczoru (prawie) zupełnie zapomina o trudnym początku.
Kiedy wszystko się wali, spokój może nie rozwiązuje problemu, ale przynajmniej zatrzymuje pogłębianie się chaosu. Klocki domina przestają się przewracać, a to już połowa sukcesu.
Osoby o wysokiej kulturze osobistej wiedzą, że emocje są „zaraźliwe”. Nieprzyjemny ton czy ostre słowa są jak kropla goryczy, która przelewa czarę. Z tego powodu, gdy robi się trudno, potrafią zachować zimną krew i tak dobierać słowa, aby obniżać napięcie zamiast niepotrzebnie je podnosić.
Ludzie zapamiętują, jak działasz się pod presją. To właśnie wtedy klasa ma największe znaczenie. Gdy wszystko idzie dobrze, każdy może zachowywać się „bez zarzutu”. Ale w sytuacji awaryjnej tylko niektóre osoby potrafią wziąć głęboki oddech i spokojnym głosem zadać proste pytanie: „Co teraz mogę zrobić?”
Pieniądze, sukcesy zawodowe czy znajomości są dla wielu osób ulubionym tematem do rozmowy. Potrafią wpleść istotne dla siebie wątki w każdą rozmowę, nawet jeśli jest to zupełnie niestosowne. Tymczasem osoba o wysokiej kulturze osobistej nie ma palącej potrzeby, aby udowodniać innym swoją wartość. Jest raczej powściągliwa, a to często wzbudza największy szacunek i ciekawość.
Osoba z klasą nie potrzebuje oklasków. Nie musi co chwilę ogrzewać się w blasku świateł. Inni ludzie i tak ją podziwiają – za konsekwencję, życzliwość i cichą pewność siebie. To jak żyje, mówi samo za siebie.
Przechwalanie się często wynika z niepewności. Gdy czujemy się ze sobą dobrze, zostawiamy więcej przestrzeni innym. Cieszą nas ich sukcesy i nie czujemy, jakby zagrażali naszej pozycji.
Jeśli mówi, że zadzwoni – dzwoni. Jeśli obiecuje, że się pojawi – przychodzi. Jeśli deklaruje, że pomoże – pomaga. Taka konsekwencja buduje szacunek i zaufanie silniejsze niż te oparte na uroku osobistym.
W świecie pełnym niestabilności niezawodność i uczciwość są ceniona bardziej niż piękne słowa, prezenty i powierzchowne gesty. To one mówią prawdę o klasie i wychowaniu człowieka.
Oczywiście życie bywa chaotyczne. Każdemu zdarza się o czymś zapomnieć. Osoba o wysokiej kulturze osobistej przyznaje się wtedy do błędu i nie waha się użyć słowa „przepraszam”, a kiedy może, stara się naprawić sytuację. Dzięki temu jej bliscy czy współpracownicy wiedzą, na czym stoją – a to dziś prawdziwy luksus.
Osoba o wysokiej kulturze osobistej tworzy wokół siebie przyjazną atmosferę. Zauważa, gdy ktoś jest pominięty, nie próbuje dominować, wita innych życzliwym uśmiechem.
Umiejętność dostrzegania i uwzględniania innych to nie tylko dowód klasy, ale także bezcenny dar.
Taka osoba przedstawia ludzi sobie nawzajem, unika żartów, które mogłyby kogoś zawstydzić, dobiera tematy rozmowy tak, aby każdy mógł w nich uczestniczyć. Rozumie, że nawet pewni siebie ludzie mają swoje czułe punkty i małe traumy, dlatego stara się mówić i zachowywać w sposób, który nikogo nie stawia w niezręcznej sytuacji ani nie narusza jego poczucia bezpieczeństwa.\
Wyobraź sobie taką sytuację: jesteś na obiedzie z koleżankami z pracy, rozmowa nagle zmienia się w sesję plotkowania o dziewczynie, która od tygodnia nie pojawiła się w biurze. Niektóre z nich się ożywiają, inne milkną, aż w końcu jedna z uczestniczek spotkania pewnym głosem mówi coś życzliwego o nieobecnej. Energia przy stole natychmiast się zmienia, a naczelna plotkara subtelnie wycofuje się z tematu.
Osoba, która potrafi stanąć po stronie tych, którzy nie mogą się obronić, pokazuje klasę, odwagę i dojrzałość emocjonalną. A na dodatek daje dobry przykład innym.
Oczywiście każdy ma czasem potrzebę się wygadać. Szczera rozmowa, a nawet ponarzekanie przynoszą ulgę i pomagają uporządkować emocje. Problem zaczyna się, gdy ktoś ma złe intencje: chce pogorszyć sytuację, oczernić współpracownika czy poczuć jeszcze większą satysfakcję z czyjegoś potknięcia.
Dobre maniery wcale nie oznaczają, że musimy na wszystko się zgadzać i nieustannie martwić się o komfort wszystkich wokół. Osoba z klasą wie, że wyczerpanie emocjonalne prowadzi do kumulowania się napięcia i wybuchów złości. Dlatego stawia jasne granice i szanuje swoje zasoby. Dzięki temu może być jednocześnie ciepła i autentyczna.
Taka osoba jest mistrzem kulturalnego mówienia „Nie”. Asertywność w jej wydaniu jest jednocześnie uprzejma i stanowcza. Odmawia bez poczucia winy i długich tłumaczeń, nie raniąc przy tym drugiej osoby.
Osoba z wysoką kulturą osobistą potrafi chronić swój czas, energię i prywatność. Dzięki temu jej relacje są zdrowe i oparte na wzajemnym szacunku.
Czasem jedno szczere „przepraszam” mówi nam więcej o człowieku niż godziny wspólnych pogaduszek. Bez tłumaczeń, bez przerzucania odpowiedzialności, bez budowania historii na swoją obronę. Po prostu przyznanie się do pomyłki i uznanie jej konsekwencji.
Często mamy z tym problem, bo błędy uderzają w nasze ego i wywołują wstyd. Osoba z klasą rozumie jednak, że to właśnie tego rodzaju szczerość się buduje zaufanie szybciej i skuteczniej niż wszelkie próby zbudowania nieskazitelnego wizerunku.
Taki człowiek jest otwarty na informację zwrotną i wyciąga wnioski. Dzięki temu uczy się znacznie więcej niż osoby, które uparcie obstają przy swoim.