1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Psychologia
  4. >
  5. Wychowanie przez czytanie - jak uczyć dzieci wartości?

Wychowanie przez czytanie - jak uczyć dzieci wartości?

Czytanie rozwija dzieci i buduje ich zasoby na wielu poziomach: emocjonalnym, językowym, intelektualnym. Literatura uczy myślenia i przynosi dobre wzorce zachowań. (Fot. iStock)
Czytanie rozwija dzieci i buduje ich zasoby na wielu poziomach: emocjonalnym, językowym, intelektualnym. Literatura uczy myślenia i przynosi dobre wzorce zachowań. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 4 Zdjęcia
Tragedie z nienawiścią w tle skłaniają nas do poszukiwań sposobów, jak przeciwstawiać się mowie nienawiści.  Dobre programy mamy pod ręką - tworzy je Fundacja „ABCXXI – Cała Polska Czyta Dzieciom” – Jednak żaden projekt nie zastąpi rodziców – mówi założycielka i prezeska fundacji Irena Koźmińska.

Książka „Gorzka czekolada i inne opowiadania o ważnych sprawach” to w zamyśle lektura dla młodzieży oraz narzędzie do pracy dla rodziców i nauczycieli. O co chodzi w tym projekcie?
Książka powstała ponad trzy lata temu z okazji 15-lecia kampanii czytania. Zaproponowaliśmy uznanym autorom napisanie 15 opowiadań o wartościach. Chodziło nam o wprowadzenie nastolatków w wieku 11–14 lat w świat uniwersalnych wartości moralnych, takich jak: szacunek, odpowiedzialność, uczciwość, odwaga, mądrość itd. W lutym tego roku ukazał się drugi tom z tej serii „Gorzka czekolada. Nowe opowiadania o ważnych sprawach” – dotyczy emocji, mechanizmów psychologicznych i ukrytych motywacji. Oba tomy mają na celu edukację młodych ludzi w zakresie psychologii oraz moralności, bo jedno z drugim ściśle się wiąże.

Jak ten cel realizowany jest w praktyce?
W ramach projektu Wychowanie przez Czytanie proponujemy nauczycielom lekturę naszego poradnika „Z dzieckiem w świat wartości”, a następnie zachęcamy do przeczytania uczniom opowiadań z pierwszego tomu „Gorzkiej czekolady…”, żeby mogli oderwać się od tabletów i smartfonów i zastanowić nad zachowaniami prawdziwych ludzi w prawdziwym świecie. Potem dyskutują na te tematy, tworzą własne definicje wartości moralnych, próbując uchwycić ich istotę, przeprowadzają sąd nad bohaterami opowiadań, a na koniec tworzą prezentację filmową wybranej wartości i przesyłają ją do nas na konkurs. W projekcie wzięło udział już blisko 10 tys. uczniów szkół podstawowych.

Dzieci są tym zainteresowane?
Okazuje się, że bardzo! Znają, oczywiście, słowa określające wartości, ale często nie wiedzą, co się za nimi kryje. Kiedy pytaliśmy, co to jest wartość moralna, na początku odpowiadały, że to coś, co robią dla siebie i rodziny. Dopiero po dyskusjach i ćwiczeniach zaczynają rozumieć, że istnieją różne kategorie wartości: materialne i niematerialne, a wśród niematerialnych – moralne i pozamoralne. Przykładowo wartością materialną jest komputer lub samochód. Pozamoralną, która nie niesie imperatywu działań moralnych, jest siła lub uroda. I są wreszcie wartości moralne, czyli wskazania, jak czynić dobro, o które tutaj nam chodzi.

Rozważania teoretyczne nie wystarczą.
Uczą jednak młodzież nazywania i rozumienia ważnych pojęć, skłaniają do refleksji nad własnymi zachowaniami i wyborami. Kluczowe są, oczywiście, dobry przykład ze strony dorosłych oraz zachęta i okazje do praktykowania wartości. Bo tak jak codziennie dajemy dzieciom jeść, tak codziennie powinniśmy pokazywać im wzory dobrych zachowań – szacunku wobec innych, uczciwości, odpowiedzialności, solidarności itd. Jeżeli bowiem dziecko doświadcza braku szacunku, nie będzie szanowało innych. W drugim tomie „Gorzkiej czekolady…” mówimy o tym, kiedy człowiek jest w stanie stosować wartości.

Kiedy jest w stanie? Gdy ma zaspokojone potrzeby emocjonalne, czuje się szanowany i kochany, miał w życiu wiele przykładów prawych i pięknych zachowań ze strony bliskich czy nawet bohaterów książkowych. Jednak we współczesnym świecie transfer wartości pomiędzy pokoleniami niemal się zerwał.

Rodzice często nie mają czasu i świadomości, że uczenie wartości jest wstępem do szczęśliwego życia.
Ma pani pomysł, jak temu przeciwdziałać?
Wprowadzać zasady korzystania z mediów, gier i Internetu, a przede wszystkim budować system odporności moralnej dzieci. Tom drugi „Gorzkiej czekolady…” zawiera 13 historii nastolatków, każda z nich została omówiona w rozmowie z psychologiem, który wyjaśnia, co i dlaczego przydarzyło się bohaterom. W rozmowach często pojawia się termin „zasoby”. Chodzi o to wszystko, co jest naszym wewnętrznym kapitałem: poczucie własnej wartości, zdolność kontroli impulsów, charakter, umiejętność budowania dobrych relacji z ludźmi. Niestety, dzisiaj wielu dzieciom brakuje zasobów.

Jakie są tego przyczyny? Nie mówmy o patologii.
Takie, że rodzice nie mają czasu, cierpliwości, siły i wiedzy, by odpowiednio przygotować dzieci do życia, dać im dobry fundament.

Wróćmy do projektu opartego na „Gorzkiej czekoladzie…”. Jaką dzieci wynoszą z niego korzyść?
Pomaga im zrozumieć źródło ich gniewu, lęków, uprzedzeń. Bo skąd się bierze nienawiść? Nie z tego, że ktoś nam zrobił wbrew. Inni w takiej samej sytuacji mogą zareagować spokojnie i racjonalnie. Furia i nienawiść pojawiają się wtedy, gdy mamy wdrukowane, wyniesione z dzieciństwa głębokie urazy, kompleksy i nieuświadomione pokłady gniewu. Ross Campbell, znakomity psychiatra amerykański i autor książek dla rodziców, mówił, że dziecko instynktownie wie, że miłość rodziców po prostu mu się należy. Jeżeli jej nie otrzymuje – bo rodzice są zajęci, obojętni, zaborczy lub brutalni – czuje gniew. W przyszłości obraca go przeciwko sobie w działaniach autodestrukcyjnych, jak alkoholizm, albo kieruje na zewnątrz, dopuszczając się agresji.

Stąd mowa nienawiści, może nawet akty terroru?
Myślę, że do wielu takich zachowań popycha ludzi – zwłaszcza mężczyzn – głęboka  frustracja, że nie zaznali miłości i akceptacji w domu, że nie rozumieją kodów kulturowych, czują się odrzuceni w swoim środowisku. Chłopcy, którym brak zasobów, mają do dyspozycji tylko to, w co wyposażyła ich biologia i do czego popycha ich toksyczna masowa kultura – siłę, przemoc, pogardę dla słabszych, mizoginizm. Są jak szybkie samochody z mocnym silnikiem (testosteronem), ale bez kierownicy, hamulców i GPS-u. A zaniedbane przez rodziców i gniewne dziewczyny sięgają po manipulacje, dręczenie innych i, niestety, coraz częściej – także po przemoc.

Trzeba uczyć dzieci rozumienia tego, co czują?
Tak. Rozumienia i nazywania uczuć, emocji oraz samoregulacji, czyli właściwego radzenia sobie z nimi. Potrzebują tego zwłaszcza chłopcy, bo są wychowywani głównie przez kobiety, które często nie mają pojęcia, czego chłopcy potrzebują. Panuje modny pogląd, że dziewczynki i chłopców trzeba wychowywać identycznie, bo są tacy sami. Nieprawda, są inni. Chłopiec ma mnóstwo energii, potrzebuje szybkich i efektownych akcji, eksploruje świat „wertykalnie”, jak to określił Jacek Masłowski, psycholog, który komentował opowiadania.

Warto przeczytać książkę Steve’a Biddulpha „Wychowywanie chłopców”, bo nie rozumiejąc ich natury, krzywdzimy ich i utrudniamy im rozwój. Jak wynika z badań, są częściej bici i karani, do tego mają problem z wyrażaniem emocji i z ekspresją słowną. To powoduje, że kumuluje się w nich tym większa złość i potem często kwestią przypadku jest to, w jaki sposób ją wyładują.

Jak rozmawiać z dziećmi o złości?
Tłumaczyć, że mają prawo ją czuć. To emocja, która informuje nas, że ktoś naruszył naszą godność, bezpieczeństwo, interesy. Bywa też reakcją na upokorzenie lub nieuświadomiony lęk, który – zwłaszcza dla chłopców – jest uczuciem niekomfortowym. Ważne, co z tą informacją zrobimy. Dojrzałe wyrażenie złości ma nam pomóc rozwiązać lub ograniczyć problem. Ale nauczenie się dojrzałego wyrażania złości to długi proces, według Rossa Campbella dopiero 17-latki są w stanie dojrzale wyrażać tę emocję – grzecznie, bez rzucania talerzami lub bicia, i konstruktywnie, czyli z propozycją rozwiązania.

Co jest warunkiem skutecznego nauczania wartości?
Zacznijmy od tego, że nawet jak nauczymy wartości, to nie da się nikogo zmusić do ich stosowania. Dzieci zechcą je stosować tylko wtedy, gdy będą się czuły szanowane i bezpieczne. Ważny jest przykład dorosłych, rozmowy o wartościach, dobre lektury, dyskusje. Trzeba też tworzyć warunki, by dzieci je praktykowały, na przykład pomagając innym. Powinny zrozumieć sens wartości i dostrzec, że jeśli będą je stosować, każdy na tym korzysta, bo żyje się lepiej w świecie, w którym ludzie są uczciwi, odpowiedzialni, życzliwi. Z badań wynika, że nastolatki nie potrafią myśleć autorefleksyjnie i nie uważają, że uczciwość jest ważna.

Jak wobec tego do nich dotrzeć?
Na przykład angażując je w działania wolontariackie lub poprzez czytanie. Literatura uczy myślenia i przynosi wzorce dobrych zachowań. Poza tym czytanie zbliża ludzi i to jest świetny grunt do stosowania wartości.

Rodzice narzekają, że dzieci nie chcą dziś czytać.
To dorośli muszą zacząć – zwolnić, dostroić się do tempa rozwoju dziecka, czytać mu przez wiele lat na głos. Zmiany mogą też wprowadzać nauczyciele. W amerykańskich szkołach, w których zagościło codzienne głośne czytanie, nauczyciele witają dzieci przy wejściu uściskiem dłoni. Mały gest, a dużo znaczy. Okazuje się, że czytające szkoły mają dużo lepsze wyniki w nauczaniu, mniej problemów wychowawczych, a ich uczniowie stosują wartości. Mają skąd czerpać wzory.

Jeżeli dziecko nie otrzymuje miłości – bo rodzice są zajęci, obojętni, zaborczy lub brutalni – czuje gniew. W przyszłości obraca go przeciwko sobie w działaniach autodestrukcyjnych. (Fot. iStock) Jeżeli dziecko nie otrzymuje miłości – bo rodzice są zajęci, obojętni, zaborczy lub brutalni – czuje gniew. W przyszłości obraca go przeciwko sobie w działaniach autodestrukcyjnych. (Fot. iStock)

Czytanie się nie zdewaluowało?
Absolutnie nie. I to nie jest tak, że nasza fundacja „przyczepiła się” do czytania. Myśmy się „przyczepili” do dzieci – ich zdrowie psychiczne, umysłowe i moralne to nasz cel i misja. Czytanie rozwija dzieci i buduje ich zasoby na wielu poziomach: emocjonalnym, językowym czy intelektualnym. Często słyszę stwierdzenie: „Nieważne, co czytać, byle czytać”. To tak, jakby powiedzieć: „Nieważne, co jeść, byle jeść”. Poprzez to, co czytamy, budujemy wiedzę i świat wartości dziecka, poruszamy w jego duszy dobre lub złe struny. Nasza fundacja chce poruszać te najlepsze. Stworzyliśmy Złotą Listę lektur dla dzieci w każdym wieku, która może być w tym pomocna.

Czy to nie anachronizm odwoływać się do czytania, gdy dzisiaj dzieci są bardziej ze świata cyfrowego?
Doceniamy ten świat, o czym świadczy nasz nowy projekt Mądrzy Cyfrowi, realizowany z Google.org. Polega on na tym, że nastolatki czytają opowiadania i dyskutują, a następnie poznają metodę myślenia projektowego design thinking (DT) i z jej pomocą realizują projekty społeczne na rzecz otoczenia. Na każdym etapie tego procesu towarzyszą im nowe narzędzia cyfrowe, jak: Canva, Padlet, Thinglink i inne, które pomagają tworzyć diagramy, plakaty, zapisywać we wspólnym dokumencie pomysły, przeprowadzać ankiety, tworzyć prezentacje filmowe. Metoda DT polega na tym, żeby robiąc coś dla innych, kierować się empatią, sprawdzać, czego naprawdę oni potrzebują, nie uszczęśliwiać ich według naszego widzimisię. W szkole w Krakowie w ramach projektu Mądrzy Cyfrowi zrealizowano program „Słowa krzywdzą”, który zainspirował wielu uczniów w kraju.

Od czego zacząć wychowanie do wartości?
Od szanowania dzieci, zaspokajania ich potrzeb emocjonalnych, zaprzestania ciągłej krytyki, budowania ich mocnego systemu wartości moralnych i ochrony przed truciznami kultury. Zamiast godzin ze smartfonem w ręku – wspólne rodzinne rozmowy i zajęcia, czytanie i muzykowanie, prawdziwe – a nie wirtualne – przyjaźnie, zaangażowanie w działania wolontariackie. Szkoła też ma tu swoje miejsce.

Co jeśli popełniliśmy wiele błędów, a dziecko jest już nastolatkiem?
Na każdym etapie można wiele naprawić. Wiem coś o tym, bo sama byłam złą matką. Dopiero gdy trafiłam na książki Rossa Campbella „Sztuka zrozumienia, czyli jak naprawdę kochać swoje dziecko” oraz Rona Pottera-Efrona „Życie ze złością”, zdałam sobie sprawę, że przepełniał mnie gniew wobec mojej despotycznej mamy. Stosowałam jej styl wychowawczy i przelewałam złość na swoje dziecko, bo tak to, niestety, działa. Teraz moja córka jest dorosła i od lat łączą nas bardzo dobre relacje, ponieważ zrozumiałam, że to we mnie tkwi problem i to ja musiałam się zmienić. Wielu ludzi nosi w sobie urazy i trudne emocje z dzieciństwa, ale brak im świadomości i gotowości do ich przepracowania. A jeżeli nie chcemy przenosić na kolejne pokolenia naszych problemów i wypuszczać w świat dzieci z urazami i deficytami, to nie możemy abdykować z naszych powinności rodzicielskich.

Wychowanie przez czytanie

Dotychczas odbyły się 3 ogólnopolskie edycje programu (ostatnia trwała od września do grudnia 2019 r.). Projekt jest jednak stale prowadzony przez nauczycieli w wielu szkołach. Gotowe materiały i scenariusze lekcyjne mogą oni pobierać ze strony Fundacji.

„Gorzka czekolada i inne opowiadania o ważnych sprawach” - to zbiór opowiadań dla dzieci w wieku 11–15 lat – o tym, co w życiu najważniejsze: o przyjaźni, szacunku, sprawiedliwości, odwadze, wolności, ale też optymizmie, życzliwości, pokojowym nastawieniu do świata… Autorami opowiadań są laureaci Konkursu Literackiego im. Astrid Lindgren, organizowanego przez Fundację ABC XXI Cała Polska czyta dzieciom.

„Gorzka czekolada, tom 2. Nowe opowiadania o ważnych sprawach” miała swoją premierę w marcu 2019. Oprócz nowych opowiadań, dotyczących m.in. uczuć, pierwszych miłości, hejtu, samobójstwa, w książce zostały zamieszczone wywiady z psychologami. Dlatego kolejny tom „Gorzkiej czekolady..." szczególnie polecany jest nie tylko nastolatkom, ale również rodzicom.

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Kultura

Książki dla dzieci – poleca szefowa działu kultury „Zwierciadła”

Na rynku mnóstwo jest książek dla dzieci. Co z tego wybrać? Zwłaszcza, że zbliża się pierwszy czerwca. Oto podpowiedź, co warto podarować czytelnikom najmniejszym i tym trochę bardziej wyrośniętym. Tytuły mądre, zabawne, pięknie wydane. Oczywiście Dzień dziecka to tylko pretekst, bo na dobre książki zawsze jest pora.

Wychodzimy do kolegi

Samo życie – chciałoby się skomentować, jeśli jest się dorosłym i przegląda się tę stworzoną ze sporą dawką humoru książeczkę. Także dla słuchających i oglądających „Zamek” kilkulatków perypetie głównego bohatera i jego mamy na pewno będą brzmieć i wyglądać znajomo. Narratorem jest tu mały chłopiec, który wybiera się na urodziny do kolegi. Już sama scena wybierania się to mistrzostwo świata, przemyślenia narratora, czesanie, ubieranie, szykowanie prezentu, czyli tytułowego zamku: zabawkowego w kolorze czerwonym. Chłopiec osobiście go dla kolegi wybrał, ale teraz sam chciałby go mieć, mimo że ma taki sam, tylko zielony. Wreszcie przyjęcie urodzinowe kolegi. Nie chcę za wiele zdradzać, ale założę się, że i te sceny coś wam będą przypominać. Styl ilustracji Szwedki Emmy Adbåge jest z jednej strony oszczędny, z drugiej – świetnie oddają one domowy rozgardiasz, nastroje i odczucia postaci. Są tu szczegóły, które docenicie i wy, i kilkuletni odbiorcy. Wiarygodny psychologicznie, zabawny. Świetny punkt wyjścia do rozmowy z dzieckiem, na przykład o emocjach. Taki jest „Zamek”.

„Zamek”, tekst: Emma Adbåge, ilustracje: Emma Adbåge, tłumaczenie: Katarzyna Skalska, wiek: 3+, Wydawnictwo Zakamarki„Zamek”, tekst: Emma Adbåge, ilustracje: Emma Adbåge, tłumaczenie: Katarzyna Skalska, wiek: 3+, Wydawnictwo Zakamarki

Na ratunek dziadkom i babciom

Ilustracje do „Dziadka Tomka” stworzył Czech Štěpán Zavřel – nieżyjący już niestety malarz, filmowiec, pomysłodawca Międzynarodowej Wystawy Ilustracji Książki Dziecięcej i założyciel Międzynarodowej Szkoły Ilustracji we włoskim Sàrmede. Można go rozpoznać po dynamicznej kresce i „gęstości” jego rysunków. Także ta zilustrowana przez niego historia jest wyjątkowa. Takiego dziadka jak dziadek Tomek chciałoby mieć chyba każde dziecko: umie robić zabawki z niczego i zawsze wymyśla nowe zabawy. Tymczasem pewnego dnia w telewizji burmistrz ogłasza komunikat: odtąd wszyscy seniorzy, dla ich własnego dobra, będą wysyłani do domu wesołej starości. Na ulicach pojawiają się „dziadkołapacze” i podczas kiedy dorośli z miasteczka oszukują się, że wszystko jest w porządku, dzieciaki w mig rozumieją, że nie jest i organizują brawurową akcję ratunkową. Zwariowane pościgi, machiny latające, a w komplecie genialny przekaz, że seniorów trzeba kochać, szanować i być po ich stronie. Po „Dziadka Tomka” na pewno warto sięgnąć, a przy okazji dodam, że słynące z pięknie wydanej literatury dziecięcej wydawnictwo Tatarak tuż przed Dniem Dziecka wypuszcza też jego niezwykły „Sen o Wenecji”.

„Dziadek Tomek”, ilustracje: Štěpán Zavřel, tekst: Mafra Gagliardi, tłumaczenie: Ewa Nicewicz, wiek: 4+, Wydawnictwo Tatarak„Dziadek Tomek”, ilustracje: Štěpán Zavřel, tekst: Mafra Gagliardi, tłumaczenie: Ewa Nicewicz, wiek: 4+, Wydawnictwo Tatarak

Prezent od Einsteina

Przecież teorii względności nie da się wytłumaczyć dziesięciolatkowi! Nie da się? To druga z serii trzech książeczek, które wyjaśniają młodym czytelnikom zasady fizyki. Tym razem czytamy o takich między innymi zagadnieniach, jak czas i przestrzeń, jednostki i ich miary, prędkość światła. Jak dzieciom mówić na przykład o ujednoliconym systemie metrycznym? Można opisać i narysować średniowiecznych budowniczych, którzy wznoszą most nad rzeką. Umówili się, że most będzie miał 5 miar wysokości, budują po dwóch stronach rzeki, coraz bliżej siebie, problem w tym, że każdy z mistrzów budownictwa ma własną miarkę i kiedy w końcu dochodzi do spotkania, połowa gotowego mostu jest dużo wyższa od tej drugiej. Takie pomysłowe przykłady działają na wyobraźnię, podobnie jest z mnóstwem zawartych tu obrazków. „Teoria…” odczarowuje wiedzę, która dla uczniów trzeciej-czwartej klasy podstawówki jest podobno za trudna, można się przy okazji lektury dobrze bawić. Nie jestem pewna, czy przekona dzieciaki, które nie cierpią przedmiotów ścisłych, ale na pewno te fizyką i matematyką zainteresowane, będą miały z czytania przyjemność. Niejeden rodzic westchnie też pewnie na widok tej książki, szczerze żałując, że w wieku swojego dziecka nikt mu takiej nie sprawił.

„Teoria względności i jej tajemnice”, ilustracje: Eduard Altarriba, tekst: Sheddad Kaid-Salah Ferron, tłumaczenie: Joanna Głębocka, wiek: 10+, Wydawnictwo Adamada„Teoria względności i jej tajemnice”, ilustracje: Eduard Altarriba, tekst: Sheddad Kaid-Salah Ferron, tłumaczenie: Joanna Głębocka, wiek: 10+, Wydawnictwo Adamada

Nazywam się Ripley, Benjamin Ripley

Jak donoszą wydawcy literatury dziecięcej, chłopaki czytają w dzisiejszych czasach mniej niż dziewczyny. Wieść głosi również, że ta właśnie książkowa seria przyczyniła się do zmniejszenia tych dysproporcji, sprytnie wciągając 10-11-letnich chłopców w czytanie. Co, jak podkreśla sam autor, nie znaczy, że po „Szkołę szpiegów” nie sięgają czytelniczki.
To amerykański bestseller z listy New York Timesa. „W związku ze śledztwem toczącym się w sprawie operacji Przyczajony Borsuk, załączam zapis z trwającego łącznie 53 godziny przesłuchania pana Benjamina Ripleya, pseudonim Tajniak, lat 12, pierwszorocznego ucznia Akademii Szpiegostwa” – czytamy na samym początku książki w pełnym od czarnych skreśleń cenzora dokumencie wysłanym z biura CIA, prowadzącego tajną placówkę, która szkoli najzdolniejsze dzieciaki, przyszłych tajnych agentów. Główny bohater Benjamin niespodziewanie dostaje do owej placówki powołanie i od tego momentu zaczynają się jego niesamowite przygody. „Szkoła…” to połączenie Jamesa Bonda, Mission Impossible z Różową Panterą czy Jasiem Fasolą, jest tu wartka akcja i błyskotliwa zabawa konwencją. Uwaga: jeśli obdarowane „Szkołą szpiegów” dziecko wciągnie się na dobre, warto wiedzieć, że to dopiero początek przygody, bo cała seria liczy sumie 9 części: u nas ukazała się pierwsza, a na lipiec zaplanowano premierę drugiej.

„Szkoła szpiegów”, tekst: Stuart Gibbs, tłumaczenie: Jarek Westermark, wiek: 9+, Wydawnictwo Agora„Szkoła szpiegów”, tekst: Stuart Gibbs, tłumaczenie: Jarek Westermark, wiek: 9+, Wydawnictwo Agora

Borsucze opowieści

Temat ważny, autor ekspert, choć jeśli ktoś zna inne jego książki dla dzieci, wie, że będzie śmiesznie. A nierzadko bardzo śmiesznie. Tomasz Samojlik, biolog, popularyzator przyrody, a także rysownik i twórca komiksów („Tarmosię” zilustrowała akurat Ania Grzyb”), autor głośnej serii „Żubr Pompik”, komiksowej „Ryjówki przeznaczenia” czy „Norki zagłady”. Jeśli Samojlika nie znacie, a uśmiechacie się przeczytawszy te dwa ostatnie tytuły, to już wiecie, czego się po tym autorze spodziewać. Tym razem poznajemy rodzinę borsuków, same indywidua: tata, mama, przyszywany dziadek – każdy ma tu coś za uszami. A poznajemy tę oryginalną rodzinkę akurat wtedy, kiedy najmłodszą borsuczkę Tarmosię budzi z zimowego snu dziwny hałas. Na wiosnę sprawy jeszcze bardziej zaczynają się komplikować. Coś się w lesie dziwnego dzieje, tylko co? Do borsuków zaglądają, szukając schronienia, lisi imigranci z gromadką szczeniaków o wdzięcznych imionach Onomatopeja, Propedeutyka, Multiplikator i Horoskop („Mąż wybierał imiona” – wyjaśnia lisica, widząc zdziwienie Tarmosi). Bajka z pro ekologicznym morałem, w której autor przemyca sporo ciekawostek ze świata przyrody.

„Tarmosia”, tekst: Tomasz Samojlik, ilustracje: Ania Grzyb, wiek: 6+, Wydawnictwo Agora„Tarmosia”, tekst: Tomasz Samojlik, ilustracje: Ania Grzyb, wiek: 6+, Wydawnictwo Agora

Mieszkańcy spod podłogi

Tym razem książka nie do czytania, a do słuchania. Klasyka literatury dziecięcej, słynna seria o Pożyczalskich, na której wychowało się już kilka pokoleń. Opowieść o maleńkiej rodzinie mieszkającej pod podłogą, w domu własnoręcznie wybudowanym i wyposażonym w przedmioty, które „pożyczyli” od pełnowymiarowych domowników. Dzięki tym bohaterom stworzonym na początku lat 50. XX wieku przez Mary Norton wiele z nas nadal łapie się na tym, że kiedy zniknie nam spinka, szpilka, naparstek, kartka z papeterii, chusteczka czy mydelniczka, odruchowo myślimy, że stoją za tym oni. Kartka posłużyła im za tapetę, mydelniczka za wannę, z okruszka chleba nastoletnia Arietta zrobiła sobie kanapkę. Czas zarazić tą genialną historią kolejne pokolenia. I właśnie jest okazja: w nowym tłumaczeniu „Pożyczalskich” czyta Edyta Jungowska. Aktorka od lat nagrywa i produkuje doskonałe słuchowiska dla dzieci, na czele z „Dziećmi z Bullerbyn”, bezsprzecznie najbardziej popularnym dziecięcym audiobookiem w naszym kraju. Pierwsza i druga część z pięciotomowego cyklu Mary Norton o losach maleńkiej rodziny, wydawnictwo miłe nie tylko dla ucha, ale i oka, bo wzbogacone o ilustracje Emilii Dziubak już są dostępne. Wkrótce kolejne.

„Pożyczalscy”, tekst: Mary Norton, tłumaczenie: Maciejka Mazan, czyta: Edyta Jungowska, ilustracje: Emilia Dziubak, wiek: 5+, Wydawnictwo Jungoffska„Pożyczalscy”, tekst: Mary Norton, tłumaczenie: Maciejka Mazan, czyta: Edyta Jungowska, ilustracje: Emilia Dziubak, wiek: 5+, Wydawnictwo Jungoffska

Nawet nie wiesz, jak bardzo cię kocham

To z wszystkich dotąd poleconych propozycja dla najmłodszych dzieci, bo już dwulatków. Napisana przez Trish Cooke, Brytyjkę z afrykańsko-karaibskimi korzeniami, osobowość telewizyjną, scenarzystkę, autorek sztuk i właśnie książeczek dla dzieci. Super, że ukazała się w Polsce, bo też mało się u nas wydaje pozycji dla dzieci, gdzie postaci miały by inny niż biały kolor skóry. Ale przede wszystkim to historia świetnie pomyślana i skonstruowana, w sam raz dla bardzo małych odbiorców. Jest tu motyw i rytm, który maluchy uwielbiają, co chwila w opowieści pojawia się ktoś nowy – dzwoni dzwonek i ten ktoś pojawia się w drzwiach. A kuku! Wujek, ciocia, babcia, kuzyni. Mamy więc element zaskoczenia, krótkie zdania, z których jedno za każdym razem się powtarza: to tytułowe „najmocniej na świecie”. Dom wypełnia się krewnymi, wesołymi, głośnymi i każdy przytula, każdy bierze na ręce, tańczy i śmieje się do dziecka, wokół którego wszystko to się toczy, dziecka uwielbianego, całowanego, kochanego „najmocniej na świecie”. Czyta się to maluchowi doskonale, a i samemu korzysta się z dobrodziejstw tej ogromnej zawartej w książeczce dawki radości i miłości.

„Najmocniej na świecie!”, ilustracje: Helen Oxembury, tekst: Trish Cooke, tłumaczenie: Dominika Cieśla-Szymańska, wiek: 2+, Wydawnictwo Dwie Siostry„Najmocniej na świecie!”, ilustracje: Helen Oxembury, tekst: Trish Cooke, tłumaczenie: Dominika Cieśla-Szymańska, wiek: 2+, Wydawnictwo Dwie Siostry

  1. Zwierciadło poleca

Odbudować relacje społeczne - rusza kampania „Szkoła-od-nowa”

Za prawdziwymi kontaktami z równieśnikami młodzież w pandemii tęskniła najbardziej. (Fot. iStock)
Za prawdziwymi kontaktami z równieśnikami młodzież w pandemii tęskniła najbardziej. (Fot. iStock)
Wraz z powrotem uczniów do szkół rusza ogólnopolska kampania społeczna „Szkoła-od-nowa”. Jej celem jest ułatwienie dzieciom i młodzieży funkcjonowania w szkole po roku przymusowej nauki zdalnej, pomoc w naprawie relacji społecznych i powrocie do zdrowia psychicznego.

Nie ma dla nas dorosłych teraz nic ważniejszego niż pomoc dzieciom i młodzieży w powrocie do równowagi psychicznej – mówi Joanna Węglarz, psycholog i pomysłodawczyni kampanii „Szkoła-od-nowa”. - Szkoła po pandemii będzie inna, ponieważ COVID-19 nieodwracalnie zmienił świat, w którym żyjemy. Nauczyciele i uczniowie muszą się dostosować do nowej szkoły, by była miejscem, które uczy i rozwija społecznie. Dlatego kilkunastu ekspertów w zakresie psychologii, pedagogiki, zdrowia psychicznego, terapeutów i wykładowców akademickich zaangażowało się w kampanię społeczną „Szkoła-od-nowa”, by dzielić się swą wiedzą z nauczycielami i rodzicami. - dodaje ekspertka.

Celem kampanii społecznej „Szkoła-od-nowa” jest zwrócenie uwagi, jak ważna jest kwestia zdrowia psychicznego oraz rozwoju społeczno-emocjonalnego dzieci i młodzieży - bycia w grupie, kontaktów z rówieśnikami i współpracy, a także podjęcie działań, które pomogą uczniom wrócić do szkoły stacjonarnej po roku przymusowej edukacji zdalnej - Rozwój umiejętności społecznych dzieci i młodzieży w czasie pandemii został zaburzony, u niektórych opóźniony albo wręcz wstrzymany. Konsekwencje tego zobaczymy tak naprawdę dopiero za kilka lat. Rzeczywistość w dalszym ciągu jest mało przewidywalna i mało optymistyczna, dlatego tak ważne jest, byśmy umieli pomóc dzieciom i młodzieży powrócić do życia w społeczeństwie i zaspokoić ich podstawowe potrzeby bezpieczeństwa, przynależności i samorealizacji, bo one w głównej mierze wpływają na prawidłowy rozwój i zdrowie psychiczne – dodaje Joanna Węglarz.

W ramach kampanii, na stronie szkola-od-nowa.pl są udostępniane bezpłatnie dla wszystkich nauczycieli, rodziców, dzieci i młodzieży m.in.:

  • nagrania wideo ekspertów dotyczące tego jak przygotować się do nauki stacjonarnej w sytuacji pandemicznej;
  • materiał na temat technik relaksacyjnych na godzinie wychowawczej;
  • scenariusze godziny wychowawczej dla szkół podstawowych, średnich oraz szkół specjalnych i oddziałów integracyjnych;
  • ebook dla nauczycieli „Jak wspierać rozwój społeczno-emocjonalny uczniów?”;
  • ebook dla rodziców „10 strategii dla wypalonych rodziców”;
  • wyniki badań na temat wpływu pandemii i nauki zdalnej na dobrostan uczniów i nauczycieli;

Badania* pokazują, że dzieci i młodzież są w złej kondycji psychicznej. Rok izolacji społecznej spowodował, że prawie 100 proc. uczniów ma problemy ze snem, blisko 80 proc. z odżywianiem, 70 proc. ma wahania nastroju, a ok. 40 proc. problemy z koncentracją. U 10% zaobserwowano symptomy depresyjne, a u 18 proc. zaburzenia psychosomatyczne (bóle głowy, brzucha, brak energii i zdenerwowanie). 60 proc. uczniów źle ocenia naukę umiejętności praktycznych podczas nauczania zdalnego, a 70 proc. mówi o pogorszeniu relacji społecznych z rówieśnikami. Ponad połowa przyznała, że czuje się przeładowana otrzymywanymi treściami, a aż 66 proc. korzysta z urządzeń elektronicznych przed pójściem spać.

*Badanie realizowane w szkołach podstawowych i ponadpodstawowych w Polsce, w okresie od  12 maja do 12 czerwca 2020 r, w trzech grupach składających się z uczniów, nauczycieli i rodziców (łącznie ok. 3000 osób), oraz badanie pod patronatem Rzecznika Praw Dziecka przeprowadzone metodą CAWI na panelu internetowym w dniach 25-28 grudnia 2020 roku na reprezentatywnej grupie ponad 2000 uczniów wieku 15-18 lat oraz rodziców posiadających dzieci w tym wieku.

Joanna Węglarz - psycholog, specjalista psychologii klinicznej, wykładowca akademicki, trener i terapeuta EMDR, posiada ponad 17 lat doświadczenia w pracy z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi.Joanna Węglarz - psycholog, specjalista psychologii klinicznej, wykładowca akademicki, trener i terapeuta EMDR, posiada ponad 17 lat doświadczenia w pracy z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi.

  1. Psychologia

Po prostu polub swoje dziecko

Istnieją tylko dwa niezmienne i niezależne od lat kryteria pozytywnej oceny rodziców: cierpliwość i fakt, że lubisz swoje dziecko. Za to zawsze zostaniesz doceniony na każdym etapie rozwoju potomka. (Fot. iStock)
Istnieją tylko dwa niezmienne i niezależne od lat kryteria pozytywnej oceny rodziców: cierpliwość i fakt, że lubisz swoje dziecko. Za to zawsze zostaniesz doceniony na każdym etapie rozwoju potomka. (Fot. iStock)
To, co zachwyca niemowlaka – czułość i bliskość – przedszkolaka zacznie już irytować. To, co przedszkolaka pociąga – wspólna zabawa i sport – będzie żenujące dla nastolatka. Kryteria oceny rodziców zmieniają się tak szybko, jak rosną dzieci. Dobrze wiedzieć, jak być rodzicem na szóstkę, ale... nawet „trójkowi” zdamy ten egzamin. Jeśli się wzajemnie polubimy. 

Kto nie chce być rodzicem idealnym? Ocenianym przez dziecko celująco? To się może udać, bo każdy ma zadatki na idealnego rodzica, ale... dziecka w konkretnym wieku. Niektórzy spełnią się wspaniale jako rodzice niemowlaka, inni będą mieć świetne oceny w oczach nastolatka, a jeszcze inni nawiążą kontakt dopiero z dorosłymi dziećmi. Dlaczego tak się dzieje? Ponieważ w zależności od wieku dziecko zwraca uwagę na inne cechy rodzica i czego innego potrzebuje. Istnieją tylko dwa niezmienne i niezależne od lat kryteria pozytywnej oceny rodziców: cierpliwość i fakt, że lubisz swoje dziecko. Za to zawsze zostaniesz doceniony na każdym etapie rozwoju potomka. Jeśli chcesz być lubiany przez córkę czy syna, zwyczajnie okaż im sympatię. A oprócz tego... zobacz, co i kiedy im się podoba.

Do lat trzech: mama, co dobrze przytula

Mimo że nie potrafi jeszcze wyrazić tego werbalnie, niemowlę może być z rodzica zadowolone lub nie. W tym okresie najłatwiej być mamą czy tatą. Dla maluszka nie liczy się bowiem aparycja (ta stanie się bardzo ważna dla przedszkolaka), ani pochodzenie społeczne (istotne dla nastolatka), ani stan majątkowy, ani wykształcenie. Rodzic może być zaniedbany, niewykształcony, bezradny życiowo. Ale jeśli lubi swoje dziecko, opiekuje się nim – ono jest zadowolone. Niemowlak ocenia cię, stosując bardzo proste kryteria: czy jesteś przy nim i czy zabezpieczasz jego potrzeby fizyczne i emocjonalne. Żeby u niego „zdobyć punkty”, trzeba z maluchem być, mówić, pieścić, okazywać czułość, karmić i przewijać. To wszystko.

Przedszkolak: a mój tata psy tresuje!

„Moja mama jest bardzo ładna. Mój tatuś jest treserem psów...” – gdy dziecko idzie do przedszkola, kryteria oceny rodzica ulegają wielkiej zmianie. Nastaje czas chwalenia się swoimi rodzicami i przejmowania ich zasług. Mama powinna być zadbana, uśmiechnięta i ubierać się kolorowo. Dobrze, gdy rodzice mają ciekawe i – co ważne – zrozumiałe dla dziecka zawody (adwokat czy redaktor nie zaimponuje żadnemu dziecku w tym wieku!), ale też nie spędzają w pracy zbyt dużo czasu. Dlaczego przedszkolak nie ceni garsonek i garniturów? Bo kojarzy je właśnie z pracą, czyli ze swoją największą konkurencją. Potrafi świadomie docenić poświęcany mu czas, ale tylko na zabawę. Nie licz, że posprzątany dom, pranie i pyszny obiad spotkają się z jego uznaniem. To doceni dopiero uczeń, gdy odwiedzą go koledzy czy koleżanki. Żaden przedszkolak nie zrozumie też potrzeby robienia kariery. Możesz mu powtarzać, że robisz to dla niego, żeby kupić mu hulajnogę. Na darmo: za żadne skarby nie zaakceptuje twojego życia zawodowego – im bardziej będziesz w nie zaangażowany, tym więcej punktów ujemnych dostaniesz. Czym mu zaimponujesz?

Pomysłowością, gotowością do zabawy, luzem i spontanicznością. Dzieci w wieku przedszkolnym cenią poczucie humoru rodziców i to, że mogą z nimi uprawiać sport. Jeśli pokazujesz nowe rzeczy i miejsca, wsiadasz na kolejkę w wesołym miasteczku, uczysz je pływać i czytasz codziennie wieczorem – piątka. Przedszkolak doceni to, że organizujesz urodzinowe przyjęcia, że wymyślasz gry i zabawy dla jego kolegów, że śpiewasz piosenki, które zna z przedszkola (za to samo nastolatek przyzna ci punkty karne i uzna za „obciach”). Idealny rodzic przedszkolaka jest uśmiechnięty i skory do wspólnej zabawy. Jego dziecko nie wie jeszcze, co to znaczy „wstydzić się za kogoś”.

Uczeń: dobrze być dzieckiem eksperta

Gdy dziecko idzie do szkoły, kryteria oceny rodzica znów ulegają przekształceniu. Nic dziwnego, zmieniają się bowiem także oczekiwania rodziców wobec dziecka. Nie wystarczy już, by nie płakało, grzecznie się bawiło, było śmiałe i aktywne. Teraz jest ważniejsze, by wykazało się intelektem, bystrością, nie było gorsze od innych. Dlatego cenna staje się wiedza merytoryczna rodzica. Uczeń chce, byś rozumiał, jak działa szkoła, czyli na jaki stres jest narażony. Żebyś potrafił mu doradzić, wysłuchał go, pomógł rozwiązać problemy. Doceni też twoją lojalność i dyskrecję.

A czego nie znosi? Gdy omawiasz z kimś jego sprawy, a nawet cokolwiek o nim mówisz osobie postronnej – za to zawsze są punkty ujemne. Czas, gdy mogłeś chwalić się nim, minął. Za to w dziecku pojawia się poczucie wstydu za ciebie. Zaczyna być bardzo ważne, żebyś go nie kompromitował. Alkoholizm, kłótliwość czy nadaktywność na zebraniach szkolnych są oceniane na równi – i to bardzo negatywnie. Masz wyglądać przyzwoicie (nareszcie docenia garsonki i garnitury) i najlepiej niczym nie różnić się od innych rodziców. Twoje doświadczenie, obycie i wiedza o świecie stają się atutami. W tym okresie możesz też zyskać aprobatę dziecka, zaczynając studia, ucząc się języka czy wciągając je w jakieś hobby. Ponieważ uczeń będzie generować problemy, doceni także twoją anielską cierpliwość.

Dziecko w tym wieku zaczyna zwykle stosować jeszcze jedno kryterium: pogląd jego niekwestionowanego autorytetu. Wychowawczyni mówi, że trzeba czytać książki, a ty wolisz grać na konsoli? Punkty karne! Ukochany trener uważa, że każdy musi umieć pływać, a ty bijesz rekordy na basenie? Szóstka! Osobny przypadek: autorytetem dla dziecka są inne dzieci. Co robić? Aby zasłużyć na uznanie, masz być wyluzowany, nie zawracać mu niepotrzebnie głowy, zgadzać się na bałagan w domu i wieczne odwiedziny znajomych.

Ważna uwaga: rodzice oryginalni, „artyści” nie podobają się dzieciom w wieku szkolnym. Odmienność i indywidualizm docenią dopiero, gdy same dorosną.

Nastolatek: superstarzy bez problemów!

Mówi się, że najtrudniej być rodzicem nastolatka, ale to nieprawda. Wystarczy uświadomić sobie (lub przypomnieć własne doświadczenia), co liczy się dla dojrzewających chłopców i dziewczynek. W tym wieku dziecko usamodzielnia się emocjonalnie i intelektualnie i jest szczególnie wytrwałe w kontestacji wszystkiego, rodziców też. Metody, które sprawdzały się przy młodszych, można teraz wyrzucić, bo potrzeby psychiczne nastolatka są całkiem inne. Podświadomie pragnie przede wszystkim ćwiczyć się w samodzielności na wszelkich możliwych polach. Walkę o swą tożsamość często wiąże z koniecznością uwolnienia się od rodziców.

Czego nie wolno ci robić? Używać formuły: „to normalne, ja też przez to przechodziłem, nastolatki już tak mają”. Nastolatek ceni rodzica, który rozumie, że on jest wyjątkowy, nieprawdopodobnie skomplikowany i nietuzinkowy – bo tak właśnie się postrzega. Mama i tata powinni być też szczęśliwi, mieć własne sprawy, hobby. Po prostu: żeby się o nich nie martwić. Syn lub córka będą teraz unikali pokazywania się z tobą publicznie, czy przedstawiania cię swoim kolegom: chyba że będzie to konieczne.

Ale docenią zamożność rodziny i komfort życia, stale porównując to, co ty osiągnąłeś, z tym, co osiągnęli inni rodzice. Przy czym zupełnie nie będzie ich interesować, jak do tego doszedłeś. Za trud i znój nastolatek nie przyzna ci punktów dodatnich. Natomiast te ujemne natychmiast dostaniesz za: niezgodę na to, na co pozwalają inni rodzice, gorsze warunki życia, nadopiekuńczość i każdą próbę narzucenia swoich pomysłów lub poglądów, także nieznajomość tego, o czym on się teraz uczy. Nie miej też złudzeń, kogo obwini za brak własnych osiągnięć, swoje lenistwo i zaniedbania w nauce. Zgadłeś – ciebie! Jeszcze gdy był uczniem podstawówki, cieszył się, że go nie zmuszasz do ciężkiej pracy. Teraz nie daruje ci, że zmarnowałeś jego uzdolnienia i nie dopingowałeś do nauki. To sygnał, by nie zawsze pobłażać dzieciom. Za to nastolatek nareszcie doceni, że ma schludny dom, gorący obiad i szczęśliwych rodziców.

  1. Psychologia

Jak wychować jedynaka?

To, jaki jedynak będzie jako dorosły, zależy od jego indywidualnych cech, a przede wszystkim od tego, czy rodzice mądrze i rozważnie pokierują jego rozwojem. (Fot. iStock)
To, jaki jedynak będzie jako dorosły, zależy od jego indywidualnych cech, a przede wszystkim od tego, czy rodzice mądrze i rozważnie pokierują jego rozwojem. (Fot. iStock)
Nie trzymaj go pod kloszem, zadbaj o kontakt z rówieśnikami i daj prawo do popełniania błędów.

Tata trzyletniego Karola: – Długo czekaliśmy na synka. Od kiedy się urodził, jesteśmy przeszczęśliwi. Jedno tylko nam tę wielką radość mąci – że nie będzie miał rodzeństwa. Chuchamy na niego i dmuchamy, ale staramy się też uczyć współpracy z innymi dziećmi, dzielenia się zabawkami, co – przyznam – jest bardzo trudne, bo w domu ma przecież wszystko dla siebie. Choć wcześniej nie planowaliśmy posyłać synka do przedszkola, bo jest chorowity, teraz poważnie się nad tym zastanawiam. Uważam, że w przedszkolu mógłby się uspołecznić, nauczyć współpracy z dziećmi. Moim zdaniem, dom mu tego nie zapewni. Żona uważa jednak, że tego wszystkiego możemy go sami nauczyć.

Mama i tata na wyłączność

Coraz więcej rodzin w Polsce ma – z różnych powodów – tylko jedno dziecko. Możemy wręcz mówić o pokoleniu jedynaków. I choć wydawałoby się, że wychować jedno dziecko jest łatwiej niż dwoje czy troje, to rzeczywistość pokazuje, że sprawa jest bardziej skomplikowana, a problem – jak zwykle – tkwi w rodzicach, a konkretnie w ich dobrych chęciach.

Być jedynakiem to znaczy dostawać w rodzinie wszystko, co najlepsze. Także większą niż dzieci z rodzin wielodzietnych możliwość rozwijania swoich pasji i talentów. Rodzice mogą zapewnić jedynakowi to, czego potrzebuje. Dzięki temu ma lepszy start w dorosłe życie. Posiada też na wyłączność ich miłość, uwagę i czas. Ponieważ częściej przebywa z rodzicami, szybciej zdobywa wiedzę o świecie, ma lepszy kontakt z dorosłymi i jest odważniejszy. A to z kolei wpływa na szybsze dojrzewanie intelektualne, co wprawdzie nie zawsze znaczy także społeczne i uczuciowe. Niby wszystko pięknie, ale sytuacja bycia jedynakiem ma również pewne wady.

Zagrożenia

Rodzice mają wobec jedynaka wielkie oczekiwania. Dają mu bardzo wiele, ale także dużo od niego wymagają, co sprawia, że dziecko żyje w ciągłym stresie i ogromnej odpowiedzialności – nie tylko za siebie, ale też za rodziców, za ich samopoczucie, a na starość – za opiekę nad nimi, której nie ma z kim dzielić. Bez rodzeństwa trudniej także poznać samego siebie. Jedynak skupia się na sobie, a to często prowadzi do egocentryzmu. Dziecko, które nie musi z nikim dzielić się tym, co ma, wokół którego wszystko się kręci, może mieć w przyszłości  problem z poświęcaniem uwagi innym, a nawet wyrosnąć na narcyza lub przejawiać skłonność do zachowań aspołecznych.

Jedynacy mają też z reguły większe, niż dzieci wychowujące się z rodzeństwem, problemy z rywalizacją i rozwiązywaniem konfliktów. Gorzej dostosowują się do reguł zarówno w zabawach, jak i pracy. Chcą grać pierwsze skrzypce w grupie, dlatego bywają odrzucani przez rówieśników. Zdarza się, że przyzwyczajeni do uprzywilejowanej pozycji w rodzinie, potrafiący wymóc na rodzicach respektowanie swojej woli, narzucają ją później rówieśnikom.

I jeszcze coś: o wiele trudniej przychodzi im oddzielenie emocjonalne od mamy i taty. Z jednej strony mają więc łatwiej niż dzieci z rodzin wielodzietnych, z drugiej – trudniej, zwłaszcza w sferze emocji: wiele z nich tłumią, ponieważ żyją w przekonaniu, że nie mogą wypaść z roli, jaką wyznaczyli im rodzice, oraz częściej doświadczają samotności.

Bez zbytniego lęku i nadziei

– Rodzice jedynaka są w sposób szczególny zainteresowani jego wychowaniem – mówi psycholog Aleksandra Godlewska. – Mają tylko jedno dziecko i pokładają w nim wszystkie swoje nadzieje. Jeśli rodzice kilkorga dzieci przeżywają jakiś kłopot, niepowodzenie czy zawód związany z jednym, mogą to sobie rekompensować satysfakcją i radością z zachowania pozostałych. Dla mamy i taty jedynaka każdy sukces jest stuprocentowy, a każde niepowodzenie – całkowite.

Chcąc dla dziecka jak najlepiej, nieświadomie popełniają wiele błędów, takich na przykład, jak:

  • „Chcesz – masz”. Skoro ukochane dziecko domaga się natychmiastowego spełnienia życzenia, dla świętego spokoju mu ulegają. 
  • „Daj, pomogę ci”. Roztaczają nad nim opiekuńczy parasol nawet wtedy, gdy samo mogłoby sobie poradzić.
  • „To mi się podoba, to nie”. Nieustannie je oceniają: krytykują albo chwalą, zachwycają się nim albo pouczają.
  • „Co zamierzasz zrobić z…?”. Ingerują w każdą sferę jego młodzieńczego życia.
  •  „Chcesz jedno – dostaniesz dwa”. Aby mu wynagrodzić to, że nie ma rodzeństwa, starają się dać mu w zamian jak najwięcej – bywa więc, że dziecko skrzętnie to wykorzystuje i manipuluje nimi.
  •  „Tylko nas troje”. Trzymają je pod kloszem, izolują od świata, a to powoduje, że ma mniejsze szanse na zetknięcie się z innymi wartościami i postawami niż te, które zna z domu.
  •  „Tak się o ciebie martwię”. Towarzyszy im permanentny lęk o dziecka: bezpieczeństwo, zdrowie, naukę, przyszłość… Mają ogromne trudności z emocjonalnym oddzieleniem się od niego. Rozstanie z synem czy córką, np. z powodu wyjazdu na wakacje, studia czy stworzenia z kimś związku – bywa, zwłaszcza dla matki, bardzo bolesne. Jak sobie i dziecku tego wszystkiego oszczędzić?

Więcej swobody

Jedynactwo nie musi bynajmniej stanowić przeszkody w relacjach dziecka z otoczeniem ani negatywnie wpływać na jego umiejętności społeczne. Pod warunkiem, że jego rodzice pogodzą się z myślą, że mają... więcej (!) obowiązków niż sąsiedzi z czwórką hałaśliwych latorośli.

Wychowanie jedynaka wymaga – wbrew pozorom – większych starań i zabiegów. Rodzeństwo zwykle samo, w sposób naturalny, często poza kontrolą dorosłych, uczy się współpracy i rozwiązywania konfliktów, czyli zdobywa bardzo ważną umiejętność życia w grupie. Jedynakowi także można stworzyć do tego warunki.

Na pewno jedno trzeba sobie powiedzieć: jedynak nie musi być skoncentrowany na sobie, nie ma prawa więcej oczekiwać niż dawać, nie musi wyrosnąć na człowieka zależnego. To, jaki będzie jako dorosły, zależy od jego indywidualnych cech, a przede wszystkim od tego, czy rodzice mądrze i rozważnie pokierują jego rozwojem. O co więc powinni zadbać?

Stopniowe oddalanie

Psycholog Marta Maruszczak uważa, że najważniejsze jest to, żeby rodzice zapewnili dziecku liczne i częste kontakty z rówieśnikami. I to już od najmłodszych lat – bez względu na częstotliwość kontaktów z dorosłymi. Relacje z rodzicami, ciociami, wujkami nie mogą wypełniać jedynakowi całego życia. To robienie na siłę z dziecka dorosłego. Ono ma prawo do dziecięcych zajęć, zabaw i zachowań.

Nie można też wyręczać go we wszystkich obowiązkach. Dziecko powinno mieć zadania do wypełnienia, ale nie musi ich wykonywać perfekcyjnie. Dobrze jest pozostawić mu trochę swobody i nie oczekiwać, że będzie nam ciągle we wszystkim towarzyszyć. Trzeba też przyznać mu prawo do popełniania błędów, do wyboru kolegów, zainteresowań oraz sposobu spędzania wolnego czasu.

Marta Maruszczak apeluje do rodziców jedynaków: – Nie dopuście, żeby dziecko było dla was całym światem. Dbajcie o inne sfery swojego życia, rozwijajcie własne pasje, tak by wypełnić czas, gdy maluch się usamodzielni. Nie należy podtrzymywać relacji zależności za wszelką cenę. Dla dobra i emocjonalnego zdrowia dziecka, pozwólcie mu się stopniowo od siebie oddalać.

Warto przeczytać:

Kümpel, „Jedynak”, Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2004, Pitkeathley, D. Emerson, „Jedynacy”, Czarna Owca 2007, Encyklopedia „Rodzice i dzieci”, Wydawnictwo Park 2002, Kasten, „Rodzeństwo. Ideały, rywale, powiernicy, Springer PWN 1997. 

  1. Psychologia

Moje dziecko czyta „bzdury” – jak reagować na młodzieńcze upodobania?

Większość rodziców, którzy negatywnie wypowiadają się o lekturach dzieci, nie czytała tych książek. Dlaczego zatem chcemy odgonić od nich nasze dzieci? (fot. iStock)
Większość rodziców, którzy negatywnie wypowiadają się o lekturach dzieci, nie czytała tych książek. Dlaczego zatem chcemy odgonić od nich nasze dzieci? (fot. iStock)
Nie zawsze potrafimy zaakceptować gust swojego dziecka. Mogą nas niepokoić jego wybory filmowe lub książkowe. Jak zamiast krytyki rozwinąć w sobie akceptację?

Mam trzynastoletnią córkę, z którą od jakiegoś czasu zupełnie nie umiem nawiązać kontaktu. Ostatnio była chora. Chciałam jakoś ją zabawić. Ponieważ źle się czuła, bo miała wysoką gorączkę, powiedziałam, że jej poczytam. Ku mojemu przerażeniu jedyne książki, które ją interesowały, to jakieś bzdury o wampirach. W ogóle nie chciała wziąć do ręki tego, co ja jej proponowałam i czym ja się zaczytywałam, gdy byłam w jej wieku. Nakrzyczała na mnie, że jak mogę mówić, że mi się nie podobają jej lektury, skoro w ogóle tego nie znam, i już nie było z nią rozmowy. Nie wiem, co mam robić, żeby ją odwieść od czytania czegoś takiego. Zawsze podsuwałam jej literaturę z najwyższej półki. Uwielbiała klasykę, a teraz mówi, że katowałam ją jakimiś starociami. Jak mam postępować z córką, żeby każda nasza rozmowa nie kończyła się tygodniową awanturą? Jest na to jakiś sposób? - pyta jedna z czytelniczek.

[newsletterbox]

Na początku chciałam Panią uspokoić – teraz czuje Pani rozgoryczenie, że tyle Pani kiedyś czytała córce, a ona tego nie docenia. A przecież to nie przepadnie. To jest w Pani córce, odłożyło się w niej jako inteligencja, fantazja, erudycja, empatia, bogate słownictwo. Nauczyła ją Pani, że kontakt z kulturą jest wartością. Fakt, że teraz ona to podważa, jest bez znaczenia. Córka rozpoczęła okres dojrzewania, więc chce udowodnić sobie i całemu światu, że nikomu (a zwłaszcza rodzicom) niczego nie zawdzięcza. Ona teraz chce myśleć, że wszystko osiągnęła sama. To zdrowe i naturalne. Okres dojrzewania karmi się poczuciem, że sama mogę wszystko i sama ze wszystkim sobie poradzę. To znakomicie, że córka odrzuca Pani wkład w budowanie jej osobowości. Gdyby tego nie robiła, znaczyłoby to, że się Pani boi, bo macie toksyczne relacje.

Podstawą każdej sympatii (również w relacjach rodzinnych) jest podobieństwo. Czujemy się dobrze w towarzystwie takich samych ludzi jak my. Warto o tym pamiętać, gdy dziecko wchodzi w okres dojrzewania. Jeśli będziemy się we wszystkim od niego różnić, nie będzie nas lubić. A jeśli nie będzie nas lubić, będzie negować wszystko, co robimy i mówimy. Dlatego warto postarać się mieć z dzieckiem wspólne zainteresowania, bo one najmocniej łączą. Wychowała Pani córkę na osobę, która lubi czytać, to nie będzie więc trudne, bo grunt już jest.

I jeszcze jedno: córka ma rację – większość rodziców, którzy negatywnie wypowiadają się o lekturach dzieci, nie czytała tych książek. Dlaczego zatem chcemy odgonić od nich nasze dzieci? Przyczyną jest brak akceptacji wielorakiej natury dziecka. Boimy się tego, że nasze dziecko, które postrzegamy jako słodkie i niewinne, zainteresuje się wampirami, śmiercią, przemocą czy seksem. Chcemy je widzieć jako niewinną istotę i „uchronić” przed ciemną stroną świata, więc podtykamy słodkie książeczki z czasów naszego własnego dzieciństwa. Tymczasem dziecko samo doskonale wie, kiedy jego psychika jest już gotowa, żeby zmierzyć się z wielorakością świata. Gdy przerażają nas lektury naszego dziecka (lub to, czym ono się interesuje), warto zadać sobie pytanie: „Czego się boję? Dlaczego nie pozwalam mojemu dziecku o tym wiedzieć?”.

Ewa Nowak: pedagożka, terapeutka, autorka książek dla dzieci i młodzieży