Zanim znowu stwierdzisz, że „nie wiesz, o co jej chodzi”, przyjrzyj się waszej codzienności. Być może odpowiedź na to pytanie jest bardzo prosta.
Bądź przewidywalny w tym, jak ją traktujesz. Niech nie musi zgadywać, czy dziś spotka ją czułość, chłód czy wybuch złości. Bądź osobą, która nie narusza jej granic, ale potrafi stanąć w ich obronie, gdy przekraczają je inni.
Przyjmuj odmowę bez obrażania się, naciskania i wzbudzania poczucia winy.
Dotrzymuj słowa. Nie składaj obietnic bez pokrycia. Nie przytakuj i nie mów rzeczy, które chce usłyszeć, tylko po to, aby mieć spokój lub coś od niej uzyskać. Pamiętaj, że czyny są zawsze ważniejsze niż słowa.
Rozwiązuj konflikty bez poniżania i zastraszania. Możesz być zdenerwowany, ale nie daje ci to prawa do wyzwisk, emocjonalnego szantażu czy celowego ranienia.
Akceptuj jej słabości. Na pewno ty też nie jesteś idealny (Uwaga! Ideały nie istnieją!). Nigdy nie wykorzystuj jej zwierzeń, lęków czy trudnych doświadczeń jako argumentów podczas kłótni. To cios poniżej pasa – robisz broń z czegoś, o czym wiesz, właśnie dlatego, że ci zaufała.
Regularnie znajduj czas, w którym poświęcasz jej pełną uwagę. Mogą to być cotygodniowe spacery, wspólne kolacje czy choćby wieczorna rozmowa przy herbacie. Odłóż telefon, oderwij wzrok od ekranu i po prostu bądź obecny. Nie przerywaj i nie dopowiadaj. Daj jej przestrzeń, żeby nazwała to, co myśli i czuje. To w takich chwilach powstaje prawdziwa bliskość emocjonalna.
Nie unieważniaj jej uczuć. Zdania „Przesadzasz”, „Nie ma się czym przejmować” czy moje ulubione „Jesteś przewrażliwiona” postawią między wami mur z żalu, poczucia odrzucenia i osamotnienia.
Nie musisz rozumieć jej reakcji ani czuć tego samego, żeby potraktować jej emocje poważnie. Po prostu uszanuj jej prawo, aby przeżywać danąsytuację inaczej niż ty.
Nie musisz wiedzieć, co zrobić czy powiedzieć. Czasem nikt tego nie wie. Po prostu bądź przy niej i pytaj, jakiego wsparcia teraz potrzebuje. Może chce wspólnie poszukać rozwiązania, a może po prostu opowiedzieć o trudnym dniu.
Uwzględniaj ją w podejmowaniu ważnych decyzji. Pytaj ją o zdanie i bierz je pod uwagę, zamiast stawiać ją przed faktem dokonanym. Oczywiście nie wszystkie małe sprawy wymagają omówienia, a o wielu elementach twojego życia ona nie wie zbyt wiele. Chodzi przede wszystkim o szacunek. Żeby wiedziała, co się u ciebie dzieje, i czuła, że chcesz dzielić z nią swoje życie.
Traktuj poważnie jej plany i ambicje. Jej praca, pasje i potrzeba odpoczynku zasługują na taki sam szacunek jak twoje.
Dopuszczaj ją do swojego świata. Opowiadaj o tym, co cię cieszy, martwi i przerasta. Poproś czasem o radę, przyjmij wsparcie.
Nie żałuj jej dobrego słowa, jak mawia mój tata. Mów, co w niej cenisz i co wnosi do twojego życia. Dostrzegaj ż jej codzienny wysiłek: to, że pamięta, organizuje, troszczy się i angażuje. „Dziękuję, widzę, ile pracy w to włożyłaś” może znaczyć o wiele więcej niż nie jeden filmowy gest.
Może dzięki niej odważyłeś się na zmianę, odkryłeś w sobie coś nowego albo po raz pierwszy poczułeś się naprawdę zrozumiany? Nie zakładaj, że sama się wszystkiego domyśli.
Artykuł ma charakter wyłącznie informacyjny i edukacyjny. Nie zastępuje konsultacji z wykwalifikowanym specjalistą. W przypadku problemów emocjonalnych, psychicznych lub trudności w codziennym funkcjonowaniu zalecamy kontakt z psychologiem, terapeutą lub lekarzem.