Nie poddaje się algorytmom, nie upraszcza przekazu, nie idzie na skróty. Zjawiskowa, nieoczywista, konsekwentnie wymykająca się kategoriom. FKA twigs to artystka, której nie sposób zamknąć w jednej szufladce. Jest wokalistką, tancerką, producentką, performerką, aktorką i wizjonerką, a każda z tych ról jest tylko fragmentem większej, hipnotyzującej całości.
FKA twigs przyszła na świat 16 stycznia 1988 roku w angielskim Cheltenham jako Tahliah Debrett Barnett. Dorastała na styku kultur. Jest córką brytyjskiej tancerki o hiszpańskich korzeniach i jamajskiego muzyka. Wychowywali ją matka i ojczym, jazzowy pasjonat o karaibskich korzeniach. Swojego biologicznego ojca poznała dopiero jako dorosła kobieta.
Przyszła gwiazda dorastała w środowisku, w którym sztuka była obecna, ale wcale nie była oczywistym wyborem kariery. Cheltenham, uzdrowiskowe, spokojne miasteczko, wydawało się miejscem oddalonym od centrum kultury. – To trochę jakby być pośrodku niczego – tak sama mówiła o swojej rodzinnej miejscowości. Jak podkreśla, jej dzieciństwo było skromne, ale pełne uwagi i czułości. – Nie mieliśmy luksusowego życia, ale byłam naprawdę kochana – wspominała. Szczególną rolę odegrała jej matka, która z ogromną ciekawością obserwowała córkę i wspierała jej rozwój. – Poświęcała dużo czasu, żeby odkryć, kim jestem i co mnie napędza – wyznała. To właśnie w tamtym okresie, między piątym a ósmym rokiem życia, ukształtowało się jej poczucie sprawczości. – To były magiczne lata. Wszystko było możliwe, każdego dnia – opowiadała w wywiadzie dla „The Guardian”.
Nie była dziewczynką wpisującą się w stereotypy. Sama określa siebie jako dziecko bardziej zainteresowane ruchem i ekspresją niż przypisanymi rolami. Już jako kilkulatka trenowała balet, step i taniec współczesny. Nauczyciele szybko dostrzegli w niej charyzmę, teatralność i trudną do uchwycenia iskrę. – Od samego początku było jasne, że jest w niej coś wyjątkowego – mówiła o niej w rozmowie z BBC Corraine Collins, która uczyła ją od szóstego roku życia w swoim studiu w Cheltenham.
Mała Tahliah tańczyła, improwizowała i eksperymentowała. – Zastanawiałam się, jak mogę użyć ciała, żeby stać się kotem albo wyrazić jakąś ideę – wspominała. Ruch do dziś stanowi fundament jej sztuki. – Dorastałam z poczuciem, że moje ciało może zrobić wszystko – mówi. I rzeczywiście, w jej twórczości ciało nigdy nie jest tylko formą. Jest językiem.
W wieku 17 lat przeniosła się do Londynu. Rozpoczęła naukę w BRIT School, czyli jednej z najważniejszych kuźni talentów w Wielkiej Brytanii, która wykształciła wiele gwiazd brytyjskiej sceny, takich jak Adele, Amy Winehouse, Raye, czy Olivia Dean. Dla Barnett był to moment przełomowy. Wyszła wtedy z prowincji w sam środek tętniącej życiem sceny artystycznej. Jednak jej droga nie była prosta. Zamiast natychmiastowego sukcesu przyszły lata pracy, często niewidocznej i niedocenianej. Jako tancerka współpracowała z największymi gwiazdami popu, pojawiając się w teledyskach i na scenie u boku takich artystów jak Kylie Minogue, Ed Sheeran czy Jessie J.
FKA twigs na festiwalu Coachella (2015) (Fot. Matt Cowan/Getty Images)
Ale równolegle prowadziła zupełnie inne życie, dalekie od blasku fleszy. Pracowała w kilku miejscach jednocześnie, występowała w pubach dla kilku osób, czasem za symboliczne wynagrodzenia, a nawet za darmo. – Jeśli miałam szczęście, zarabiałam 15 funtów. Czasem przychodziło sześć osób, czasem nie przychodził nikt – wspominała. To był czas intensywnego kształtowania charakteru. – To jest wybór, czy wydać pieniądze na wyjście ze znajomymi, czy na wynajęcie sali prób z zespołem – mówiła. Wybierała konsekwentnie rozwój. Nawet jeśli oznaczało to samotność, zmęczenie i brak natychmiastowych efektów.
Jej artystyczna tożsamość zaczęła krystalizować się na londyńskiej scenie klubowej. To tam została zauważona przez producenta, z którym stworzyła pierwsze nagrania. Jak głosi legenda, odkryto ją podczas undergroundowej imprezy w magazynie, współorganizowanej przez artystów i markę odzieży fetyszowej.
Debiutancka EP-ka „EP1” z 2012 roku była sygnałem, że pojawiła się nowa jakość – intymna, hipnotyczna, trudna do sklasyfikowania. Dwa lata później ukazał się album „LP1”, który przyniósł jej nominację do Mercury Prize i uznanie krytyków po obu stronach Atlantyku. Już wtedy zwracano uwagę na jej niekonwencjonalne podejście, także w warstwie wizualnej i językowej. Tytuły projektów („EP1”, „LP1”, „M3LL155X”) wydawały się niemal abstrakcyjne, jakby artystka świadomie odcinała się od tradycyjnych form komunikacji.
Dość często porównywana jest do Björk. Obie artystki są postrzegane jako twórczynie z innego świata. Jednak w przypadku FKA twigs chodzi o coś więcej niż inspiracje. To własny, autonomiczny język. Jej muzyka określana jest jako „genre-bending”, czyli przekraczająca granice gatunków. Łączy elektronikę, R&B, trip-hop, industrial, a nawet elementy muzyki chóralnej i operowej.
Dźwięk to jednak tylko jeden z elementów. FKA twigs tworzy doświadczenia totalne, łączące muzykę, obraz, ruch i modę. Każdy projekt jest przez nią współreżyserowany i przemyślany w najdrobniejszych detalach. Jej twórczość bywa określana jako awangardowa, ale – jak zauważają krytycy – nie chodzi tylko o estetykę. To także sposób odbioru – jej muzyki nie da się słuchać „w tle”. Ona wymaga uwagi, skupienia i obecności.
Jednym z najważniejszych narzędzi jej ekspresji jest ciało. Nie jako obiekt, lecz jako podmiot. W jej występach i teledyskach, jak choćby do utworu „Cellophane”, taniec staje się opowieścią o sile, bólu, pożądaniu i kontroli. Sceny pole dance, zamiast uprzedmiotowienia, są pokazem fizycznej i emocjonalnej mocy. – Jako kobieta mogę poruszać się w sposób zmysłowy, dynamiczny, silny, ale nie muszę nikomu służyć. Chyba że sama tego chcę – podkreśla.
FKA twigs na koncercie w Londynie w ramach trasy Eusexua Tour (2025) (Fot. Jim Dyson/Getty Images for ABA)
To podejście wywołuje dyskusje, jak w przypadku kampanii Calvina Kleina. Początkowo zakazana za „nadmierną seksualizację” została przywrócona po interwencji artystki, która podkreśliła, że obraz był jej świadomym wyborem i powodem do dumy.
Mimo sukcesów FKA twigs wciąż postrzega siebie jako osobę z zewnątrz. – Siedzę dziś w tym samym miejscu, w którym siedziałam w szkole. Byłam outsiderką i myślałam, że ta praca mnie tego pozbawi. Ale po 15 latach nadal jestem na zewnątrz – mówi. Nie brała udziału w konkursach talent show. Nie jest produktem systemu, który taśmowo tworzy gwiazdy. Sama przyznaje, że nie odnalazłaby się w takim świecie. – Jestem nieśmiała, nie byłabym dobra w wywiadach – przyznaje.
Nie odnajduje się też w świecie TikToka, gdzie jedna piosenka może zapewnić natychmiastową sławę. – To era jednego viralowego utworu. Ja nigdy nie byłam jej częścią – podkreśla. Z dystansem odnosi się także do mediów społecznościowych. – Fani mogą zdecydować z dnia na dzień, kim jesteś. Mogą stworzyć narrację, która rozprzestrzeni się jak pożar – zauważa.
Album „Magdalene” był jednym z najbardziej osobistych projektów w jej karierze. Inspirowany postacią Marii Magdaleny opowiadał o miłości, stracie, wrażliwości i transformacji. To również wtedy jej występy nabrały jeszcze większej intensywności emocjonalnej. Publiczność często zastanawiała się, widząc jej łzy, czy artystka naprawdę cierpi na scenie. – Jestem performerką. To jest moja praca. Bardziej smutne byłoby udawać radość, kiedy się jej nie czuje – odpowiadała.
W 2025 roku ukazał się album „Eusexua”, który przyniósł jej pierwszą w karierze nagrodę Grammy za najlepszy album dance/electronic. Ten sukces był symbolicznym zwieńczeniem wieloletniej pracy. – Wiem, że dla wielu ludzi mogę wydawać się nowa, ale robię to od bardzo dawna – powiedziała podczas odbioru statuetki. Podzieliła się też przesłaniem do innych artystów. – Nie poddawajcie się. Podążajcie za swoją wizją. To właśnie sprawi, że świat zakocha się w waszej sztuce – zaapelowała ze sceny.
FKA twigs na gali rozdania nagród Grammy (2026) (Fot. Matt Winkelmeyer/Getty Images for The Recording Academy)
Album eksploruje koncepcję „eusexua”, stanu intensywnego uniesienia, który może być doświadczeniem niemal duchowym. Jak jednak podkreśla artystka, równie ważne jest to, co następuje po nim, czyli refleksja, cisza, powrót do siebie.
Życie prywatne FKA twigs wielokrotnie trafiało do mediów. Związek z Robertem Pattinsonem wywołał falę rasistowskich komentarzy w internecie. Artystka otwarcie je potępiła, mówiąc o „szoku i obrzydzeniu”.
Jeszcze trudniejszym doświadczeniem była relacja z Shią LaBeoufem. W 2020 roku artystka pozwała go, oskarżając o przemoc fizyczną, psychiczną i seksualną. Sprawa zakończyła się ugodą w 2025 roku, jednak napięcia prawne trwały. Mimo to FKA twigs nie definiuje siebie przez tę historię. Podkreśla, że dziś ważniejsze jest działanie. – Chcę pomagać osobom, które przetrwały przemoc. Teraz chodzi bardziej o patrzenie do przodu – powiedziała. Obecnie FKA twigs jest w szczęśliwym związku z amerykańskim fotografem i filmowcem Jordanem Hemingwayem.
FKA twigs i jej partner Jordan Hemingway na gali MTV Video Music Awards 2025 (Fot. Christopher Polk/Billboard via Getty Images)
W 2017 roku przeszła operację usunięcia guzów macicy. Życie z chorobą opisywała niezwykle obrazowo. – To jak żyć każdego dnia z miską pełną bólu – wyznała. To wydarzenie zmieniło jej podejście do zdrowia i ciała. Zaczęła bardziej świadomie dbać o organizm – m.in. przeszła na dietę roślinną.
FKA twigs nie tylko tworzy muzykę i występuje, lecz także jest aktywistką i głosem w debacie o przyszłości kultury. Występowała przed amerykańskim Senatem, apelując o regulacje dotyczące sztucznej inteligencji i deepfake’ów. Wspiera też inicjatywy społeczne, angażuje się w działania na rzecz kobiet, a jej sztuka często dotyka tematów tożsamości, cielesności i wolności.
Jednocześnie pozostaje wierna swojej intuicji. Podczas wystąpienia w Bibliotece Brytyjskiej podsumowała to w prostych, ale znaczących słowach. – Jestem teraz w miejscu totalnej szczerości. Takiej spokojnej, uważnej. Nie mam nic do ukrycia – oznajmiła.
FKA twigs wystąpi 30 maja na głównej scenie Orange Warsaw Festival 2026.