„Za Wielkim Murem. Sztuka chińska ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie”

Sztuka chińska
Please Add Photos <br> to your Gallery


Wystawa „Za Wielkim Murem. Sztuka chińska ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie” jest pierwszą tak szeroką prezentacją kolekcji sztuki chińskiej w przestrzeniach Muzeum Narodowego.

Licząca ponad pięć tysięcy zabytków, stanowi ważną część Zbiorów Sztuki Orientalnej MNW i jest największym tego typu zespołem muzealiów w Polsce. Z wyjątkiem nielicznych obiektów o wczesnej proweniencji, zdecydowana większość muzealiów pochodzi z epok Ming (1368–1644) i Qing (1644–1911) oraz z XX w. Zbiory te są na stałe przechowywane w magazynie MNW i chociaż już od lat osiemdziesiątych XX w. niewielkie fragmenty kolekcji pojawiały się na wystawach czasowych w Warszawie i innych miastach, to dopiero przy okazji tej ekspozycji publiczność będzie miała możliwość zapoznania się z nimi w tak szerokim i różnorodnym wymiarze.

Na wystawie prezentowane będą wszystkie aspekty sztuki chińskiej: malarstwo, kaligrafia, grafika, ceramika, przedmioty z brązu, laki, nefrytu i szkła, rzeźba w drewnie, kości słoniowej i kamieniu, meble i tkaniny oraz dominujące w kolekcji wyroby z porcelany, która od XVIII w. stanowiła przedmiot europejskiej fascynacji. Na uwagę zasługuje również ciekawy zespół emalii komórkowej oraz bogata kolekcja grafiki – zespół drzeworytów i estampaży z początku XX w.

Wizerunki bóstw buddyjskich, taoistycznych, przedstawicieli konfucjanizmu oraz ludowych wierzeń są jednym z ważniejszych wątków podejmowanych przez artystów drzeworytników w Chinach. Przedstawienia tego rodzaju stanowią znaczącą część kolekcji Witolda Jabłońskiego. Zasłużony polski sinolog, prof. Witold Jabłoński (1901–1957), w latach 1930–1932 odbył długą podróż po centralnych i zachodnich Chinach. Podczas tej egzotycznej wyprawy odwiedził prawie 15 ośrodków drzeworytniczych, z których przywiózł pokaźny zbiór ponad siedmiuset drzeworytów barwnych i estampaży.

Wizerunek kobiety stanowi popularny motyw również w innych obszarach sztuki chińskiej. Przykładem jest, powstała w epoce Tang (618–907), figura damy dworu, jeden z najwcześniejszych muzealiów w kolekcji, eksponowany w części wystawy poświęconej chińskim wierzeniom i kultowi przodków. Tradycja wyposażania grobowców glinianymi figurkami ludzi i zwierząt wywodzi się z wiary w życie pozagrobowe i kult przodków. Ma przypominać zmarłemu jego ziemską drogę. Narodziła się w epoce Han (206 p.n.e.–220 n.e.) i rozwinęła wyraźnie w wiekach VIII–X, by zaniknąć zupełnie w późniejszym okresie.

W licznie reprezentowanym na wystawie malarstwie pejzażowym znajduje się zespół krajobrazów malowanych w stylu „niebiesko-zielonym”. Obrazy tego typu nawiązują do estetyki wczesnego pejzażu w Chinach, a ze względu na swój dekoracyjny charakter znajdowały szerokie uznanie wśród europejskich kolekcjonerów. Zwój pionowy Pejzaż górski jesienią jest namalowany przez XVII-wiecznego artystę Zhu Shiyinga właśnie w takim stylu, typowej dla XV-wiecznej, mingowskiej szkoły zhe.

Poza zwojami malarskimi chińskie obrazy występują także w innych, małych formach, np. na kartach z albumów malarskich w kształcie kwadratu lub prostokąta. Wiele obrazów posiada inskrypcje (napisy umieszczone przez malarza, często wykonane pięknym pismem kaligraficznym), sygnatury i pieczęcie artysty lub kolekcjonerów.

„Za Wielkim Murem. Sztuka chińska ze zbiorów Muzeum Narodowego w Warszawie”

9 marca – 12 maja 2013