1. Zwierciadlo.pl
  2. >
  3. Wychowanie
  4. >
  5. Co warto wiedzieć o młodych ideach

Co warto wiedzieć o młodych ideach

123rf.com
123rf.com
Dzisiejszych subkultur nie dzielą już ostre granice. To raczej style życia obejmujące określoną muzykę, ubiór, hobby i nieco ideologii, zmiennej jak moda. W tych stylach młodzi raczej poszukują siebie, niż protestują przeciwko rzeczywistości. Dlatego często je zmieniają, niepewni, czy pod kolejnymi emblematami są naprawdę sobą.

Czy to znaczy, że młodzi są powierzchowni, niezdolni do buntu? Nie. – W świecie dobrobytu nie mają tylko oczywistego pretekstu do buntu – mówi psycholog muzyki Mateusz Migut.

Emo, czyli siła uczuć
Noszą grzywki zaczesane na jedną stronę twarzy, w ubiorze łączą czerń z różem (np. różowe trupie czaszki na czarnym tle), w czym – zdaniem Mateusza Miguta – można dopatrzeć się syntezy sprzecznych i charakterystycznych dla nastolatków pragnień: pozostania w „niewinnym” dzieciństwie i fascynacji „okrutną” dorosłością. Chociaż są przeciw przemocy, nie mają dobrej prasy. Powodem jest ich nadmierne okazywanie emocji. Bartek Chaciński w książce „Wyż nisz” cytuje taki żart: „Co zrobić, żeby Emo się rozpłakał? Cokolwiek”. Mówi się, że wyciskają na nadgarstki paski keczupu i udają, że to cięcia, albo tną się naprawdę. A jak broni się Emo? „Jesteśmy wrażliwi, nawet nadwrażliwi! Czy się tniemy? To raczej robią Emo fake-pozerzy!”.

– Apatia i ból nastoletniego istnienia, tak można określić ich stosunek do rzeczywistości – mówi Mateusz Migut. Bogusław Prejs, autor książki o subkulturach, dodaje, że za duchowego ojca tego stylu można uznać Wertera z powieści Goethego. A Stephanie Meyer, autorka sagi „Zmierzch”, nazywana jest pisarką pokolenia Emo. Ale Emo ma też zabawową twarz. Ich piosenki śpiewane z histeryczną manierą bardziej się nadają do zabawy w gronie rówieśników niż kontemplowania w samotności.

Flash mob, czyli zadziwić przechodnia
„Pojaw się przy Świętokrzyskiej o 16.00, unieś do góry przyniesioną przez siebie żarówkę i zacznij się intensywnie śmiać przez 3 minuty”. „Przyjdź do hali głównej Dworca Centralnego o 17.00 i skacz przez trzy minuty, czytając jednocześnie gazetę”. Takimi mejlami zwołują się flashmobowcy. Pamiętacie Pomarańczową Alternatywę? W latach 80. na wrocławskim rynku gromadziły się tysiące ludzi np. z czymś pomarańczowym. Tę metodę walki z komuną dziś nazwano by flash mob, mówi Prejs.

Organizują happeningi polegające na absurdalnym zachowaniu wywołujące konsternację przechodniów. Pierwszy flash mob odbył się przed siedmiu laty w Nowym Jorku. Flashmobowcy pytali w sklepie o dywanik miłości dla komuny. Największy flash mob w Polsce zorganizowano w poznańskim Starym Browarze, gdzie wielu młodych ludzi strzelało do siebie z niby-pistoletów.

Firmy próbują wykorzystywać flash mob do celów reklamowych. Jest to jednak sprzeczne z jego ideologią – akcje odbywają się dla przyjemności. Ale nie dla wszystkich te intencje są oczywiste. Białoruska milicja zatrzymała w lipcu kilkadziesiąt młodych osób bijących się poduszkami podczas akcji „Bitwa pod Grunwaldem”.

Goci, czyli marzenie o średniowieczu
Kto lubi czerń i fiolet – także na ustach – znalazł swoją estetykę. Goci tworzą postpunkową subkulturę opartą na fascynacji etosem średniowiecznego rycerstwa i heroiczną śmiercią, dlatego bywają myleni z satanistami. Interesuje ich mistycyzm, dekadencja, okultyzm. Polscy goci spotykają się na dorocznym festiwalu Castle Party na zamku w Bolkowie, podczas którego głównie słuchają muzyki. Jedną z pierwszych grup grających u nas rocka gotyckiego był Closterkeller. Anja Orthodox, wokalistyka zespołu, wzięła nawet ślub w czarnej sukni i w czarnym welonie. O popularności tego nurtu może świadczyć magazyn „Back to Black” dla nastolatek. Prezentem bywają tam np. gotyckie rękawiczki.

Queer, czyli prawo do odmienności
Widzieliście „Śniadanie na Plutonie” Neila Jordana? Zmusza do refleksji nad stosunkiem do tych, którzy chcą mieć prawo wyboru w tak podstawowej sprawie, jak płeć czy preferencje seksualne. Czego queer słuchają? – Muzyki tych, którzy zaczęli emancypację homoseksualistów – wyjaśnia Mateusz Migut. A więc kabaretu i dyskoteki z lat 70., m.in. Village People. Na pierwszy rzut oka członkowie tego bandu nie mieli nic wspólnego z gejami. Prawdziwi twardziele: mechanik, policjant, Indianin. Do tego śpiewali o organizacji chrześcijańskiej młodzieży męskiej. A naprawdę puszczali oko: to idealne środowisko do odkrywania swojego homoseksualizmu. W muzyce queer znajdziemy podteksty homoseksualne, ale przede wszystkim wykorzystuje ona wieloznaczność języka. Interesuje ich też kicz, wszystko, co przerysowane. Queer to prawo do różnienia się.

Antyglobaliści, czyli wiele twarzy alterstylu
Piotr miał 12 lat, kiedy przestał jeść mięso. Jego brat został weganinem. Dziś działa w Partii Zielonych. Tomek miał 17 lat, gdy wszedł do Federacji Anarchistycznej. Ewa jeździ w Masie Krytycznej (przejazdy rowerzystów przez miasta). Arek w liceum należał do Obywatelskiej Inicjatywy Opodatkowania Obrotu Kapitałowego, walczącej o opodatkowanie transakcji giełdowych. Wszyscy czują się antyglobalistami.

W książkach zapowiadających rozwój ruchów antyglobalistycznych – „No logo” i „Doktrynie szoku” – kanadyjska publicystka Naomi Klein opisuje mechanizmy działania koncernów i sposoby manipulowania przez bogate kraje państwami Trzeciego Świata. Twierdzi, że rządzą nami korporacje, które wykorzystując wolny handel, doprowadzają do bankructwa niewielkie firmy. Dlatego antyglobaliści są krytykami międzynarodowych organizacji walutowych i handlowych. W 1999 roku po raz pierwszy zamanifestowali przeciw globalizacji finansowej podczas szczytu najbogatszych państw świata w Seattle. W 2004 roku doszło do pierwszej antyglobalistycznej manifestacji w Warszawie.

Rowerzyści, czyli dwa kółka nade wszystko
W tym pubie rower zawieszono naprzeciw drzwi. – Rowery to alternatywny sposób przemieszczania się po mieście i sport – mówi Piotr. – Mam górala do jazdy ekstremalnej. Robię na nim różne ewolucje, skoki, zjeżdżam po murkach itd. Ale też biorę udział w akcjach, np. w Zamościu, gdzie domagaliśmy się stworzenia ścieżek rowerowych.

Rowerzyści walczą o ścieżki i parkingi rowerowe, ale też promują ekologiczny styl życia. Narzędziem ich walki jest Masa Krytyczna, międzynarodowy ruch organizujący przejazdy tysięcy rowerzystów przez miasta. Odbywają się one pod hasłem „My nie blokujemy ruchu, my jesteśmy ruchem”. W Warszawie przejazdy rowerzystów miały różne cele, np. wesprzeć chorych na autyzm czy uczcić Powstanie Warszawskie. Przejazdy odbywają się zwykle w ostatni piątek miesiąca, bo tego dnia (w 1992 roku w San Francisco) zapoczątkowano działania Masy Krytycznej.

Ekolodzy, czyli chrońmy Ziemię
Jeśli twoje dziecko nie chce iść do cyrku, segreguje śmieci i nie je mięsa, to może pod twoimi skrzydłami rośnie ekolog. Wyznawcy tej idei mogą mieć 12 i 72 lata. Łączy ich to, że dają wszystkim istotom prawo do życia. Ideowo bliscy są anarchistom i pacyfistom. Ochrona środowiska może się sprowadzać do kupowaniu zdrowej żywności, ale też może iść za nią głęboka ekologia czy przyjęcie hipotezy Gai Jamesa Lovelocka, która zakłada, że wszystkie istoty żywe i sama Ziemia tworzą jeden organizm działający tak, aby zachować optymalne warunki do życia. Ziemia ma zdolność reagowania na zmiany, dostosowuje się do nich tak, by nadal mogło się na niej rozwijać życie. Lovelock twierdzi, że to przyroda wytwarza atmosferę, nie zaś, że życie istnieje dzięki atmosferze. Nawiązuje do tej idei „Awatar” Jamesa Camerona.

Rastamani, czyli niegroźni buntownicy
– W Polsce odbywają się największe w Europie festiwale reggae – mówi Mateusz Migut. – Potrzeba kontestacji, jakkolwiek byłaby stłumiona przez konsumpcję, jest w reggae obecna. Dążenie do utopijnego świata też. Ten ruch jest najbliższy tradycyjnie rozumianej subkulturze. I jest też akceptowany społecznie. – Babcia nie obrazi się na wnuczka, jeśli ten przyjdzie do niej w dredach widocznych spod czerwono-żółto-zielonego beretu. Z moich badań wynika, że reggae kojarzy się z szukaniem porozumienia, dlatego jest akceptowane. Bogdan Prejs: – To pacyfiści, ale przeciwstawiający się podziałom społecznym i zinstytucjonalizowanym formom życia określanym przez nich jako Babilon. Jest on dla nich symbolem zniewolenia człowieka i dominacji państwa nad jednostką.

Hip-hop, czyli siła rymowanki
Xero boy – tak nazywają hiphopowcy tego, kto ubiera się jak oni, próbuje tak samo zachowywać się i mówić, ale nie jest jednym z nich. – Trzeba mieć korzenie i wiedzę na temat społeczności lokalnej, by być w subkulturze hip-hopu – mówi Migut. – Poczucie dawania siebie innym i wspólne doświadczenia są tu podstawowe.

Raperzy melodeklamują swoje „nawijki” i mówią o sobie: rymotechnicy. To oni wprowadzili modę na dżinsowe spodnie z szerokimi nogawkami i krokiem na wysokości kolan (czyli „zbegowane”), dresowe bluzy z kapturami, buty sportowe z wielkimi językami, czapki bejsbolówki zakładane daszkiem do tyłu. Główne nurty hip-hopu to muzyka, graffiti, didżejowanie oraz breakdance. W 2004 roku trzej polscy breakdancerzy: Wezyr, Bożek i Kwiatek, wystąpili w bazylice Świętego Piotra przed papieżem Janem Pawłem II.

Metalowcy, czyli miejskie legendy
Wizna, wrzesień 1939 roku. 700 polskich żołnierzy broni się przed ponad 42-tysięczną armią niemiecką wspieraną przez 350 czołgów i Luftwaffe. To polskie Termopile. Kto o nich słyszał? W 2008 roku ponad 1,5 mln młodych Polaków dzięki szwedzkiemu zespołowi powermetalowemu Sabaton. Zaśpiewał o odwadze polskich żołnierzy i śmierci ich dowódcy kpt. Władysława Raginisa. Zespół nagrał też teledysk o Powstaniu Warszawskim. Dlaczego więc uważamy każdego metalowca za satanistę? – W subkulturach związanych z muzyką metalową, a jest ich wiele, ważna jest tzw. osobowość negatywna – mówi Migut. – Kreowanie wizerunku kogoś, kto sprzeciwia się każdemu i zawsze. Na tym polega image tej subkultury: długie włosy, skórzane kurtki i pasy nabijane ćwiekami, militarna symbolika, tatuaże. Ale najczęściej to tylko wizerunek: „Kto mu nie ulegnie, nie zlęknie się i do mnie podejdzie, to w porządku gość”.

Bogdan Prejs: – W latach 80. zaczęły dominować dwa nurty metalu, jeden związany z wyobrażeniami fantasy i średniowieczną ikonografią, drugi z szatanem i jego symbolami. Rozwój tego ostatniego związany był z heavy metalem. Symbole satanistów to trzy szóstki (czasem trzy „f”, bo to szósta litera alfabetu), pentagramy, odwrócone krzyże i zaciśnięta pięść z wyprostowanymi małym i wskazującym palcem.

Cyberludzie, czyli społeczność netowa
– Cyberludzie zafascynowani grami to tzw. nolajfi – mówi Bogdan Prejs. – Od dziesięciu lat mają swoje cyberolimpiady (World Cyber Games).

Próba opisania tego świata jest skazana na klęskę. To kosmos. Są w nim  uczestnicy portali społecznościowych i cyberpunki walczące z korporacjami. Są blogerzy, zaimportowani z Japonii „otaku” – żyjący wyłącznie w sztucznym świecie netu i popkultury, są też i hakerzy. W Polsce pierwsza akcja hakerów, która zyskała rozgłos, polegała na zmianie zawartości strony internetowej prezydenta RP. – Ale hakerzy zabiegają w Watykanie o to, by św. Ekspedyt stał się i ich patronem – mówi Prejs. – I to jest dopiero połączenie tradycyjnego i nowoczesnego stylu życia!

Parkur, czyli miasto bez granic
Parkur to pokonywanie wszystkich przeszkód stających na drodze podczas wędrówki przez miasto. Zapoczątkował go David Belle w 1988 roku. Jego idea: narysuj linię prostą na mapie miasta i nie zważaj na to, co spotkasz na swojej drodze: ściany, ogrodzenia, drzewa, domy itd., idź, przeskakuj, wspinaj się, przebijaj – niech pracuje twoja wyobraźnia, pisze o parkurze Bartek Chaciński. Odmianą tego stylu jest free running, w którym ma znaczenie nie tylko dotarcie do celu, ale też wykonywanie przy tym możliwie wielu ewolucji. Istnienia parkurowców w Polsce dowodzi fotografia zrobiona w Tychach w 2008 roku przez Radosława Kaźmierczaka i nagrodzona w konkursie Śląskiej Fotografii Prasowej. Parkurowcy się nie afiszują – ich działalność narusza prawo.

*** Nieważne, czy nazwiemy je stylami, niszami, czy modami – na szczęście są i nadają koloryt naszemu życiu w konsumpcyjnej, zunifikowanej kulturze. Pokazują, że można inaczej...

Polecam: Bogdan Prejs „Subkultury młodzieżowe. Bunt nie przemija” (KOS 2010), Bartek Chaciński „Wyż nisz” (Znak 2010).

ZAMÓW

WYDANIE DRUKOWANE E-WYDANIE
  • Polecane
  • Popularne
  • Najnowsze
  1. Zwierciadło

Słodka niespodzianka pod choinkę

(Fot. iStock)
(Fot. iStock)
Zobacz galerię 3 Zdjęcia
Rozpakowywanie prezentów to jeden z tych momentów, na który w czasie świąt czekają nie tylko dzieci. Upominki, to przecież dowód na to, że o sobie pamiętamy i chcemy sprawić sobie przyjemność.

Jednym ze sprawdzonych pomysłów na prezent od Świętego Mikołaja jest małe co nieco, czyli paczuszka pysznych słodkości. Ucieszą się z niej zarówno małe łasuchy, jak i dorośli smakosze. Słodycze spod choinki smakują wyjątkowo, zwłaszcza jeśli mają kojarzące się ze świętami smaki - pomarańczy, wanilii i przypraw korzennych. Dekoracyjne opakowanie ozdobione bożonarodzeniowymi motywami tabliczkę czekolady, pudełko pralinek, czy paczkę cukierków przemieniają w wyjątkowy słodki prezent.

Wybierając słodkości pod choinkę trudno pominąć siłę tradycji – są marki, które od lat kojarzą się z jakością i smakiem. Jedną z nich jest E.Wedel. Marka, jak co roku, przygotowuje z okazji świąt specjalną edycję swoich kultowych produktów, wzbogacając je o dodatki takie jak pomarańcza, cynamon, wanilia i żurawin. Z okazji Bożego Narodzenia, znane wedlowskie produkty otrzymają nową, świąteczną szatę graficzną.

Są wśród nich , Torcik Wedlowski, kultowe Baryłki i duże tabliczki czekolady – gorzka z żurawiną, mleczna z cząstkami pomarańczowymi oraz czekolada Cookie, w dwóch świątecznych smakach: korzennym i Orange Mocha. W tegorocznej ofercie Mieszanka Wedlowska, cukierki Pierrot i świąteczne pralinki opakowane będą w nietuzinkowe puszki w kształcie kuli, dzwonka i choinki. Dzięki temu mogą także stanowić idealną świąteczną ozdobę.

Słodkości dla najmłodszych

Dzieciom czas oczekiwania na Boże Narodzenie można umilić kalendarzem adwentowym E.Wedel. W ozdobnym pudełku podzielonym na 24 okienka znajdują się czekoladki w dwóch smakach w kształcie Buźki Krówki. 
Na Mikołajki lub pod choinkę można sprawić im zestawy słodyczy na przykład: pudełko z opaską w kształcie rogów Renifera - bohatera motywu graficznego, Domek Krówki, a także czekolady mleczne z chrupiącymi kawałkami wafelków i chrupek lub z kawałkami pianek marshmallow. Świąteczne produkty dla dzieci E.Wedel ozdobiono postaciami Renifera, Mikołaja, Bałwanka oraz Znajomej Krowy Kucharza.

 

Produkty z portfolio świątecznego E.Wedel są w sprzedaży od początku listopada.

  1. Zwierciadło

Stwórz atmosferę Świąt. Inspiracje od marki Fyrklövern  

Zobacz galerię 23 Zdjęcia
Święta to przede wszystkim wyjątkowa atmosfera, spotkania z bliskimi oraz pyszne potrawy. Smakowanie ich to również delektowanie się pięknem odświętnie nakrytego stołu. Zainspiruj się propozycjami marki Fyrklövern - specjalistą w dziedzinie dekoracji stołu - i stwórz świąteczną aranżację, która oczaruje twoich gości!

ÅSA’S WINTER 

Rajskie jabłuszka, pomarańcze, granaty i pachnące gałązki to elementy doskonałe na świąteczny stół! By całość wyglądała bajecznie warto wybrać perfekcyjną zastawę, która spełni nasze oczekiwania co do dekoracji stołu i zachwyci wszystkich gości! Po raz pierwszy w Polsce, w cudownej aranżacji świątecznej, prezentujemy Serwis ÅSA’S WINTER, zaprojektowany przez skandynawską artystkę Anne Rooslien. Najwyższej jakości, trwała porcelana skaleniowa, urzekające, ręcznie litografowane zdobienia oraz wyjątkowy design tworzą ponadczasowy serwis obiadowy! Dzięki zastawie, dekorowanej skrzatami – wykreowanymi przez znaną w Skandynawii Åsę Götander, uzyskasz wspaniałą zimowo-świąteczną atmosferę. Porcelanę możemy umyć w zmywarce i odgrzać w niej dania korzystając z kuchenki mikrofalowej – to dodatkowy atut tego eleganckiego serwisu.

SANTA CHRISTMAS

Do świątecznej dekoracji stołu warto wybrać nastrojowe świece, serwety i oczywiście doskonałą porcelanę. Serwis SANTA CHRISTMAS ręcznie zdobiony platyną, skrzącymi się płatkami śniegu oraz uroczymi krasnalami to spełnienie świątecznych marzeń zarówno dzieci jak i dorosłych. Klasyczny design kolekcji wypełniają kolorowe, ręcznie malowane wizerunki skrzatów i zwierząt w zimowej scenerii. Pełne fantazji i artystycznego kunsztu, tworzą ciepły i radosny klimat, podkreślając wyjątkową atmosferę świąt.

ÅSA’S CHRISTMAS

Skrzaty i dekor wzbogacony elementami z 18-karatowego złota to przewodnie elementy Serwisu ÅSA’S CHRISTMAS. Zastawa z motywem uroczych ludków idealnie ozdobi świąteczny stół i stworzy atmosferę bajkowego klimatu przywołując wspomnienia beztroskiego dzieciństwa. To serwis, który przykuwa wzrok oryginalnym kształtem przypominającym pofałdowane śnieżne zaspy, na których zagościły urocze skrzaty. Ośnieżone choinki dekorowane prawdziwym złotem stanowią ekskluzywny element ozdobny! Gałązki, pierniki w kształcie serca, gwiazdy z jabłek czy złote szyszki w kieliszkach to elementy dekoracyjne, które komponują się idealnie z tym eleganckim serwisem.

ÅSA’S CHRISTMAS WHITE

Porcelana Åsa’s Christmas White zachwyca klasycznym designem i ręcznie malowanymi krasnalami w białych i srebrnych kapturkach. Serwis przepięknie prezentuje się w monochromatycznym stylu, gdzie na drewnianym stole w odcieniach szarości układamy zielone gałązki przyprószone śniegiem, szyszki i pachnące pierniki.

VICTORIA 

Drewno, pachnący świerk, nastrojowe lampki i przepyszne potrawy podane na luksusowej porcelanie skandynawskiego projektu pomogą nam stworzyć perfekcyjną atmosferę w czasie świąt! Serwis Victoria zachwyca delikatną formą, a zdobienia z 18-karatowego złota nadają mu królewskiego splendoru. Czerwona serweta przyprószona sztucznym śniegiem, pomarańcze, goździki i soczyste, czerwone jabłka w zimowej okrasie w połączeniu z elegancką porcelaną Victoria tworzą dekorację stołu w iście królewskiej aranżacji. Ta zastawa to świetny wybór zarówno na święta jak i inne okazje, jej klasyczny i elegancki design sprawia, że będzie pasowała na każdą uroczystość.

CELEBRATION

Świąteczny stół stanowi doskonałe pole do popisu dla miłośników dekoracji wnętrz. Spektrum możliwości jakie możemy zastosować jest nieograniczone. Pachnące gałązki świerku, złote świece, kryształowe wazony, eleganckie serwety czy też subtelne herbaciane róże i złote sztućce będą prezentować się perfekcyjnie w otoczeniu porcelany Celebration. Serwis o lekko falistym kształcie z ręcznie nanoszonymi platynowymi zdobieniami zachwyca subtelnością i elegancją.

Zobacz więcej na: ,

  1. Zwierciadło

Herbaty Newby - doskonały prezent pod choinkę

Zobacz galerię 3 Zdjęcia
Kolekcja światowej sławy projektanta mody Matthew Williamson dla Newby to idealny prezent na Święta dla każdej wielbicielki najwyższej jakości herbaty oraz mody.

Przepiękne puszki skrywają w sobie 3 wyjątkowe herbaty: Maharaja’s Breakfast (czarna herbata Assam), Exotic Earl Grey (herbata z olejkiem z gorzkiej pomarańczy i płatkami róży) oraz Jasmine Rose Garden (zielona herbata z różą i jaśminem). Do wyboru będzie także pudełko zawierające wszystkie 3 produkty.

Najwyższej jakości liście herbaty wraz z kwiatowymi dodatkami, ukryte w pięknych opakowaniach będą idealnym prezentem dla bliskiej osoby, a także przyjemnym uzupełnieniem każdego dnia.

Produkty dostępne są na stronie 

  1. Zwierciadło

Rodzina patchworkowa: Jak przeżyć święta?

Rodzina patchworkowa podczas Świąt Bożego Narodzenia musi się zmierzyć z dużym wyzwaniem nie tylko logistycznym, ale przede wszystkim emocjonalnym. (Fot. iStock)
Rodzina patchworkowa podczas Świąt Bożego Narodzenia musi się zmierzyć z dużym wyzwaniem nie tylko logistycznym, ale przede wszystkim emocjonalnym. (Fot. iStock)
Zobacz galerię 3 Zdjęcia
O czym pamiętać, o czym zapomnieć w świąteczny czas – zastanawia się Wojciech Eichelberger, współautor książki „Patchworkowe rodziny. Jak w nich żyć”, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Zwierciadło.

Znam dobrze funkcjonujący w ciągu roku patchwork, który rozpruwa się w czasie świąt. Wszyscy zbierają się w jednym miejscu i od razu wybucha awantura. Ostatnio zaczęło się od wyrzutu, że były mąż spóźnił się pół godziny.
Zaczyna się zazwyczaj od błahych spraw – że ktoś czegoś nie kupił, nie zrobił, powiedział o jedno słowo za dużo. To kropla, która przelewa czarę goryczy.

Czyli to preteksty. Co się za nimi kryje?
Zamiatane pod dywan sprawy, niewyjaśnione żale i pretensje, nierozwiązane problemy, do których boimy się wracać. Ale one wcześniej czy później wybuchają, na przykład właśnie w czasie świąt.

Może to i dobrze, bo wreszcie możemy się z nimi skonfrontować.
Porządny kryzys jest dobrym początkiem zmiany. Oczywiście, może mieć pozytywne konsekwencje tylko wtedy, kiedy jego destrukcyjną siłę będziemy potrafili konstruktywnie wykorzystać. Kryzys pokazuje to, czego brakuje w systemie, więc nie ma się co obrażać, tylko trzeba podjąć trud dogadania się i przemiany.

A może dobrym pomysłem jest niespotykanie się w święta zwaśnionych stron? Pewna matka (teściowa, babcia) wymyśliła, że Wigilia odbędzie się według grafiku, w którym każdemu wyznaczyła towarzystwo i godzinę wizyty, z zapasem czasowym, żeby najbardziej zwaśnieni zdążyli się minąć i na siebie nie powpadali. Ta pani jest dumna z autorskiego rozwiązania.
W Wigilię nie chodzi o to, aby się nawzajem unikać. Ale Wigilia sama z siebie nie jest w stanie uczynić nas świętymi. Droga do świętości, czyli do otwartego serca, wymaga od nas podejmowania wysiłku i ryzyka. O tym warto pamiętać. Jeśli jednak nie stać nas jeszcze z jakichś powodów na wysiłek i ryzyko spędzenia Wigilii z ludźmi z naszego rodzinnego systemu, których nie lubimy, bo na tym etapie nasze resentymenty są dla nas ważniejsze niż religijne nakazy, to trudno. Może następnym razem. Więc owa pani z twojego przykładu robi dobrą robotę. Przynajmniej jej serce stanowi przestrzeń, w której skłóceni i zaślepieni ludzie wirtualnie się spotykają. Chwała jej za to.

Ona naprawdę chce dobrze.
W patchworkowym systemie taka osoba odgrywa doniosłą rolę kleju, nici i agrafki. Każdy może do niej przyjść, bo wie, że spotka się z miłym przyjęciem, a ona pozostanie bezstronna. Może też odgrywać rolę rodzinnej skrzynki pocztowej i przekazywać skłóconym stronom ważne informacje. Po jakimś czasie dzielna babcia będzie mogła zrobić krok dalej i skrzyknąć wszystkich członków skłóconego patchworku w jedno miejsce, na przykład przy okazji swoich jubileuszowych urodzin, informując ich o tym, że to jest jej święto, więc zaprasza wszystkich, których kocha, i prosi o to, by wszelkie konflikty na ten czas zawiesić, tak jak kiedyś w dobrej przeszłości ustawały wojny, gdy trwała olimpiada.

Święta są szczególnie ważne dla dzieci, które potem całe życie pamiętają Świętego Mikołaja, choinkę. Więc choćby ze względu na nie dobrze jest zadbać o atmosferę tych dni – pozytywną, przesyconą dobrymi emocjami. O czym jeszcze pamiętać, przygotowując święta?
Boże Narodzenie to dla patchworkowego systemu doskonała okazja i zarazem trudny sprawdzian tego, czy przestrzegana jest w praktyce święta zasada wszelkich patchworków: wszystkie dzieci są nasze. Praktyczna troska o sprostanie tej zasadzie może sprawić, że same święta przestaną być tylko rodzinnym rytuałem objadania się i obdarowywania prezentami, ale ujawnią swój głęboki duchowy wymiar. Bo święta zapraszają każdego do „królestwa nie z tego świata”, czyli do takiego wymiaru istnienia, w którym jednoczą się przeciwieństwa, zasypywane są przepaści dzielące zantagonizowane strony. Gdzie wszystko ujawnia swoją świętą, wspólną z całym istnieniem prawdziwą naturę, gdzie w jednolitej świetlistej przestrzeni rządzą: miłość, szacunek i cisza. A z tego punktu widzenia chciwość, nienawiść, konflikty, resentymenty i wojny jawią się jako wielka, przerażająca egzystencjalna pomyłka i strata czasu. Patchworkowa rodzina jest z pewnością trudniejszą, a przez to lepszą okazją do praktykowania świętości niż stawianie na wigilijnym stole pustego talerza dla symbolicznego zbłąkanego wędrowca. Więc jeśli dojrzali dorośli chcą udzielić patchworkowym dzieciom ważnej duchowej lekcji, to święta Bożego Narodzenia są do tego doskonałą okazją. Będzie się do czego odwoływać przez całą resztę roku.

Gdybyśmy jeszcze mimo konfliktów potrafili spektakularnie przebaczyć sobie nawzajem przy dzieciach, to byłaby dopiero lekcja. 
O tak. Sam fakt, że ludzie podchodzą do siebie i składają sobie dobre życzenia, chociaż jeszcze dzień wcześniej sobie złorzeczyli, to wspaniała nauka dla wszystkich, a szczególnie dla dzieci. Ale nie tylko nauka. Także chwila zasłużonego wytchnienia. Bo dla dzieci najważniejszą wartością i najlepszą glebą do wzrastania jest bezpieczna, harmonijna, spójna społeczność, której członkowie odnoszą się do siebie z szacunkiem i miłością.

Wszystkie niezałatwione problemy i relacje, których rodzina patchworkowa nie przerobiła, wylewają się zwykle „na świąteczny stół”. (Ilustr. Tomasz Wawer) Wszystkie niezałatwione problemy i relacje, których rodzina patchworkowa nie przerobiła, wylewają się zwykle „na świąteczny stół”. (Ilustr. Tomasz Wawer)

Marzeniem dziecka z rozbitej rodziny jest to, żeby mama była z tatą, nawet jeśli nie na zawsze, to chociaż w święta. Czy wspólny wyjazd rozwiedzionych rodziców z ich dziećmi to dobry pomysł?
Pomysł bardzo dobry, ale przy innych okazjach niż święta. W patchworkowej rodzinie dorośli często mają dzieci z dwoma, a nawet z trzema partnerami. Jak te rodziny obsłużyć w kilka dni świąt? Widziałem wielu ojców i wiele matek, którzy z obłędem w oczach starali się pojawić w ciągu kilku godzin na dwóch albo trzech wigiliach w oddalonych od siebie miejscach, wszędzie pozostawiając za sobą żal i zniecierpliwienie. To nie ma sensu. Lepiej organizować wspólnie z innymi chętnymi z tego samego systemu duże rodzinne spędy wigilijne. Natomiast wyjazdy rodziców z biologicznymi dziećmi w uroczystej, świątecznej atmosferze, z dekoracjami mogłyby dawać wspólnym dzieciom nadzieję, że ich rodzice będą znowu razem.

A spotkanie świąteczne obu zwaśnionych rodzin w którymś z domów?
W sytuacjach konfliktu powinni raczej spotkać się na neutralnym gruncie.

Dlaczego?
Jeśli ludzie, którzy niedawno się rozstali, spotykają się w domu, który przesiąknięty jest wspólnymi przeżyciami, a każdy jego fragment jest jakby pamiątką w muzeum ich wspólnej przeszłości i przywołuje jakieś wspomnienia, to trudno się w nim racjonalnie porozumiewać w sprawach bieżących i przyszłych.

Znajoma rozwódka, która ma w miarę poprawne stosunki z byłym mężem i jego żoną, nie chce ich zapraszać ani odwiedzać, a tym bardziej organizować wspólnych świąt, bo obawia się zmiany status quo.
Dorośli i odpowiedzialni ludzie, którym przyszło żyć w patchworkowym systemie, powinni podejmować decyzje służące porozumieniu i zgodzie, a nie jątrzeniu. Skoro patchworkowa rodzina jest faktem, to róbmy wszystko, żeby wykorzystać jej potencjał. Budujmy, a nie dzielmy, troszczmy się o część wspólną, a nie bójmy się na zapas. Nie traktujmy patchworku jako dopustu bożego czy tragedii, którą będziemy się nieustannie karmić i którą będziemy celebrować do końca życia. Egoistyczna troska o status quo swojego zakątka prędzej czy później się zemści. Przetrwanie patchworku w ogromnej mierze zależy od tego, jak szybko dorośli zdadzą sobie sprawę z tego, że wszystko jest w nim ze sobą powiązane.

Owa kobieta zakłada, że jeśli spotka się z rodziną byłego, to odżyją urazy.
Jeśli unikamy kontaktów, to siłą rzeczy komunikujemy się w sprawach błahych i nudnych, a tak naprawdę tracimy czas i potencjał, jaki drzemie w głębinach patchworkowego oceanu. Więc przy każdej okazji, zamiast marzyć o na zawsze minionym status quo, zróbmy cokolwiek, aby wzmacniać patchworkowe szwy.

Może zaapelujemy do patchworków – dajcie się zainspirować świętom!
Apelujemy: wykorzystujcie je do tego, żeby przełamać niechęć, wrogość, urazy. Róbcie to dla siebie i dla wszystkich patchworkowych dzieci. Dajcie im przykład, jak układać relacje mimo trudnej przeszłości.

Czy są jakieś przeciwwskazania do wspólnych świąt rozwiedzionych partnerów?
Jeśli mamy spotykać się po to, żeby się kłócić, a przy okazji ranić uczucia naszych dzieci, to lepiej się nie spotykać. Święta są okazją do propagowania dobrych uczuć i dobrych życzeń. Jakże są teraz deficytowe.

A do obdarowywania się prezentami?
Dobrze jest zachować w tym umiar. Najwspanialszymi prezentami dla patchworkowych dzieci są dojrzałe i mądre zachowania dorosłych, szczególnie te objawiające się w przekraczaniu negatywnych uczuć i postaw wobec byłych partnerów, byłych teściów, zięciów czy synowych. Gdy dziecko widzi, że dorośli, których kocha, trudzą się, by przełamać urazy i żale, bo chcą zbudować nową, bezpieczną społeczność rodzinną, to mu serce rośnie i dusza się śmieje. Ono nie chce się truć złymi emocjami i nastawieniami rodziców. Superprezentem w obecnych czasach są czas i uwaga, które poświęcamy drugiej osobie.

O czym jeszcze pamiętać przy okazji świętowania?
Żeby to nie był prosty rytuał. Żeby nie przedobrzyć, czyli pamiętać o zasadzie, że nasza wolność kończy się tam, gdzie zaczyna się wolność drugiego człowieka. Na przykład chcę kogoś uściskać i przytulić, ale wiem lub czuję, że ta osoba tego nie lubi. Trzeba to uszanować. Albo mam przemożną chęć zadania jej pytania, bo chcę zaspokoić swoją ciekawość, a ona wyraźnie się krępuje albo daje sygnał, że nie ma ochoty poruszać tego tematu. No to nie pytam, wycofuję się, ewentualnie przepraszam. W psychologii nazywa się to szanowaniem granic drugiej osoby. W dodatku dzisiaj powinniśmy też uważać na rozmowę o poglądach.

Nie tylko w rodzinach patchworkowych lepiej chyba nie poruszać tematów politycznych?
Poruszać można, ale bezpiecznie jest ograniczać się do wypowiadania swoich poglądów, nie atakując przekonań drugiej osoby. Unikać fraz takich jak: „w przeciwieństwie do ciebie”, „nie zgadzam się...”, „twoje poglądy są…”, „jak można tak…” itp. Każdy z nas ma prawo do własnych sądów. Nie należy próbować zmieniać zdania innych, bo to tylko wzbudzi opór.

Co robić, żeby zapobiec kłótni na tym tle?
Zacząć trzeba od wysłuchania i zrozumienia tego, co usłyszeliśmy. Dopiero potem można zastanowić się, czy ktoś chce być przekonany do innego poglądu, czy forsując swoje zdanie, nie naruszam granicy jego wolności.

Dobrze jest wykrzesać z siebie ciekawość tego, co ktoś myśli.
Ciekawość tego, co ktoś ma do powiedzenia, pomaga zrozumieć siebie nawzajem, a o to chodzi w rozmowie. W dyskusjach o poglądach najpierw jedna osoba przedstawia swoje zdanie, potem druga, następnie pierwsza dzieli się wątpliwościami co do przekonań oponenta, potem robi to druga.

Tylko trzeba się zdobyć na intelektualny wysiłek.
Także emocjonalny. Aby taka rozmowa była możliwa, muszą się postarać obie strony. Prowadząc w ten sposób dyskusję, szukamy pomostów i wzajemnego zrozumienia, nie zamykamy się w swoim jedynie słusznym widzeniu świata. Otwarta postawa w patchworkowych rodzinach to jeden z podstawowych warunków ich przetrwania, bo różnorodność poglądów, wyznań, stylów życia itd. bywa w patchworku ogromna. W klasycznych rodzinach tak się dobieramy, żeby w sprawach światopoglądowych za bardzo nie iskrzyło, ale w patchworkach ta kwestia zupełnie wymyka się spod kontroli. To może dotyczyć również poglądów w sprawie sposobu obchodzenia świąt.

  1. Zwierciadło

Czy prezent daje więcej radości obdarowanemu czy darczyńcy?

Komu prezenty sprawiają największą radość? (fot. iStock)
Komu prezenty sprawiają największą radość? (fot. iStock)
Zobacz galerię 3 Zdjęcia
Wolimy dawać prezenty czy je otrzymywać? Czy istnieje prezent uniwersalny odpowiedni dla każdego? O naszych problemach, wyborach i motywacjach związanych z obdarowywaniem bliskich mówi dr Ewa Jarczewska-Gerc, psycholog społeczny z Uniwersytetu SWPS.

Zróżnicowanie preferencji, upodobań, gustów, marzeń i potrzeb sprawia, że znalezienie idealnego prezentu pasującego do każdego wydaje się niemożliwe. Zadanie to staje się jeszcze trudniejsze, gdy weźmiemy pod uwagę realia względnego dobrobytu, które pozwalają zaspokoić znaczącą większość ważnych życiowych potrzeb. Prezenty, które przekazujemy sobie z okazji świąt Bożego Narodzenia, w coraz większym stopniu przestają pełnić funkcję uzupełniającą stan gospodarstwa domowego i stosunkowo rzadko służą wspieraniu rodzinnego budżetu.

W czasach, gdy większość towarów jest łatwo dostępna, dobrem, którego brak odczuwamy coraz mocniej staje się bliskość i uwaga. Doświadczamy deficytów dotyczących przede wszystkim dostrzegalnych wymiarów pozytywnych uczuć takich jak dotyk, przytulenie, możliwość bycia razem i spędzania ze sobą czasu. Oczywiście wiele osób ma konkretne pragnienia dotyczące np. nowego modelu telefonu czy torebki, jednak niejednokrotnie w toku rozmowy o rzeczywistych potrzebach okazuje się, że o wiele lepszym pomysłem na prezent będzie wspólny bilet do kina, wyjazd lub spacer. Również dzieci warto wcześniej zapytać jakiego rodzaju prezenty niepochodzące ze sklepów chciałaby otrzymać. Kolejnym krokiem może być sporządzenie listy tego rodzaju podarunków i ustalenie, które z nich są dla córki lub syna najważniejsze i dlaczego.

Otrzymywanie prezentu często wiąże się z uczuciem radości u osoby obdarowanej. Jednak wyniki badania przeprowadzone przez psycholog Larę Aknin z Simon Fraser University w Kanadzie jednoznacznie wskazują, że w sytuacji, gdy dochodzi do wręczenia prezentu, o wiele większego zadowolenia doświadczają wręczający podarunek. W celu zbadania poziomu satysfakcji obu grup, badaczka przeanalizowała wyniki Światowego Sondażu Gallupa przeprowadzonego w latach 2006 – 2008 na próbie 234 917 osób reprezentujących 120 państw. Wyniki otrzymane przez jej zespół wskazują, że niezależnie od regionu, pochodzenia i posiadanych dochodów, samopoczucie badanych było lepsze, gdy przeznaczali swoje pieniądze na potrzeby innych, a nie zaś na własne.

Choć nie wydaje się to oczywiste, radość z otrzymanego prezentu może łatwo zastąpić przykrość, jeśli podarunek przewyższa możliwości finansowe osoby obdarowanej. Efekt ten wynika m.in. z silnie zakorzenionej w życiu społecznym reguły wzajemności. W sytuacji, gdy otrzymujemy zbyt drogi podarunek odczuwamy dyskomfort i napięcie związane z kulturową zasadą odwdzięczenia się ofiarodawcy równie wartościowym prezentem. Pojawia się poczucie winy i uczucie przykrości wynikające z faktu, że nie stać nas na równie drogi dar.

Nietrafiony prezent wyzwala innego rodzaju reakcje i wiąże się przede wszystkim z ujawnionym lub zatajonym niezadowoleniem. Do pewnego wieku najmłodsi odbiorcy prezentów świątecznych, nie kryją się z wyrażaniem emocji i opinii, gdy podarunki nie spełniają ich oczekiwań lub są zupełnie inne niż te opisane w liście do Świętego Mikołaja. Z czasem jednak dzieci przyswajają zasady życia społecznego w tym zakresie i uczą się ukrywania uczucia zawodu lub niechęci. To na ile dorośli decydują się na ujawnienie prawdziwych uczuć w sytuacji otrzymywania niechcianego prezentu, zależy od rodzaju relacji z ofiarodawcą.

Najtrudniej tego rodzaju sytuacje znoszą osoby, które łączy silna więź oraz przekonanie o znajomości gustów np. matki i córki. Rozczarowanie spotyka zarówno matki, które są pewne swoich wyborów gwiazdkowych dotyczących np. odzieży, biżuterii dla córek, jak i córki, które były pewne, że ich podarunki z pewnością ucieszą mamy. Złotym środkiem pomiędzy bezpośrednią krytyką nietrafionego prezentu, a radością pokrywającą niezadowolenie jest dyplomacja. Warto zadbać o to, aby pozostać w zgodzie z własnymi odczuciami, a jednocześnie wyrażać je z szacunkiem wobec dobrych chęci i intencji ofiarodawcy. Zawsze warto dziękować, jak również nadmienić, że w razie czego, następnym razem, służymy pomocą w zakresie wyboru wymarzonego prezentu.

W przypadku problemów z podjęciem decyzji odnośnie prezentu świątecznego, wybierzmy to, co najlepiej wyraża naszą miłość do drugiej osoby. Postarajmy się ofiarować innym ciepło, bliskość, zrozumienie i akceptację – tego rodzaju prezenty nigdy nie wychodzą z mody, pasują do każdego. Okazujmy sobie miłość, nie tylko na Święta ale każdego dnia.

Dr Ewa Jarczewska-Gerc zajmuje się psychologią motywacji, efektywnością i wytrwałością w działaniu oraz symulacjami mentalnymi (materiały prasowe Uniwersytet SWPS).